.

من و وب‌لاگ، و سفر به وبلاگستان باپاي پياده

2010-05-05T09:12:00.009+04:30

در پي عزم راه‌اندازي وبلاگ‌هاي كلاسيك، به همت تني چند از شهروندان خدوم وبلاگستان و سركردگي يار غار بلاگرها اسد عليمحمدي، ف.م سخن عزيز در پستي دعوت كرد تا در باب آشنايي با وب‌لاگ در يك پست بلاگيم.

القصه: داستان آشنايي من با وب‌لاگ، بر‌مي‌گردد به اواخر سنه‌ي 80 يا اوايل سال 81.
ف.م سخن يك وبلاگ مي‌گويد و، شما يكي مي‌شنويد. اما رسيدن به وصال وبلاگ، ماجرايي دارد شنيدني، هر چند عذابي داشت اليم، و براي خود سفري بود به قندهار بلكه كربلا با پاي پياده.
زمستان سال 80 بود كه مدتي به دلايل شغلي خانه‌نشين شده‌بودم، و بيشتر در فضاي اينترنت در سايت‌هايي كه سياسي نويس بودند پرسه ميزدم. از سايت گويا پايم باز شد به سايت كديور و مسعود بهنود و چند جاي ديگر كه همگي نوپا بودند. در سايت بهنود بحثهايي طولاني داشتيم با او و چند تن از خوانندگان، و از آنجا راه پيدا كردم به سايت قديمي يولداش مرتضي نگاهي ( نويسنده و روزنامه‌نگار قبل از انقلاب مقيم خارج). مرتضي نگاهي عرق عجيبي به پان تركيسم داشت و هنوز دارد، تا جائي‌كه بحثهايمان سر خودمختاري تركها گاهي به دعوا منتهي مي‌شد و من دور از ادب و شان خود مي‌ديدم كه در خانه‌ي او بيشتر از كوپنم دست به يقه شوم. بلاخره همين درگيريهاي او با ديگران منجر به تعطيلي سايت قديمش شد.* در آن زمان حتي آرزوي داشتن يك سايت هم در خيالم نمي‌گنجيد، مثل اين بود كه بخواهم در روزنامه‌اي مقاله بنويسم كه اين‌كاره نبودم! چون اصولا چنين چيزي براي افراد عادي باب نبود، و در خيالم فقط حرفه‌ايها-روزنامه نگاران نويسنده‌ها- براي افتتاح سايت وقت و هزينه صرف مي‌كردند و گذشته از اين، راهش را هم بلد نبودم. مثل اين است كه الان يكي بخواهد هواپيماي شخصي‌ داشته باشد و آن‌را شخصا هوا كند. در همان اثنا نمي‌دانم به خاطر تشكر مسعود بهنود در يك از پستهايش يود كه از كسي كه در راه اندازي سايتش در بلاگر( كه بعدا فهميدم نامش وبلاگ است چون در قواره‌ي يك سايت نيست و به قولي سايتك است) كمك كرده بود، يا از سر كشف و شهود، با آن كس يعني صاحب سايت و بهتر بگويم وبلاگ "سردبير خودم" حسين درخشان آشنا شدم و آن‌جا بود كه فهميدم وبلاگ يعني چه! در وبلاگ درخشان دو سه تا قالب بود كه به پيشنهاد او براي ساختن وبلاگ بر اساس دستورالعل خودش ميشد يك وبلاگ مفيد و مختصر راه انداخت. يكي سردرش نارنجي بود ديگري آبي. برايم خيلي جالب بود كه بتوانم بحثهايي را كه در سايت بهنود و مرتضي نگاهي به نتيجه‌ي قطعي نمي‌رسيد را در يك‌جا بصورت متمركز سامان دهم.
همين شد كه به تكاپو افتادم و با هزار بدبختي در سايت رايگان بلاگر ( وابسته به گوگل)، كه آن‌زمان هنوز فارسي نشده‌بود، ثبت نام كردم. بلاگر در آن زمان فونت فارسي و رسم‌الخط فارسي را ساپورت نمي‌كرد. يعني اينطور نبود كه مثل الان بروي در عرض پنج دقيقه و سه سوت، يك وبلاگ با رنگ متاليك و فلاشر و آينه بغل و بوق بنزي راه بيندازي. بنابراين با كپي پيست تمپلت نارنجي حسين درخشان، در بلاگر، وبلاگي راه انداختم كه شرحش را در يكي از اولين پست‌هايم در سال 81 در اينجا نوشته‌ام. اما اين وبلاگ نه كامنتداني داشت نه تاريخ فارسي، نه ميشد از ويرايشگر خودش عكس آپلود كرد و نه اديتور و ابزار به درد به خوري كه از الزامات نوشتن است داشت. لينكداني هم نداشت. حتي براي لينكداني و يا بولد كردن كلمات و فونتها بايد از تگ‌هاي اچ.تي.ام.ال استفاده مي‌كردي واگر اشتباه مي‌كردي تركيب وبلاگ‌ات و نوشته‌هايت اجق وجق مي‌شد و گاه در اين ميان كل پستت بر باد مي‌رفت. براي نصب نظرخواهي و آپلود عكس هم بايد مي‌رفتي در يك سايت ديگر ثبت نام مي‌كردي و بعد كدهايش را كپي پيست مي‌كردي داخل تمپلت بلاگر-آن هم دقيقا سرجايش و اگر جا به جا ميشد كل بساطتت به هم مي‌ريخت و روز از نو روزي از نو-مصيبتي بود ناگفتني و چشيدني. ضمنا دو روز در ميان بلاگ.اسپات دچار سكته‌ي مغزي ميشد.
همين شد كه هم‌زمان با راه اندازي وبلاگ در بلاگر، در پرشين بلاگ هم كه تازگي راه افتاده بود ( و بعد از دزديده‌ دامنه‌اش از دات.كام به دات.آي‌آر تغيير آدرس داد) و براحتي ميشد يك وبلاگ با فونت فارسي راه انداخت ثبت نام كردم و در آن‌جا هم مشعول نوشت شدم. اما از آنجايي كه نماز خواندن در ملك غصبي حرام است و مشكوك، بعد از مدتي عطايش را به لقايش بخشيدم و با مشكلات بلاگر و بلاگ.اسپات كنار آمدم. تا اينجاي قضيه ميشود آذر ماه 1381( يعني تاريخ تولد همين وبلاگ كه يكبار هك و معدوم شد و دوباره احيا گرديد).
سفر به وبلاگستان همان و مقيم شدن در آن همان، تا الاني كه پس از گذشت هشت سال هنوز خانه‌زاديم و زندگي بر باد داديم؛ هر چند كه سه سال است در اين خانه‌ي كلنگيِ- صدبار بازسازي‌شده- نمي‌نويسم؛ اما اميدوارم روزي دوباره برگردم و بر ليست وبلاگ‌هاي خود بيفزايم.

اين بود انشاي من در باره‌ي آشنايي من با حورالعين وب‌لاگ در برزخ وبلاگستان.

...........................

پس‌نوشت:

*در گپ و گفت‌هاي كامنتداني بهنود با غيض و غضب و فحاشي‌هاي شخصيتي آشنا شدم كه نهايتا راه يافتم به پناهگاه مردي كه از شله‌زرد تنفر داشت. نامش شمر بود. از بارگاه شمر به سايت شجاع‌الدين شفاء راه يافتم كه او هم از شله‌زرد متنفر بود؛ ايرانشناسي آسيبديده كه گاه با زخمهايش و احكام مبتني بر گمان‌‌هايش شله‌زرد را يك غذاي خيالي قلمداد مي‌كرد؛ و علي‌رغم استقبال عجيب خود براي طرح پرسش از سوي خوانندگان، وقتي نامه‌اي مستدل برايش نوشتم كه شما كافر نيستيد بلكه منكريد! و منطقا انكار نمي‌تواند كار بشر ناقص‌العقل باشد، حتي برايم تره هم خرد نكرد؛ درست مثل حسين درخشان نازنين كه وقتي از او براي ساخت وبلاگ چند سؤال كوچك كردم، علي‌رغم معركه‌اي كه از همه دعوت مي‌كرد بيائيد دور و ور من را بگيريد، حتي يك پاسخ نداد! چرايش را بايد در كامنتداني سردبيرخودم جستجو كرد كه اظهارنظرها بايد تائيد كننده مي‌بود و فرعون را به چالش نمي‌كشيد.
تحريك براي باز كردن وبلاگ تقصير همين حرفهاي توي گلو بود! كه بعد از بازكرن وبلاگ يك مقداري توي وبلاگ شبح تخليه شد.

** اين‌هم ناگفته نماناد كه در آن زمان هنوز جي.ميلي در كار نبود. تنها ياهو بود و هات ميل و شايد يكي دو جاي ديگر...همين شد كه وقتي جي.ميل افتتاح شد با توجه به امكانات خوبش تنها آن‌ها كه در بلاگر وبلاگ داشتند مي‌توانستند جي.ميل داشته باشند. بعدا جي.ميل به اعضايش اجازه داد براي يكي از دوستانشان مي‌توانند دعوتنامه‌ي عضويت بفرستند. يادم است كه تب وبلاگنويسي داغ شده بود و مشتريان جي.ميل بسيار. و من چپ و راست دوست پيدا مي‌كردم! تا اينكه متاسفانه سقف دعوتنامه‌هاي اعضاء شد پنج تا، و كم كم عضوگيري آزاد شد و كار ما كساد شد و از رونق افتاد و من خيلي از دوستانم را از دست دادم! چون از نوشته‌هاي من خيري نديده بودند! درست مثل درخشان و دكتر شجاع‌الدين شفاء.

لينك=Link يعني محبت، كتاب، گسترش خود و انسان.

2007-02-08T17:00:00.001+03:30

(در مصاديق خودشناسي بلاگر)
اندر فوايد سرمايه‌گذاري رايگان، براي چيدن ميوه‌ي محبت و معرفت از درخت فاني دنياي وبلاگستان

در بزرگترين كتابخانه‌هاي جهان هيچ كتابي را دور نمي‌اندازند. يكي از مؤلفه‌هاي با ارزش كتابخانه‌های بزرگ نگهداری انواع كتابهاي نادر و رایج موجود است.
اگر كسي به شما يك كتاب هديه كند آيا آنرا دور خواهيد انداخت، يا براي روز مبادا در كتابخانه‌تان جاي خواهيد داد؟
غالبا، كسي‌كه قدر كتاب را بداند و كتابخانه‌ي وسيعي داشته باشد، هيچ كتابي را دور نخواهد انداخت. ممكن است نتواند همه‌ي كتابها را ببيند تا تهیه کند و یا بخرد، اما مطمئنا از هديه‌ گرفتن هيچ كتاب رايگاني نخواهد گذشت.
اما بلاگرها با وبلاگها و ميهمانان بلاگر خود اينچنين رفتار نمي‌كنند و وبلاگ او را در كتابخانه‌ي بزرگ و بي‌هزينه‌ي خود بنام بلاگرولینگ جاي نمي‌دهند! اين يعني نقض غرض! يعني دعوت از يك بلاگر به منزل خود و نپذيرفتن هديه‌ي بي‌منت او. يعني دور انداختن يك كتاب توسط يك مدعي كتابخوان؛ يعني كوچك كردن كتابخانه‌ي خود؛ يعني من همينم که هستم، (خب البته این یک سلیقه و انتخاب قابل احترام است) و البته طبق عادات و سلایق، در بسیاری موارد نیتی آگاهانه و خشن پشت این نگاه نیست.
بلاگرها حتما تاكنون اين جمله‌ي تكراري را شنيده‌اند:
شما چه انسان بامحبتي هستيد! آيا با من لينك مبادله مي‌كنيد؟
دريغ يك جرعه از چشمه، يعني خشونت، يعني جبران مافات از جيب ديگري، يعني برداشتن از كيسه‌ي حاتم طاعي و نبخشيدن بخشي از آن به نيازمند.
يعني چيزي را كه بلاگر در ازاي گوشه‌ي چشمي مجازي مي‌بخشد، تو به هزار نگاه واقعي نمي‌بخشي!
گويا داستان دارا و ندار هميشگي است؛ و اينك روایت این داستان در وبلاگستان:

دارا و ندا

***

ديالوگ دو بلاگر

بلاگر ندار: پيش از پايان مهلت، دوستي مرا بپذير! دير مي‌شود! چرا به سلامم پاسخ نمي‌گويي؟
بلاگر دارا: همين‌ توجه تو برايم كافيست. توجه من ولخرجي‌ است.
ندار: من اما در خانه‌ام پنجره‌اي دارم بسمت تو، تو اما ديواري، چرا؟ چرا اينهمه ديدار مرا پاسخ نميگويي؟

دارا: تو را نمي‌پسندم! چيزي بر من نمي‌افزايي؛ مي‌كاهي! پنجره‌ي من بسوي آناني است كه زيادم مي‌كنند.
ندار: راست مي‌گويي؟؟ لاقل مي‌تواني وبلاگم را در لينكداني‌ات قرا ر دهي تا نه خود، بلكه شايد ميهمانان ديگرت تصادفا آن را ديدند و تو باعث شدي معرفت و محبت توسعه يابد. حالا يعني در من هيچ نمي‌بيني؟! حتي احتمال ارادت؟!!
دارا: چرا، اما پنجره‌ي تو ناچيز است و روي ديوار خانه‌ام از قدر و شان و غرور و آبروي من مي‌كاهد.
ندار: بله آبرو! مي‌فهمم! پس تكليف گسترش محبت و دوستي چه ميشود؟ آنهم به اين رايگاني!
دارا: پس هزينه‌ي خدشه بر اعتبارمان چه ميشود؟ اينجا كه بنگاه خيريه و يا بنگاه دلالي محبت نيست!
ندار: اينجا پس كجاست؟
دارا: اينجا بنگاه معاملات ملكي است؛ بقالي‌است! خيالت راحت شد؟!
ندار: اوه…دركتان مي‌كنم! اينجا هم؟!!
دارا: مگر اينجا روي كره‌ي زمين نيست؟ مگر ما بشر نيستيم؟
ندار: چرا، چرا، فراموش كرده بودم كه مجاز خاكي همان واقعيت خاكي است، چرا كه هر دوتايش فاني است.
دارا: ببين جوجه! حرفهاي فلسفي برايم بلغور نكن! وقتم را گرفتي! خيالت را راحت كنم، ما توي كتابخانه‌مان كيهان بچه‌ها نميگذاريم؟ ضمنا به‌من متلك و ليچار بار نكن! من آبرو دارم، اما اگر آب از سرم بگذرد مثل لمپنهاي چاله ميدان خشتكت را جر ميدهم! حله؟( با دو تا چشم وق زده و خيره به چشمان آرام ندار)
ندار: اوه،… چقدر خشن! اما رنگ و روي پنجره‌تان چيز ديگري مي‌گويد!
دارا: همينه كه هست! ديگه؟؟؟
ندار: يك سؤال: راستي روز اولي كه يك اسپرماتوزوييد و ا‏‘وِل بودي را يادت مي‌آيد؟ مگر خودت روز اول چه بودي؟ آيا لينك نمي‌خواستي؟ و يا مثل دختر دم بخت جوامع خرافي مي‌نشستي توي پستو، خواستگار بيايد سراغت؟ آيا در خانه‌ي قديمي‌ترها هيچ مجيز نگفتي؟ آيا براي جلب توجه، دعوا و هوچي‌گري راه نينداختي؟ آيا با خبر دادن به اين و آن گدايي لينك نكردي؟
حالا به من بگو حضرت دارا: گدايي و راستي بهتر است، يا مجيزگويي و دروغ؟
دارا: بمن تيكه ننداز، پير مرد! رگ گردنم رو ببين!…برو!
ندار: تا حالا كه جوان و جاهل و جوجه بودم! اما حالا پيرمرد شدم؟
دارا: تو ديگه شورش رو درآوردي؛ حالموعوض كردي! تو داري يه‌جورايي زورگيري مي‌كني. اما كور خوندي، زور من بيشتره….اصلا من لات چاله ميدونم؛ حالا راتو بكش برو!
ندار: زور گيري؟! من فقط يك آينه به تو هديه كردم. به اين ميگويي زور گيري؟!!…فقط اين را بدان: با شكستن آينه دردي درمان نميشود؛ فقط با فراموشي و دروغ، غده سرطان ميشود!
دارا: خيلي ممنون از درس اخلاق شما، حالا اگه بي‌ادبي نباشه ما ميخوايم بريم بخوابيم.
ندار: اما شما خود مرا دعوت به بازديد از خودتان كرديد، من ميهمان شما بودم. من به خواستگاري شما نيامدم! من يك كتاب زنده‌ي واقعي هستم در قالب يك وبلاگ مجازي. حالا نمي‌شود يك لينك از بخشي از اعتبارت وجودتان كه آميخته با بخشي از اعتبارات مجاني سايتتان است بمن عطا كني؟ يك ستاره‌ي سياه يا لكه هم بگذار كنار اسم گداها كه بزرگان معرفت بدانند او از تبار شما نيست.
دارا: رو رو برم، هي…!...بلاگر محترم! اصلا اينجا قصابيه! خيالت راحت شد؟

ندار: من خيال كردم اينجا كتابخونه‌ست، كه ميشه كتابتو هديه كني بهش! ببخشيد!
-------------------------------------
پي نوشت:
اخلاق در وبلاگستان:
بياييم از اين پس، به هر سائل و نيازمند بلاگري لينك بدهيم تا خير دنيا(!) و آخرت(؟) وبلاگستان را از آن خود كنيم (بخريم)؛ و بدانيم كه با لينك دادن به گداي محبت و معرفت، و به‌پاس قدرداني از كسي كه به دعوت ما براي ديدار از ما پاسخ گفته:
1- چيزي از ما كم نمي‌شود بلكه در وقتمان براي سنجش وزن و هيت ديگران جهت لينك دادن صرفه جويي مي‌شود.
2- پتانسيلي به پنجره‌ي ديگران بسويمان باز ميشود.
3- قلبمان با مهري كه دريغ نكرده‌ايم لطيف مي‌شود.
4-با پاسخ مثبت به متقاضيان لينك و با لينك دادن در فضاي مجازي به دل و شعور آدمهاي واقعي راه پيدا مي‌كنيم و بر وسعت انساني خود مي‌افزاييم.
5- منتظر نباشيم تا آن كسي‌كه به دعوتمان پاسخ گفته و به ميهانيمان آمده دست گدايي به‌رويمان دراز كند، با باز كردن يك پنجره‌ي ثابت به سوي او سلامش را پاسخ گوييم.

6- از حداکثر فضای کتابخانه ی رایگانی بنام بلاگرولینگ بهره ببریم. نترسیم؛ اگر پر شد میتوان رهگذران انتهای خط را که خفته اند موقتا حذف کرد و زنده گان را به لیست خود افزود.
چرا كه محبت، توسعه‌ي مهر و مهرباني و دوستان، تنها يادگار و ميراث جاودانه هستي‌مان‌ از سرمايه‌هاي ماديمان خواهند بود كه هزينه و سوخت نخواهند شد، بلكه دارايي خواهند شد.
بياييم اگر مهربان و رومانتيك نيستيم، لااقل كمي كاسب باشيم و كتابخانه‌مان را بزرگتر كنيم؛ بالاخره هر چه نباشيم، بورژوا كه هستيم.

خودشناسي بلاگر(3= آخرين قسمت)

2007-02-06T21:12:00.000+03:30

بلاگر در نظام برده‌داري
چرا بدويت؟ ونه مدنيت؟

بلاگر چگونه ميتواند در ‌فضاي ابرآلود و پرتنش وبلاگستان، مغبون نشده و متضرر نگردد؟
علت جنگها و رفتارهاي خشن بلاگرهاي مدعي در وبلاگستان چيست؟

آيا بدون سرمايه‌گذاري واقع‌بينانه و نه متوهمانه كه نيازمند شناختي واقعي و دقيق است ميتوان به مقصود رسيد؟
اين روزها مشاهده‌ي دعواها، پرده‌دريها و افشاگريها، هتك‌حرمتها و فحاشي‌ها در ميان چند قشر فهيم وبلاگستان( كه غالبا روزگاري دوست و هم‌صنف و هم‌كار بوده‌اند!) ما را ترغيب مي‌كند كه بيشتر به علل بروز چنين رفتارهايي و نيز كشف ريشه‌هاي انگيزش خود براي حضور در وبلاگستان بينديشيم. تاسف وقتي بيشتر ميشود كه طرفين دعوا، مدعيان و پرچم‌به‌دستاني از قشر تحصيلكرده و اهل انديشه‌اند (اهالي منطق و فلسفه، فرهنگ و ادبيات، و البته حقوق زن و فمنيسم.)

نكته ي قابل توجه اينست كه غالب اين جنگها بين بلاگرهايي با مشخصات و آدرس واقعي روي ميدهد، نه آنها كه با اسم و هويت مستعار مي نويسند! شايد مهمترين علت اين مجادلات و جنگها، تضاد ويا تناقض و نهايتا تداخل منافع واقعي ( و نه مجازي) بلاگرها باشد.

بلاگرهايي كه از مرز مجاز فراتر رفته و با دخالت دادن هويت واقعي خود در هويت نسبتا بي اعتبار مجازي خود در فضاي پرابهام و بي قانون وبلاگستان، سرنوشت واقعي خويش را دستخوش بي ثباتي ذاتي فضاي مجازي كرده آند.
متاسفانه در اين ميان برخي از پدربزرگها و مادربزرگها، و پايه‌گذاران و شهروندان اين شهر مجازي نيز در رفتارهاي خشن و تحقيرآميز و خشن گوي سبقت را از برخي از لمپنها و تازه به دوران رسيده‌‌ها ربوده‌اند! تا جاييكه چه آگاهانه و چه ناخودآگاه مبادي آداب به حسن اخلاق و روابط مسالمت آميز نبوده ، حتي صراحتا اخلاق را فاقد اعتبار ميدانند!

بيهوده نيست كه ميگويند: خشت اول چون نهاد معمار كج…تا ثريا ميرود ديوار كج. شايد ما بيهوده در بند نقش ايوانيم وقتي خانه‌ از پاي بست ويران است.
حركتهاي گروهي بلاگرها در وبلاگستان( كه نمونه‌اي از روابط انساني بلاگرهاست) حكم همين خانه‌ها را دارد كه وقتي بر فونداسيوني محكم استوار نباشند مسلما بر پايه‌هاي در حال ويراني، هر حركت هزينه‌بارش همچون نقش ايواني‌است كه بزودي فرو خواهد ريخت. و طبيعي است كه اميد بستن هر بلاگر هم به چنين روابط انساني سست‌بنيادي بايد با شك و ترديد باشد، تا مبادا پس از عمري و صرف هزينه‌هاي انساني، روزي مغبون گردد و خانه بر سرش ويران شود.
براي مغبون نشدن و آسيب پذيري كمترچه بايد كرد؟ شايد بايد به ريشه‌هاي واقعي و فرهنگي يك ملت مراجعه نمود. اما اين نوشته در حد بضاعت، تنها قصد پرداختن به موقعيت بلاگر در فضاي خاص وبلاگستان و وجه تمايز آن با اجتماع را دارد تا شايد موفق شود با توجه به پرتگاه ها و كوره راهها از آثار تخريبي آسيبها بكاهد.

از دو نوشته‌ي پيشين ميتوان اينگونه برداشت كرد:
بلاگر با انگيزه‌هاي متنوع انساني و با عرضه‌ي قسمتي از وجود خود در منظر عمومي و مجازي وبلاگستان، براي دستيابي و برقراري رابطه‌اي يكسويه يا دوسويه با ديگران بمنظور تامين نيازها و كمبودهاي انساني خويش كه در ميان واقعيات جامعه دسترسي بدانها مقدور نبوده‌است تلاش مي‌نمايد.
شناسايي دقيق موقعيت و انگيزه‌ها‌ي بلاگر ميتواند برداشت درستي بدهد به مخاطبان براي تنظيم برآورد توقعات معقول خويش.
اينكه قبل از هر چيز هميشه بياد داشته باشد وبلاگستان روي تشديد‌شده‌ي همان جامعه‌اي است كه او از ميان آدمها و موقعيتهايش به اينجا آمده است، منتها اينجا براي يك پروژه‌ي انساني جدي، ضريب نرخ خطاها، اشتباهات و چه بسا توفيقات بيشتر است. و در صورت عدم هماهنگي هويت اصلي و آدرس‌دار بلاگر با انگيزه‌ها و توقعاتش ميتواند نرخ آسيب‌پذيري او را بيشتر از جامعه كند.
با اين حساب با توجه به اينكه، بلاگر انساني است برخاسته از بطن فرهنگ ملي و موقعيت فعلي خود، احتمال تشديد تمام تعارضات موجود در اجتماع موروثي در محيط مجازي وبلاگستان بيشتر خواهد شد.
يعني اگر در جامعه جاه‌طلبي، تماميتخواهي، قدرت‌طلبي، تكبر، سودجويي، زورمداري، و در يك كلام فرهنگ برده‌داري حاكم است، اگر در جامعه ريا، غيبت، خيانت وجود دارد اينجا امكان بروز بيشتري را دارد.
اگر در جامعه اخلاق، عواطف، احساسات، تعقل، پاكي، راستي و آدابداني و تعارفات ومناسبات انساني موجود است، پس اينجا هم امكان بروز بيشتري دارد. چرا كه در محيطي مجازي كه به نسبت اجتماع واقعي، دستيابي به يك رابطه ظاهرا سهل‌الوصول‌تر،كم هزينه‌تر به نظر ميرسد همه‌ي خصوصيات خلقي و ذهني يك انسان، امكان جلوه‌ي بي‌پرده‌تر و افراطي‌تري را خواهند يافت.

بعلاوه كه اشتباه در شناسايي مخاطب ميتواند باعث اتلاف توان و منابع مادي و معنوي بلاگر گردد. شايد در يك رابطه ي واقعي ملاحظات و محافظه كاريها بيشتر باشد اما يك نظر كافي است كه شما با شناسايي سن، منش و رفتار مخاطب خود برداشتي نسبي از تجربيات گذشته ي خود نسبت به او داشته باشيد؛ اما در يك رابطه ي مجازي چنين امكاني در اختيار انسان نيست. شما ممكن است پس از مدتها متوجه شويد مخاطبتان مرد نبوده بلكه زن بوده! و يا نوجواني بازيگوش بوده كه هيچ باور جدي و تعهدي نسبت به عقايد خود ندارد. بنابراين خطاپذيري در چنين فضايي به مراتب بيشتر از محيط واقعي است.
در فضاي مجازي وبلاگستان، همين بي‌هزينه بودن صوري روابط انساني باعث ميشود دامنه‌ي بده‌بستانهاي روابط فيمابين، به افراط و تفريط بيشتري دچار گردد، وقتي به اين رابطه‌ي ناشي از افراط و تفريط و ابهام، تعهد و منافع طرفين را بيفزاييم، آنگاه نفس ضعيف بشري براحتي قادر خواهد بود به جرزني متوسل شده و با توجه به حفره‌‌ها و خلاء‌هاي دروني با زير‌پا گذاشتن تعهد و اخلاقيات، بازي متعادل و سالم را برهم بريزد.
بنابراين، بلاگر راهي ندارد جز خودشناسي و شناسايي خاستگاه و انگيزه و هدف‌هاي اصلي و فرعي مجازي و واقعي خود. در اينصورت با مهيا نمودن منابع مربوطه، شايد توفيقي هم كسب كند( كه در غالب موارد بسيار بعيد است).

با اين حساب شايد بتوان ملاحظات جدي ناشي از حضور بلاگر در وبلاگستان را چنين جمع بندي كرد:
1-بلاگر بايد نياز و انگيزه‌ي حضور خود و مخاطبين خود را را در وبلاگستان بصورت مشخص و قابل اندازه گيري و تبديل به كميات، تعيين كند و فهرست كند.
2- از سرمايه‌گذاري‌هاي واقعي( و بويژه مادي) بر روي هويتهاي نامشخص كه نام و رسم و آدرس واقعي ندارند خودداري كند.( اين به معناي قطع رابطه با آنها نيست، چه بسا فوائد بيشمار معنوي و حتي مادي از آنها عايد شود) مگر آنكه بخواهد ريسك كند، و هزينه‌هاي ريسك، ارزش نتيجه‌ي احتمالي را داشته باشد.
3- با توجه به عدم استقرار قوانين كپي‌رايت و ناشناس بودن هويت مخاطبين، حتي‌المقدور از دادن اطلاعات شخصي و اغفال ساده‌دلان با اطلاعات تعهدآور جدا بپرهيزد و برخورد با هويت انساني خود و ديگران را به بازي نگيرد( مگر آنكه بخواهد هزينه‌هاي مادي و معنوي آن را بپردازد و حيثيت ديگران برايش مهم نباشد.)
و در يك كلام:
بلاگر نبايد بناي زندگي واقعي خود را بر واژه هاي دنياي مجازي قرار دهد.

------------------------------------

بعدالتحرير:
پيرو پي‌نوشت قسمت اول اين بحث، مطالب زير خواندني‌است:
1- پوزش مشروط مخلوق.
2- نقد ماورائي سعيد در وبلاگ شبح.
3- لينك مرتبط از راديو زمانه: نقش وبلاگ ايراني در فرهنگ و سياست(نوشته عبدي كلانتري)

4- نقد مجيد زهري بر اين نوشته.

5-آیا واقعا وبلاگستان به مثابه حوزه عمومی هابرماسی است؟ (وبلاگ وبلاگوار)

6- عرصه ی عمومی وبلاگ (فروغ67رضا کلاهی=قسمت 1+2+3+4+5+6+7)

خودشناسي بلاگر(2= قسمت دوم)

2007-02-05T17:33:00.000+03:30

بلاگر در نظام برده‌داري

نياز ما به حضور در وبلاگستان براي چيست؟
اين كمبود انساني ما كدام‌ است كه در دنياي واقعي آنرا نيافته‌ايم؟
پيرو نوشته‌ي پيشين، پس از آنكه پذيرفتيم ورود بلاگر به محيطي اجتماعي(گيريم مجازي) براي برطرف كردن يك يا چند نياز با كمك ديگران و پس از جلب توجه‌ديگران است، پرسش‌هاي بالا مطرح شد.
قبل از جستجو براي يافتن پاسخي واقعي ناگزير از تعيين و شناسايي عناصر واقعي و مجازي مؤثر در پرسش هستيم.
وقتي ميگوييم وبلاگستان، منظورمان محل جولان و حضور شخصيتي است بنام بلاگر، و بلاگر انساني‌است صاحب وبلاگ.
بنابراين ما با سه عنصر وبلاگ، بلاگر و وبلاگستان سروكار داريم كه بايد از آنها تعريف مشخصي ارائه‌دهيم.

تعاريف:
وبلاگستان: محيطي‌است مجازي در فضاي اينترنت كه محل استقرار بسته‌هاي اطلاعاتي بنام وبلاگ است.
وبلاگ: رسانه‌اي است حامل اطلاعات و پيام‌هاي يك انسان( كه او را بلاگر مي‌ناميم)در غالب نشانه‌هاي سبموليك، نوشتاري، صوتي و تصويري. محلي براي ابراز وجود و عرضه‌ي اندام او در معرض ديد ديگران.
بلاگر: خالق و پديد‌آورنده‌ي اطلاعات و پيام‌هايي در محيط وبلاگ بواسطه‌ي نشانه‌هاي سمبوليك، نوشتاري، صوتي و تصويري‌ است كه آنها را در معرض ديد عموم‌مخاطبان قرار ميدهد. كه گاه از اين موقعيت بصورت مخفيانه بمنظور آرشيو شخصي دور از چشم عموم استفاده مي‌كند، و گاه در شهركي محصور به كد و رمز با جماعتي نخبه و خاص معاشرت ميكند( نمونه‌ي چنين شهركهاي دور از دسترس عموم و در ميان خواص را تاكنون در وبلاگستان سراغ ندارم، اما وجود آن بعيد نيست).

مسلما بلاگر يك كاربر اينترنتي صرف نيست. او علاوه بر اينكه يك كاربر اينترنتي است، هويت و شخصيت مستقل و مشخصي با آدرس و شناسنامه( هر چند مجازي) دارد كه در آن چارچوب داراي حقوقي ميگردد كه چنانچه خارج‌ از قوانين كپي‌رايت حضور داشته باشد اما لااقل از حقوقي مجازي و عرفي و انساني مشابه شهروندان حاشيه‌نشين و بيابان‌نشين جوامع بشري برخوردار است، كه البته بدليل مجازي بودن غالبا كسي خود را ملزم به رعايت آن نميداند اما بدليل اينكه منشائي واقعي دارد ميتواند متاثر از حضور خود در اين محيط مجازي، واقعا دستگير و زنداني و بيكار شود و سرطان بگيرد، تبعيد گردد، مخفي شود، بگريزد، مهاجرت كند، بورس تحصيلي بگيرد، كاسبي كند، درآمد كسب كند، ادب بخرد، فخر بفروشد، شعر بگويد، همفكري كند، شعر ببافد، چاره‌انديشي كند، داستان بسازد، داستان بگويد، گوش كند و ببيند و شنيده‌ها و ديده‌ها را ثبت كند، گوش و چشم سوراخ كند، دوست بيابد، دشمن بتراشد، چاه بكند، آش بپزد، دشمن بيابد، دوست بتراشد، رفيق‌بازي كند، با رفيق بازي كند، ازدواج كند، ازدواج‌بازي كند، آه را با آب از چاه ويل بكشد، غر بزند، اعتراض كند، بخنداند، بگرياند، سكوت كند، سياست بورزد، تقريح‌كند، آزار برساند، آزار ببيند، غيبت‌كند، محبت كند، نقره داغ كند، ببوسد، تهمت بزند، ببخشد، فحاشي كند، لاپوشاني كند، آبرو بريزد، آبرو بخرد، ياد بدهد، ياد بگيرد، باز هم ياد بدهد، ياد نگيرد، سلام را پاسخ دهد، سلام را به روي خود نياورد، در سلام پيشدستي كند، لينكداني‌اش را بفروشد، لينك بخواهد، لينك ندهد، برده‌پروري كند، مافياي ادبي عرفاني راه بيندازد، بنده پروري كند، بنده‌گي كند، خدايي كند، فروتن شود، لطيف شود، زلال شود، بشويد، تماميتخواهي‌ كند،... و بالاخره يقه بگيرد و دعوا كند!... (...و زبانم لال، كمي هم قتلهاي زنجيره‌اي كند!).

بلاگر چون همه‌ي اين‌كارها را ميتواند بكند پس همه‌ي اين نيازها را هم مي‌تواند داشته باشد.
كمي فكر كنيم! براستي، در اين سراي بي‌كسي، نيازهاي اصلي و فرعي ما چيست؟
ادامه دارد.

خودشناسي بلاگر(1)*

2007-02-04T11:57:00.000+03:30

آيا اين هدف و انگيزه‌ي اصلي حضور شما در وبلاگستان است؟

1-آي مردم من را ببينيد؛ من دارم خودم را عرضه ميكنم!
2- من به برقراري رابطه‌ با برخي از شما نيازمندم!

بله! در واقع، بلاگر با عرضه‌ي عمومي وبلاگ خود، به اين دو عبارت كتمان ناپذير، صراحتا اقرار كرده‌است.
بلاگر نيازمندي است با انگيزه‌هاي متنوع، كه با خرج كردن عمر خود آمده‌است چيزي بگيرد و برود؛ اين حقيقت دارد!

3-بلاگر آمده‌است چيزي كسب كند و زياد شود( گيريم شرافتمندانه، ويا با تخريب ديگري و يا حتي خود!). اين هم حقيقت سوم!

اما يك دروغ وجود دارد براي آنان كه چنين اقراري باعث جريحه‌دار شدن غرورشان ميشود و آن اينست كه:

هر كس ميتواند در بدو ورود فقط براي خودش بنويسيد و نوشته‌هايش را از ديد عموم پنهان نگاه دارد، تا هم از شر واقعيات و نابودي فيزيكي در امان بماند و هم از منظر عمومي اين شهر مجازي دور از دسترس باشد؛ گذشته از اين موارد نادر و پنهان، آن‌كس كه حضور خود را عمومي و علني ميكند در واقع دارد اين نيازمندي خود را در ملاء عام اعلام ميكند، و اين هيچ عيبي ندارد كه او آن‌را كتمان ميكنند، گيريم اين كتمان موجه براي گوشهاي نامحرم باشد، اما حقيقتا خود ميداند كه نيازمند است؛ براي تحريك احساس قدرت چنين شخصيتي او ميتواند خيال كند نيازش از نوع نياز انگليس است در جهان، نه مثل آنگولا و اتيوپي!
كشف اين نكته كه علت اصلي اين نياز به برقراري رابطه در فضاي مجازي وب براي چيست خيلي مهم است. باعث ميشود نه خود دچار سوء‌تفاهم شويم نه ديگران. اگر احيانا سوء‌تفاهم ديگران براي برخي نان شود اما يقينا آب نميشود؛ ما براي سلامت و وسعت وجودي خود نيازمند حقيقتيم نه دروغ.
ما براي تلف نشدن و بهره‌وري بيشتر از عمر خود نيازمند شناخت انگيز‌ه‌هاي اصلي و فرعي حضور خود در وبلاگستان و كشف نيازهاي اصلي، ساده و مركب خود هستيم.
حال پرسش اينست:
نياز ما به حضور در وبلاگستان براي چيست؟
اين كمبود انساني ما كدام‌ است، كه در دنياي واقعي آنرا نيافته‌ايم؟
ادامه دارد…
----------------------------------------------

*پي نوشت:
مشاهده‌ي اين مطالب، انگيزه‌ي ‌مرا در پرداختن به اين بيشتر كرد::

1- افشاگريهاي پشت مانيتور اميد ميلاني.

2-شيادهاي ادبي و چند توضيح در باره سايت هفتان.

3- مستراحي به وسعت يك وبلاگ.

منافع ملي، فقدان اخلاق، و توبه‌ي نصوح من!

2007-02-03T01:44:00.000+03:30

*** آخرين هشدار! ***

من مي‌خواهم در اين نوشته باز هم از غرغرهاي سياسي خود توبه كنم و ديگر در اين باب چيزي ننويسم.
حرفهاي من را در پيشنهاد بوجود آوردن زمينه‌هاي وحدت ملي نه سياهي‌لشكر اپوزيسيون تاب آورد، نه سياهي لشكر حكومت.
ايميلهاي تهديد آميز و فحاشيهاي هر دو سوي اين ماجرا بمن اثبات كرد كه در اين بو‌م‌وبر انديشه و حريم خصوصي من ايراني بعنوان يك انسان پست‌مدرن، هنوز كه هنوز است تنهاتر از آنست كه مي‌پنداشتم. وقتي شعارها و نقاب‌هاي زيباي هم‌ميهنانم در معركه‌ي واقعيات به فحاشي منجر ميشود آدم احساس ميكند صداي يك دست ميان انفجار هيجانات مثل كاهي است در مقابل كوه.
بجاست كه همينجا از همشهري مهاجرم نق‌نقوي عزيز بخاطر يادكردن از غرغرهايم در رابطه با دعوتم براي وحدت ايرانيان( بمنظور تمكين تعهدات بين‌المللي و پذيرش راي شوراي امنيت براي تعليق غني‌سازي) تشكر كنم و تا مهيا شدن زمينه‌هاي مساعد بمنظور حسن‌ختام به آخرين پست سياسي خود بپردازم و تا اطلاع ثانوي اعلام بازنشستگي كنم و اينجا بشود دفتر خلوت خطورات كاملا خصوصي.
بنابراين ضمن عرض پوزش از خواص و روشنفكران و عوام شهروندان و ايرانيان آسيبديده محذوف از نظام تصميم‌سازي و تصميم‌گيري ميهن خود و نيز از حكام و حكومت بسيار محترم كه مخاطب باورهايم بودند، خواهش ميكنم خطاهاي مرا به حساب غرغر يك عضو دلسوز خانواده‌ي بزرگمان بگذارند و بدانند كه بنده مخلص زور همه هستم، اگر گاه ذهنم مشوش بود ناشي از تشويش القائي از سوي صاحبان زور بود، لذا لطفا به تنبيه من اقدام نكنند چرا كه مرا ديگر با سياست كاري نيست. اميد كه سياهيهاي ذهن كتك‌خورده ي مرا با نور خورشيد خود نوراني كنند تا من همان انساني شوم مشابه نقشي بر ديوار( و نه انساني داراي حقوق زندگي مسالمت آميز) كه جايش در لوگوي بالاي همين صفحه است و در درياي عشق بجز محبت و حسن نيت مامور اعدامم چيز ديگري نمي‌بيند.

شكي نيست كه توزيع‌ و اعمال ناعادلانه‌ي( نه مساوي) قدرت، فساد برانگيز است و باعث اجحاف و انحراف در زندگي مسالمت آميز انسانها ميشود، فسادي كه نمودش عدم رعايت اصول اخلاقي توسط شخص زورمند است. حالا ميخواهد اين زورمند بي‌اخلاق بعنوان مرد قلدر عليه زن قد علم كند و يا زن زورمند عليه مرد ناتوان؛ مسلما آنچه بدلايل جغرافيايي تاريخي و فرهنگي عموميت پيدا مي‌كند فرهنگي را پديد مي‌آورد كه نتيجه‌اش قرباني شدن زنها در جامعه‌ي مردسالار و قرباني شدن مردم در حكومت تماميتخواه ميشود. شايد ورزش و تمرين تحت آداب دموكراتيك در دراز مدت بتواند اين فرهنگ موروثي را ترميم كند.
اما هژموني، چينش و شاكله‌ي قدرت در نظام جهاني امكان بروز چنين نتيجه‌اي را دور از دسترس ميكند.
شايد به همين دليل است كه واژه‌ها بعنوان واسطه‌هاي روابط انساني در نظام اجتماعي و مدني در طول تاريخ، تحت تاثير تماميتخواهي كم‌كم نقش حقيقي خود را از دست ميدهند و تبديل ميشوند به ابزار جنگي و حربه‌ي تحميل زورمدارانه‌ي نيات پليد استعمار و اغفال و رعب و تحقير؛ واژه‌هاي تحريف‌شده مي‌شوند عامل جبران مافات نداشته‌ها براي جبران فقدان روح مصالحه و خيرخواهي و مسالمت در زندگي نامتعادل انسانهاو نيز اغفال محيط براي دزديدن حسن نيت مخاطب.
متاسفانه ايران عزيز ما هم از اين عارضه‌ مصون نمانده‌است. چه در تمام سطح عوام و مردم باسواد و بيسواد، وچه در سطح نهادهاي اجتماعي و حكومت. نمونه‌هاي عيني اين بداخلاقي فرهنگي را ميتوان در جاي‌جاي زندگي خود شاهد باشيم:
از توهين تمسخر آميز يك مدعي روشنفكري به باورهاي ديني و مذهبي يك هموطن بگير تا بار احساسي دادن به خبرهاي غيرحرفه‌اي راديو تلويزيون حكومت كه يك كشته‌ي مسلح فدايي را تروريست اغفال‌شده‌ي معدوم، و ديگري را شهيد‌ي آگاه مينامد.
و جاي تعجب ندارد كه از كوزه همان برون تراود كه دراوست، چه در اپوزيسيون، چه در حكومت.
و تا زمينه‌ي مساعد و تدريجي( ونه دفعتي كه ويرانگر است) در تمرين دموكراسي يك ملت پديد نيايد اين خصوصيات ضداخلاقي كه ريشه‌اش در سوء استفاده از قدرت و زور طبيعي و موروثي است و منجر به حرمت‌شكني و محترم‌ندانستن حريم خصوصي انسانهاست، اين اپيدمي ضداخلاقي درمان نخواهد شد.

غني‌سازي اورانيوم و باقي قضايا:

اينطور كه از ظواهر امر بنظر مي‌رسد، عراق دارد بصورت ناخواسته به بهانه‌ي غني سازي اورانيوم ايران، قرباني منازعات امريكا و ايران مي‌گردد.

اول اين چند خبر داغ را ملاحظه بفرماييد:

*- نخست وزير عراق: اطمينان دارم كه ايراني‌ها به سربازان امريكايي حمله كرده‌اند.
*-پنتاگون: ايراني‌ها پنج سرباز امريكايي را ربودند و كشتند.
*-ادعاي امريكا: سلاح جديد ايران استخوان سربازان امريكايي را ذوب مي‌كند. اين سلاح ، مهم ترين علت مرگ سربازان آمريكايي بوده به طوري كه حدود هزار و 327 سرباز را كشته و 11 هزار و 861 نفر ديگر را مجروح كرده است.
*-پاسخ غيررسمي سپاه به تهديدهاي امريكا: ربودن نظاميان عراقي كار ساده‌اي است.
*-سناتور جمهوريخواه: اروپايي‌ها نيز به خليج فارس ناو بفرستند!

1-در حاليكه امريكا بر نيروهاي خود در عراق مي‌افزايد، دست اندركاران دولت امريكا اعلام كرده‌اند كه هدف حمله و جنگ با ايران را در سر ندارند، و به تحريم و تحت فشار قراردادن حكومت ايران و استحاله از درون نظر دارند. هر چند هنوز چشم دوخته‌اند به پيوند دادن اوضاع پرتنش داخلي عراق به مداخلات دولت ايران و هر چند هزاران نفر بر نيروهاي نظامي امريكا در عراق افزوده‌اند. شايد به همين دليل باشد كه نوري‌المالكي(نخست وزير عراق) در مصاحبه‌ي چهارشنبه شب خود با شبكه سي.ان.ان آمريكا از دولتمردان تهران و واشنگتن درخواست كرد كه كشورش را به ميدان مسابقه‌ي نظامي تبديل نكنند و دامنه‌ي درگيريهاي خود را به مكان ديگري منتقل كنند.

2-بعد از از هم پاشيدن وكشته‌شدن سيصد نفر از گروه جندالسماء ( گروه شيعي كه رهبرش مدعي نيابت امام‌زمان را داردو در عراق بهمراه عده‌اي سني و وهابيون و سربازان افغاني و يمني و اردني و باقيمانده‌هاي حزب بعث با تجهيزات نظامي قابل توجه در ساختمانهاي چند باغ اطراف نجف مستقر بودند و قصد حمله به عزادارن شيعي را داشتند) توسط نظاميان دولت مالكي، دو سؤال به ذهنم خطور كرد كه امام‌جمعه‌ي تهران( آقاي احمد خاتمي) امروز آنرا در نماز جمعه مطرح كرد:
و آن اينكه: نظاميان امريكا يا از وجود اين سپاه تا دندان مسلح پرتعداد در حاشيه‌ي نجف مطلع بوده‌اند و يا نبوده‌اند!
*اگر مطلع بوده‌اند پس چرا قبل از سپردن اختيارات محدود نظامي به دولت عراق اين گروه را رسوا نكرده‌اند؟!( شايد اين ارتش كوچك زير چشم نظاميان امريكا براي نالايق جلوه‌دادن دولت مالكي و توجيه افزايش نظاميان امريكايي و تداوم حضور امريكا در عراق براي زير نظر داشتن دولت ايران پرورده ‌شده‌اند!!)
*اگر مطلع نبوده‌اند كه بي‌كفايتي خود را ثابت كرده‌‌اند و بايد هر چه زودتر ريشه‌ي اين ناامني كه حضور بي‌كفايت خودشان است را بخشكانند.

در هر دو صورت بنظر ميرسد حضور امريكا در عراق عامل اصلي ناامني عراق است. وايران نمي‌تواند اين ناامني را تحمل كند.

3-حسن نيت دولت ايران در عراق قرباني!
در تداوم همين تحريفهاي صدا و سيما( شامل سانسور حقايق، لاپوشاني‌ها، بزرگنمايي‌ها و تفسيرهاي سليقه‌اي بنام خبر، و خبرهاي بودار و غيرحرفه‌اي) ببينيد آقاي نوري‌المالكي( نخست وزير عراق) كه تلويزيون ايران با احساس پسرخاله‌گي مالكي ميخواندش در مصاحبه با شبكه‌ي سي.ان.ان چه گفته‌است:

من اطمينان دارم و باز اطمينان کامل دارم که ايران نظاميان آمريکايي در عراق را نشانه گرفته است، اما اجازه نمي دهم کشورم به ميدان نبرد بين شما تبديل شود...حمله ايرانيان به سربازان آمريکايي واقعیت دارد و من به شما اطمينان کامل مي دهم که چنين ادعايي صحت دارد اما در حال حاضر، مردم عراق خواهان صلح و آرامش هستند.

4-امريكا به دولت مالزي و چند شركت انگليسي و فرانسوي هشدار داده‌است كه از عقد و تداوم قراردادهاي اقتصادي با دولت ايران خودداري كنند. از سويي امروز دولت مالزي اعلام كرد روابطش را با ايران بخاطر تداوم رابطه‌اش با امريكا به خطر نخواهد انداخت و به تهديد امريكار وقعي نمي‌نهد.

5-اخبار امشب كانال يك تلويزيون ايران جناح‌ها و مخالفين سياسي و گروهها و روزنامه‌نگاران را در مواجهه با تعليق غني‌سازي به وحدت و اولويت دادن منافع ملي بر ترويج موج‌مخالفت با سياستهاي حكومت فراخواند. اينجور وقتها واژه‌ي امنيت و وحدت ملي وسيله‌اي ميشود براي تحكيم تماميتخواهي؛ اينجور وقتها صداي گرم خواننده‌ي سرودهاي ملي آقاي نوري را كه روزگاري كثيف و ناسيوناليستي بود از تلويزيون پخش ميكنند! و باز هم بازي تكراري با عواطف ملت به نفع تماميتخواهي يك گروه كوچك حرف اول را ميزند. قرار بود اين آخرين غرغر سياسي من باشد، لذا اميد است كه اين قصور آخر را بر من ببخشايند تا من بروم در مكتب انسان‌ساز و فرهنگ عاشورايي همچون امام حسين درس وفاي به عهد و متعهد بودن به قراردادهاي اجتماعي را بياموزم و روي اخلاق‌انساني خودم كار كنم، تا قبل از وصل به مقام حق و امام‌زمان تفسيري سليقه‌اي از حق و حقيقت الوهي از خود بروز ندهم و با ايمان مردم بازي‌هاي جاهطلبانه نكرده ذهن و ايمان آنانرا مشوش نكنم.
التماس دعا و شفاي عاجل.

---------------------------------

بعدالتحرير:

ازآنجاييكه من آن‌لاين نيستم و دوزاري‌ام كمي دير مي‌افتد پس از پست اين متن متوجه شدم ساعاتي قبل نق‌نقوي وبلاگستان اعلام نمودند شهروندان محترم با اين پيشنهاد توقف غني سازي موافقت خود رااعلام نموده و سرنوشت خود را با لوگوي ايشان پيوند زده‌اند.

براي احقاق حقوق ايرانيان بپاخيزيم

2007-01-28T20:23:00.000+03:30

نامه‌اي به اپوزيسيون و سران حكومت

با ايجاد كمپين پذيرش راي شوراي امنيت، براي اعتلاي ايراني آزاد براي همه‌ي ايرانيان بپاخيزيم.
ميگويند: كسي‌كه مي‌ميرد يكبار ميميرد؛ اما كسي‌كه ميترسد روزي هزار بار مي‌ميرد.
بدترين وضعيت براي ايران بايد كم‌هزينه‌ترين وضعيت براي امريكا باشد. اين نكته‌اي است كه جناح حامي آقاي بوش خوب بدان اشراف دارد. بنظر من كم هزينه‌ترين وضعيت براي امريكا درگيرنشدن رودرروي نظامي در ايران است( يعني عدم اقدام به شيوه‌ي افغانستان و عراق). پر هزينه‌ترين و بدترين وضعيت براي مردم ايران( و البته نه حكومتي كه اصلا نگران نيست) تداوم تحديد و تحريم اقتصادي همزمان با مانورها و تهديد‌ مستمر نظامي به منظور نا‌پايدار نمودن اوضاع اجتماعي ايران است، و يكي از راههاي تحميل فشار مدام بر ايران در تيررس بودن مدام ايران و تبليغ عواقب تخريب پايگاههاي نظامي و اقتصادي است. اين يعني زندگي در ترسي مدام كه بدتر از يكبار مردن است. ممكن‌است اين حمله صورت پذيرد و ممكنست بقول آقاي احمدي نژاد بلوف باشد( مثل همه‌ي پيشبيني ها و بلوفهاي قبلي خودش كه هيچكدام درست از آب درنيامد) تهديدي كه موجبابت تداوم فشار رواني بر مردم و انتقال آن به حكومت خواهد شد؛ مسلما تحريمهاي گسترده‌ي اقتصادي دامنه‌اي وسيعتر از تحريمهاي قبلي خواهد داشت، چرا كه اكنون حجم فعاليتهاي اقتصادي خارجي قابل مقايسه با زمان جنگ با عراق نيست؛ يادمان نرود كه در تحريم اقتصادي گذشته تنها امريكا و تا حدودي متحدانش نقش داشتند اما اكنون دو كشور چين و روسيه و كشورهاي متحد اين دو نيز ملزم به رعايت آنند. تورم بيشتر، فشارها و محدوديتهاي بيشتر براي فعاليتهاي اقتصادي بين‌المللي و داخلي صنعتگران و بازرگانان، كاهش بيشتر بهاي نفت، در تنگنا قرارگرفتن ايرانيان مهاجر، شاغلان و دانشجويان خارج‌از كشور، تهديد مدام مخالفتهاي جسته‌گريخته در چنين شرايطي باعث تشديد واكنشهاي خشونتبار حكومت عليه مردم شده و بر تشنج اوضاع داخلي خواهد افزود، و فشارها بيشتر بر دوش مردمي خواهد بود كه هستي خود را براي رسيدن به ثبات در برنامه‌ي زندگي‌شان سرمايه‌گذاري كرده‌اند. والبته كسي كه چيزي ندارد چيزي هم از دست نخواهد داد و البته اين مردم ايران نيستند بلكه تنها جناحي از حكومت است كه هيچ نگراني براي هر شرايطي ندارد؛ آقاي احمدي‌نژاد بعنوان رييس دولت و به نمايندگي از سوي جناح تماميتخواه و يكدست حكومت (رهبري، شوراي نگهبان، مجلس، قوه‌ي قضاييه و آقاي مصباح يزدي) از اين بابت نگراني چنداني ندارند و همين نگران نبودن ايشان در امتداد سريال پيش‌بيني‌هاي اشتباه ايشان است كه بر نگراني ملي مي‌افزايد.
مخاطب اصلي اين نوشته آن دسته از ايرانياني هستند كه نگران هويت و حيثيت خويشند، نگران ناپايداري بيشتر و بي‌ثباتي بيشترند، مخاطب اصلي من ايرانيان محذوف از نظام تصميم‌سازي و تصميم‌گيري حكومت و اپوزيسيون هستند؛ اما براي اتمام حجت بر حكومتيان، سران حكومت اسلامي و نماينده‌ي عجيبشان آقاي احمدي‌نژاد هم ميتوانند آنرا قرائت كنند، چرا اكه آنان هم جزوي از
واقعيات مؤثر در سرنوشت اين مرز و بومند. هر چند كه كس نخارد پشت ملت، جز ناخن انگشت ملت!
بازي با حق و باطل، شبيه بازي با گوجه‌فرنگي اقتصادي آقاي احمدي نژاد نيست!

بعد از فرافكني مشكلات اقتصادي از سوي آقاي احمدي‌نژاد و حواله‌ نمودن تورم يك كشور به قيمت ارزان گوجه‌فرنگي در ميدان تره‌بار نزديك منزلشان (در محله‌ي نارمك تهران)، و نيز توطئه قلمداد كردن كاهش قيمت نفت براي شكست ايران از سوي ايشان( گويا قواعد بازي جنگ بيست‌وهشت‌ساله را دموكراتيك فرض كرده‌اند! و حالا از دشمني كه غريبه نيست و خودي‌است بخاطر اين جرزني كلي دلخورند!)؛ و همچنين پس از استراتژي جديد آقاي بوش در رابطه با پيوند زدن منافع امريكا با ضرورت مقابله با تحريكات و مداخله‌ي مستقيم ايران در عراق( در مقابله با گزارش بيكر هاميلتون )،هر چه فكر كردم ديدم براستي بين ايران و امريكا همان بازي صفر و يك مورد نظر آقاي عبدي بر قرار است؛ بازيي كه در آن، تصادم قطعي دو اتومبيل كه در يك خط مستقيم بسوي هم در حال حركتند انكار ناپذير است.

براستي در چنين شرايطي چه بايد كرد؟
هر چند شايد ظاهرا بنظر برسد كاهش روزافزون بهاي نفت بتواند از شدت موضع لجوجانه‌ي حكومت ايران بكاهد و آن‌را تعديل نمايد اما بنظر من نبايد به اين دلخوشي كه مبناي خيالي دارد بسنده‌كرد، چرا كه طرفهاي بازي حتي به قواعد بازي خودبافته نيز متعهد نيستند چه برسد به رعايت قواعد بازيهاي مشترك! بنابراين به هيچ رفتاري از سوي طرفين بعلت تحديد شرايط محيطي نميتوان دلخوش بود چرا كه اولا اين روند كاهش بهاي نفت قطعي نيست، چه بسي بحراني شدن اوضاع منطقه بتواند اين سير نزولي را متوقف و حتي برعكس نمايد؛ ثانيا پيش بيني در شرايطي مقرون به واقعيت است كه شناخت و احصاء نسبتا كاملي از اوضاع پايدار بدست آيد، نه اوضاع و شرايطي كه نه قواعدي الزام آور دارد نه بازيكنان متعهدي.
بنظر من اكنون مهمترين چالش هر ايراني اين بايد باشد: براي تاثير گذاري در اين مقابله‌ي صفرو يك بين ايران و امريكا و پيشگيري از تصادمي كه دود آن بي‌شك در چشم مردم خواهد رفت چه بايد كرد؟ در اين ميان كه حيثيت ايران ايراني در ميان است و غافله‌سالار بي‌تعهدي همچون آقاي احمدي‌نژاد صراحتا و در روز روشن عدم نگراني خود را اعلام ميدارد، تكليف بر كيست؟ و هر كس چه ميتواند بكند؟ مسلما اگر همه‌ي ايرانيان بر خود تكليفي قائل نباشند، اما يقينا آن تعداد از فرهيختگان و مدعيان و تخبگان ايران زمين كه با تحليلها و اظهار نظرات خود، دغدغه‌ي ملي و حتي ديني خود را در منظر عمومي بيان مي‌كنند، به نسبت تاثيرگذاري خود در آراء عمومي مسئولند و بايد در مقابل ملت پاسخگو باشند.
اكنون، حرف من با مدعياني است كه دلشان براي ميهن مي‌تپد. مخاطب من آنانند كه مدعي‌اند و بجاست كه در اين برهه‌ي بحران‌زاي تاريخي براي اعتلاي ميهن خود كاري كنند تاثيرگذارتر از ايجاد ترس و شبهه در اراده‌ي مردم. مردم ناامن و ترسيده را نبايد به حال خود رها كرد. بايد به آنها سمت و سوي منطقي داد. سمت و سويي كه به اميدي واقعي و نه خيالي منجر شود. روح و خرد جمعي معناي خيال و واقعيت را ميفهمد. امروزه آنچه اذهان عمومي را مشوش ميسازد القاء توهماتي خيالي است. چيزي كه دولت آقاي احمدي نژاد بدان دامن ميزند. ايشان تاكنون با پيش‌بيني‌هاي اشتباه و بلوفهاي سياسي خود ثابت كرده‌اند كه جز رفتارهاي روبنايي( از قبيل شعارها و لباس عوض‌كردنهاي اقشار مختلف)، جز پيشگوييها و رجزهاي اغفال‌كننده و پراكندن توهم در اذهان ملت، و فحاشي و تمسخر و تحقير هزينه‌بار و بيهوده‌ي دشمن و اخيرا ورق‌پاره دانستن قطعنامه‌ي ‌امضاء شده توسط نمايندگان دنيايي متحد عليه سياستهاي هسته‌اي ايران، هنر ديگري ندارند!
به همين‌منظور براي پيشگيري از ابهام و تشويش اذهان عمومي كه مهمترين عامل آن خود حكومت است و نتايج آن مخل آگاهي ملي است، بايد روشنگري كرد و براي سرنوشت ميهني آگاه، چاره‌اي‌عملي و مؤثر جست. بايد با استحاله‌ي رفتارهاي متخاصمانه‌ي حذف و نفي، حكومت را به سمت مدارا و احترام به حقوق خودي و غيرخودي سوق داد، و فهماند كه مرزي ايدئولوژيك بين اعضاي يك مجموعه ي ملي و جهاني موجود نيست كه بتوان بر اساس آن دنيا را به خودي و غيرخودي تقسيم كرد. روشي كه حكومت در پيش دارد اوضاع داخلي و خارجي را مشوش و پرآشوب كرده كه نهايتا ممكن است به تخريب زير ساختهاي فرهنگي و ملي يك كشور، و نيز رفتارهاي پرهزينه از قبيل شورش‌ها و حتي انقلاب و براندازي منجر شود. اتفاقاتي كه بر خلاف مصلحت ايرانيان و مردم است. چه آنكه استحاله‌اي دموكراتيك بهترين شيوه‌ي اتحادي ملي است كه موجبات ورود آسيبهاي جدي به اقشار مختلف مردم را پديد نمي‌آورد. ميليونها نفر خانواده‌هاي بسيجيان، جانبازان، شهدا، سپاهيان، و حكومتيان بعنوان واقعياتي هستند كه محصول همين انقلابند و نميتوان آنان را ناديده گرفت، همانطور كه نميتوان ميليونها ايراني محذوف و آواره و بي‌وطن را كه نقشي در حكومت ندارند ناديده گرفت.
اين وظيفه‌ي يك حكومت عقلمدار و محترم است كه با رعايت حرمتها و حريمها به تجميع نيروهاي پراكنده‌ي يك ملت براي اداي حقوق ملي صاحبان اصلي‌اش اقدام نمايد، اما رفتارهاي خصمانه و كينه‌توزانه و تقسيم‌بنديهاي تفرقه‌برانگير خودي و غير‌خودي، بر انگيختن احساسات مذهبي اهل سنت در بلوچستان، كردستان و مناطق سني‌نشين، اعدام عربها‌ي شورشي مسلمان در ماه محرم كه كشتار حرام است، بيانگر رفتارهاي نابالغ و پرخاشجويانه‌ي عده‌اي است كه تمامي حيثيت يك ملت را بدست گرفته و با رفتارهاي عصبي و تماميتخواهانه چوب هراج به آن زده‌اند. مسلما از چنين حكومتي نميتوان توقع رفتاري محترمانه همراه با مدارا و رعايت دموكراسي داشت.
اين وظيفه‌ي فرهيختگان و اپوزيسيوني ملي است كه از تشديد بحران توسط سردمداران حكومت بكاهد و شرايط را براي آشتي ملي و تاثير بر رفتارهاي غيردموكراتيك و خشن هموطناني پرخاشجو و تماميتخواه همچون احمدي‌نژادها كه ناآگاهانه با غصب حكومت بر حيثيت ايراني و ايرانيان آسيب مي رسانند، مهيا نموده و بر وجاهت ملي ايرانيان بيفزايند. واكنشهاي غير ارادي و ناشي از هيجان، قهر و تحريم، و تكرار روشهاي حذف و خشونت راهكار نجات ايران و ايراني نيست. بايد ايرانيان محذوف، حقوق حقه‌ي خود را با حضور خود در صحنه به حكومت تحميل كنند، نه با تعارض و قهر و تحريم و شورش و انقلابي نشدني و هزينه بار، بلكه با صبوري و مدارا، با گردهمايي و اتحاد، با ناگزير كردن رژيم به ديالوگ با ايرانيان محذوف و تن دادن به آراء صاحبان اصلي اين مرزوبوم.
در موقعيتي كه سردمداران دو حكومت امريكا و ايران بدون اعتناء به آراء و عقايد روز مردم خود( نه بر اساس تعارضات تاريخي، ايدئولوژيك و مغرضانه) هر يك ساز ناكوك خود را ميزنند بايد كاري كرد در جهت روشنگري، ابها‌م‌زدايي و حركت بر اساس آگاهي و خرد جمعي نه فردي. و اين مهم محقق نخواهد شد مگر با اطلاع از آراء عموم نخبگان به نمايندگي از سوي عموم مردم.

در چنين شرايطي، بنظر من راهي نيست جز اينكه اراده‌اي قوي‌تر از اراده‌ي دو دولت، با تحميل خود به جاده‌اي به عرض يك اتومبيل كه در آن دو اتومبيل به رانندگي احمدي‌نژاد و بوش با سرعت هر چه تمامتر بسوي هم پيش‌ميروند، فرمان را از دست دولتها خارج كرده و آنرا به دست نخبگان ملتها بسپارند.
چگونه ميشود اين اراده را بر اراده‌ي دگم اين دو راننده تحميل كرد بصورتي كه نه سيخ بسوزد نه كباب؟
نه امريكا پيروز باشد نه ايران و ضمنا هيچكدام مغبون و شكست‌خورده هم نباشند.
اين مهم مقدور نخواهد شد جز آنكه ابتدا، پس از ارائه‌ي اطلاعات صحيح و آگاهي و شفاف‌سازي، از راي ملت و نخبگانش آگاه شد و سپس ميداني براي بروز اين اراده‌ي فراهم آورد و آنگاه براي تبادل آراء، امتيازگيري و تحميل اين اراده‌ به حكومت تلاش كرد.
مسلما چنين تلاشي بايد با حفظ حرمت طرفين همراه باشد نه نفي هيچكدام. يعني همانقدر كه اپوزيسيون براي اثبات خود تلاش ميكند نبايد در جهت نفي سردمداران حكومت تلاش نمايد. به هر دليل اكنون مصالح كلان ايران در دستان حكومتي تا دندان مسلح است. اين واقعيت را بايد پذيرفت. اينان خود ايراني‌اند؛ و البته ايرانياني كه حرمت هم‌ميهنان خويش را پاس نداشته‌اند. با چنين حكومتي نميشود مثل يك اجنبي برخورد كرد بلكه بايد با آن مثل يك فرزند ياغي كه بايد به راه آوريمش رفتار نمود. اين مشكل اپوزيسيون است كه بايد آنرا حل كند، چرا كه اين اپوزيسيون است كه معتقد به دموكراسي است، نه حكومت.
رفتار اپوزيسيون نبايد مثل رفتار احمدي‌نژاد به نمايندگي از حكومت تماميتخواه حاكم بر ايران باشد! اين بايد يك اصل باشد.
حكومت علي رغم غيرقابل ديالوگ بودنش، به عنوان مهمترين عنصر ثبات ملي واقعيتي كتمان‌ناپذير است. اين حقيقتي است كه اپوزيسيون ناگزير از پذيرش آنست. براي اعتلاي يك ميهن بايد صبور بود و گام به گام سرزمين غصب شده را باز پس ستاند. و نبايد غاصبان را بيرون راند يا محاكمه كرد كه غاصبان فرزندان همين مرزو بومند. بايد با مدارا و صبوري غبار توهم را از ذهن آنان زدود و براي هر ايراني يك حق زندگي و راي براي تغيير سرنوشتش گرفت. بايد دوباره سرزمينمان را نه با جنگ كه با اتحاد و ديالوگ فتح كنيم. اين بايد هنر ايراني باشد كه اپوزيسيون تنها نقش هدايتگر و كارگرداني آنرا داشته باشد.
حكومت را نبايد و نميتوان ناديده گرفت. بايد به هر ترتيب شده با او وارد ديالوگ شد. هر چه تعداد و منطق اپوزيسيون قوي‌تر باشد احتمال به نتيجه رسيدن بيشتر است. بنابراين براي اعتلاي هويت ايران و ايراني بايد براي اين اتحاد ملي و اين ديالوگ تلاش كرد. اين كمترين كاري است كه يك ايراني متعهد بايد رنج آنرا بپذيرد.
به همين دليل اكنون روي سخن من به عنوان تاثيرگذارترين مؤلفه‌هاي موجود در سرنوشت يك ملت در اين برهه‌ از زمان با حكومتيان و نخبگان و نهادها و ان.جي.اوهاي مردمي( به نمايندگي از سوي مردم) و با اپوزيسيون است.
بنظر من وقتي مخاطب ما، حكومت و يا حتي نخبگان خاصي از مردم باشند، بايد با هر يك با زبان خودشان به گفتگو نشست. با هر قشر بايد به زبان خودشان گفتگو كرد تا از سوء‌تفاهمات پيشگيري نمود و در يك نقطه‌ي مشترك( بازباني مشترك و غير قابل سوء‌تفاهم) به وحدت‌ملي و صلاح عمومي نائل شد.

در وهله‌ي اول روي سخنم با حكومت است:
حاكمان! گفتيد: ميزان، راي مردم( ملت) است! همان ملتي كه امام حسين در نقطه‌ي عطف حركت خود، درخواست آنان( كوفيان) را مبناي تداوم حركت خود قرار داد و به آن استناد كرد.
اما از سويي، در اينكه حسين رسالتي فراتر از دعوت مردم از خود براي رهبري داشت شكي نيست. چه آنكه پس از رحلت امام حسن، شيعيان عراق به جنب و جوش افتادند و به امام حسين نامه نوشتند كه حاضرند معاويه را خلع لباس نموده و با او بيعت نمايند ليكن امام حسين امتناع كرد و متذكر شد كه بين او و معاويه پيماني است كه تا مدت آن منقضي نگردد نقض آنرا جايز نميداند و وقتي معاويه در گذشت نظر خود را اعلام خواهد داشت. (1)
ظواهر امر طبق روايت تاريخ‌نويسان( كه الزاما چه بسي عين حقيقت نباشد) اينگونه حكايت مي‌كند كه:
سكوت امام حسين در زمان امام حسن و پيش از مرگ معاويه نه به اين دليل بود كه اعتقاد به درستكاري معاويه داشت، نه! بلكه او امام حسن را امام خود ميدانست و مخالفت با او را جايز نمي‌شمرد و پس از رحلت ايشان نيز تا زمانيكه معاويه در قيد حيات بود به احترام عهدي كه امام حسن با معاويه بسته بود سكوت اختيار نمود، اما با فوت معاويه و روي كار آمدن يزيد كه بر خلاف عهدنامه بود( كه معاويه حق ندارد براي خود جانشين تعيين كند) امام حسين عليه حكومت يزيد قيام كرد. (2)
دو نكته در بيان اين تاريخچه قابل توجه است: وفاي به عهد و تعهدات با حكومتي كه عادل نميدانيم. آيا اين درس تاريخي براي علاقمند ظاهري به آن حضرت نميتواند يادآوري اين نكته باشد ايران به تعهد خود به آژانس انرژي اتمي پايبند نبود؟ و نيز به راي يكدست و قاطع شوراي امنيت كه نهادي است منشعب از سازمان مللي كه ايران هم عضوي از آن است متعهد نبوده و شخصي همچون آقاي احمدي‌نژاد كه خود را پيرو امام حسين ميداند آنرا ورق پاره مي‌پندارد؟
آيا پيراهن مشكي آقاي احمدي‌نژاد و حكومت، براي مرگ اخلاق و تعهدات و وفاي به عهد مولايشان امام حسين نيست؟
براستي اين پرسش از حكومت است: اين چه محرمي است كه بجز صداي طبل و شيپور هيچ درس اخلاقي كارآمد براي امروز نخبگاني مدعي همچون آقاي احمدي‌نژاد( به نمايندگي از سران حكومت) ندارد؟
اين چه تعهد اخلاقي از سوي سردمداران حكومت است كه نه براي ايران و ايراني احترام قائل است و نه از بزرگان دين خود درس مي‌گيرد و پيروي ميكند؟! مسلم است حكومتي كه سياستش را مصباح يزديهاي ضد‌خميني ديروز، اكنون بعنوان ولايتمدار بر رهبرش ديكته كنند اخلاقي‌تر از اين نبايد رفتار كند؛ و حكومتي كه رهبرش فرمان امامش را به تاخير بيندازد جز شعار چيزي در چنته ندارد. حالا اينهمه مدعي مسلماني چشم و گوش تسليم كرده به ولي فقيه در مجلس فرمايشي بنشينند و براي مسلماني خويش صلوات بفرستند! و با خرج كردن صندوق ذخيره‌ي ارزي براي خوشايند آقاي مصباح يزدي، به آقاي احمدي نژاد تعظيم كنند و از فساد و ناپايداري جامعه لذت ببرند!
مع‌الوصف، از واكنش امام‌ حسين در عدم پذيرش درخواست مردم زمان معاويه، و پذيرش دعوت كوفيان اينگونه مي فهميم كه خواست و راي ملت به تنهايي براي ايشان ملاك حركت و الزام آور نبود. اين همان نكته‌اي است كه آقاي مصباح‌يزدي از آن خوشش مي‌آيد و بر اساس آن حكومت را ملزم به تبعيت از ملت نميداند!!! اما ايشان اين نكته را ناديده گرفته‌اند كه عدم تمكين به خواست مردم از سوي امام در زمان معاويه بعلت تعهد امام به معاويه بود،( تعهدي كه امروزه حكومت خود راملزم بدان نميداند!) چرا؟ چون خود را بر كرسي حق و جانشين امام ميداند و تشخيص خود را همسنگ تشخيص امام حسين مي‌پندارد و خود را خط دهنده‌ي ولايت فقيه و امامان و رهبران بعدي ميداند( امامي كه خود پيش از انقلاب و حتي پس از آن خود را ملزم به تبعيت از او نميدانست!). اما ايشان از سويي در غياب امام زمان معتقد به تشكيل شوراي خبرگان رهبري همانند شوراي تعيين خليفه در صدر اسلام است! و احكام چنين ولي فقيه منتخبي را همسنگ آراء امام عصر ميداند! هر چند كه خود رهبر بدان معتقد نيست، اما گويا مخالفت رهبر هم مخالف اسلام مورد قرائت ايشان است، (واقعا چه اختلافات ناشي از توجيه نفس بنام اسلام مطرح است بين خودشان!) طبق روش انتخاب( كه ايشان بر خلاف نظر رهبرميگويند كشف) رهبر يا خليفه‌ي مسلمين كسي ميتواند باشد كه با وجود امام اول شيعيان( در آن زمان حضرت علي و حالا امام زمان) راي و حكمش ميتواند منطبق با حق نباشد!!!( بالاخره اين تنوع آراء كشف و انتخاب و انتصاب ملغمه‌ي پارادوكسيكالي پديد آورده‌است كه حل آن بين خود مدعيان حكومت تاكنون حاصل نشده‌است!!) از سويي لااقل اين حقيقت را بارها از زبان رهبر و عضو ايدئولوگ شوراي انقلاب فرهنگي( آقاي حسن رحيم‌پور ازغدي) شنيده‌ايم كه حكومت ناگزير است با حق و ناحق سروكار داشته باشد و تن دادن به آراء عمومي و نسبيات كار حكومت نيست. با نسبيات امور دين نميگذرد. و البته تاكنون مرز كشف حقيقت بدون وصل به منبع حق را براي امت مشخص نكرده‌اند كه بالاخره ايشان برا ي تشخيص حق از باطل به امام زمان متصلند يا خير؟! اگر متصلند پس چرا طفره ميروند و صراحتا اعلام نمي‌كنند و اگر متصل نيستند كه بر منبر حق و باطل چرا تكيه‌زده‌اند؟ ممكن است بپرسند پس چكار كنيم؟ جواب حقير اين است: هيچ! قرار نيست شما كاري كنيد! چه كسي به شما تكليف كرده كه حكومت اسلامي بر قرار كنيد؟ يك جاي قرآن را نشان دهيد كه چنين تكليفي را بر دوش شما گذاشته باشد من خودم مريدتان ميشوم. چرا بر اساس گمان و ابهام با حق و باطل بازي ميكنيد؟ مگر داستان حق و باطل، شبيه گوجه فرنگي اقتصادي آقاي احمدي نژاد است كه مشكل تورم را با آن كتمان و نهايتا با رؤيتش در ميدان تره‌بار كنار منزلشان آنرا حل كرد؟!
آيا اينهمه تناقض و تضاد در آراء و عمل، ناشي از درگير شدن در يك بازي تحميلي و موروثي نيست كه بازيگر اصلي آن نفس اماره است؟ آيا هر كاري كه امامان كردند از شما هم بر ميايد؟ نفس اماره كه تنها مال بوش و صدام يزيد كافر نيست! استغفرالله لابد مال شما هم هست كه روزي صدبار راجع به آن در قرآن ميخوانيد و توجه پيدا ميكنيد و باز غافل ميشويد! نفس اماره‌اي كه خير را شر و شر را خير جلوه ميدهد، بي‌آنكه عامل شر خود بدان واقف باشد، رابطه‌ي تماميتخواهي با نفس اماره دوطرفه است. چرا كه چشم تماميتخواه و حق بجانب انصاف ندارد و نمي‌تواند خود را به محاكمه بكشاند و بجاي اينكه نفس خود را امر به معروف و نهي از منكر كند اشتباها نفوس غير خود را مخاطب آيه مي‌پندارد. شايد همين طرز تفكر است كه در زمان ظهور امام زمان باعث ميشود اغلب مدعيان دين به مخالفت با او بر‌خيزند بي آنكه خود بفهمند چرا؟ چون اصلا اين احتمال را نميدهند كه ممكنست نفس خودشان اشتباه كند.
آقاي مصباح آيا محتمل نيست نفس شما شما را گول زده باشد و به خطا انداخته باشد؟ اگر چنين چيزي مقدور باشد كه شما بايد حكومت را رها كنيد اگر هم شما معصوميد كه لااقل صراحتا اعلام كنيد تا همه از اشتباه در بيايند.
براي چنين اشخاصي منقولات سنت و ارث و ميراث و بتها تعيين‌كننده‌‌ي حق و باطلند نه كشف و شهود و علم‌اليقيني كه منطبق با سنت و عترت باشد. مگر جز اينست كه همينها باستناد سنت و عترت با چشماني زميني ولي مطلقه‌ي فقيه را انتخاب و انتصاب ميكنند و گمان ميبرند او را با فؤاد و قلب كشف كرده‌اند! پس فرق كشف با اختراع در چيست؟

بنابراين بديهي است كه با صاحبان چنين اعتقاد ناشي از چنان نگاه مغرضانه‌اي اصولا نميتوان وارد گفتگو شد. اما اين ادعاي آقاي مصباح و رفقاي شوراي نگهبانشان صراحتا از سوي سخنگويان و مجريان حكومت از قبيل احمدي نژاد بيان نميشود. چرا كه با بيان صريح چنين ادعايي ممكن‌است ايشان راي نياورند! اما از آنجاييكه ما علم غيب نداريم ناگزيريم هر دو حالت را محتمل بدانيم.
آقاي احمدي‌نژاد به نمايندگي از سوي حكومت ميگويد: قطعنامه‌ي شوراي امنيت ورق پاره‌اي بيش نيست! اين يعني اخلاق و تعهدات بين‌المللي ناشي از عضويت اختياري در سازمانهاي جهاني، و ادعاي مسلماني ايشان پشيزي ارزش ندارد.
ايران در رابطه با پذيرش تكليف آژانس انرژي اتمي، و متعاقبا قطعنامه و راي شوراي امنيت، با توجه به تعهد ناشي از عضويت ارادي و آگاهانه‌ي خود ناگزير از وفاي به عهد است . اما آقاي احمدي نژاد به نمايندگي از حكومت به اين تعهد اخلاقي خود را متعهد نميداند!!! چرا؟ چون به شعارها و ادعاي مسلماني خود متعهد نيست! مگر آنكه ايشان در رابطه با فلسفه‌ي اخلاقيات و وفاي به عهد پيرو آقاي مصباح باشند و از امام حسين بيشتر بفهمند و بدعت‌گذار باشند.
ايشان(‌آقاي احمدي نژاد به نمايندگي از حكومت فقهاي منصوب از سوي بشر خطاكار) يا به نقش حقيقي خود آگاه است يا شبهه دارد. اگر آگاه است كه فراتر از امام خود قدم برداشته چرا كه به راي اكثريت مردم زمان خود اعتنا ندارد و بر اساس راي پدران پرشبهه‌ي نسل انقلاب منصوب شده است، چرا كه اين گزينشهاي منتهي به او بصورت پيوسته در سلسله‌مراتبي انتصابي آنان را كه خود را تسليم ولايت مطلقه‌ي انتخابي بشر خطاكار نموده‌اند بعنوان منتخبان آتي امت منصوب به كانديداتوري ميكنند تا در يك بازي قطعي هر آنكس كه ميخواهند بر سر كار بيايد، و او نيز محصول همين انتصابات است نه انتخابات.
اگر هم شبهه دارد كه خيانتكار است چرا كه بدون يقين با بازي با حق و باطل به بازي با سرنوشت امت تن داده است.
اشتباهات پي‌درپي ايشان در تشخيص مواضع آژانس انرژي اتمي و شوراي امنيت بيانگر اين حقيقت است كه ايشان نميتواند مدعي و منصوب امارت منسوب به امام زمان باشد، مگر آنكه آن را صراحتا اعلام نمايد. وقتي اين نكته را صراحتا اعلام نمي‌كند يعني با پنهان نمودن حقيقت در تشخيص آگاهانه‌ي ملت(امت) خدشه وارد كرده‌است و اين به معناي اغفال و گمراه‌كردن مردم و سوء استفاده از جهل مردم ميتواند باشد.
وقتي كه به نخبگان و ميليونها ايراني حذف شده از حكومت اثبات شد كه به اقدام منصفانه‌ي چنين حكومتي كه چوبه‌‌هاي دار و سلولهاي زندانش پر رونق‌تر از زمان شاه طاغوتي‌است نميتوان دل بست، و اميد بدان جز وقت تلف كردن نميتواند بهره‌اي داشته باشد، آنگاه بايد خود دست به‌كار شود و اقدامي كنند. چرا ايرانيان حذف خويش را از ايران به همين راحتي پذيرفته‌اند و منتظر معجزه نشسته‌اند؟ چرا منتظر منجي‌اند؟ براستي منتظر اقدام امريكايند و يا انصاف حكومت؟ تا كي ميخواهند منتظر بنشينند و سكوت كنند؟ اين مردمي كه از ميهن خود حذف شدند حالا ميخواهد بيست ميليون نفر باشند يا بيست نفر و يا همين من يك نفر باشم چه كسي بايد براي استيفاي حقوق يغما شده‌شان بپا خيزد جز خودشان؟
در چنين شرايطي من جز گفتگو و ابراز و اظهار وجود و نظر خويش با جهان و با حكومتي فراگيرتر از مرزهاي ميهنم (كه جهاني است) چه راهي ميتوانم داشته باشم؟ وقتي حكومت مستقر در كشورم همه‌ي راههاي ابراز نظر من را بسته است با چه كسي بايد گفتگو كنم؟ مطمئنا من چون هيچ ندارم چيزي هم از دست نخواهم داد.
اما اول بجاست كه اين خواسته را با او كه برقرار كننده‌ي امنيتي فيزيكي براي عبور و مرور روزمره‌ي مردم است داشته باشم. كه داشتن چنين حكومتي( هر چند ظالم) بهتر از نداشتن آن است كه نتيجه‌اش هرج و مرج و بر باد رفتن همه چيز ميتواند باشد. بنابراين حرفهاي اعتراضگونه‌ي امثال من دليل بر براندازي از طريق زور و تشويش اذهان عمومي نيست. بلكه هدف آگاهي و تلاش در راه دموكراسي است كه بدان معتقدم. و حركتي است براي زدودن تشويش اذهان عمومي توسط حكومت.
آنچه باعث ميشود كه من بعنوان يك ايراني كه در تعيين حق سرنوشت امروز ميهنم نقشي ندارم، بخواهم عقيده‌ام را ابراز كنم، اين است كه ميهن ديگري جز ايران ندارم و اين اظهار نظر را ناشي از مسئوليتي ميدانم كه در قبال هويت انساني خود و هم‌ميهنانم احساس ميكنم. من نظرم را ميگويم اقدام با نخبگان و هم‌ميهنانم است:
ملتها چه ميخواهند و چه ميگويند؟ بنظر من بديهي است كه مردمي كه هنوز حقيقتا تسليم امام زمانشان نشده‌اند چون او را بجاي نياورده‌اند، و مسلمانيشان بيشتر از آنكه تحقيقي باشد موروثي‌است، (چرا كه همينها در استراليا مناسكشان با سرخپوستهاي امريكا فرق ميكند) معتقدند: تا زمانيكه شمشير حرف اول را نميزند اين خرد جمعي است كه بايد حكومت كند. مگر آنكه حكومت معتقد به حكومت شمشير( گيريم با رنگ و لعاب حق) باشد نه اراده‌ و اختيار( گيريم بر باطل)- كه تشخيص هيچكدام حتي با نظر هفتاد ميليون حضرت موسي باز هم قطعيت ندارد. ملت آزادي كه سرسپرده نيست معتقد است:
وقتي بحث منافع كلان ملتها پيش مي‌آيد ديگر نقش آراء و آرمانها و منافع حاكمان بايد كمرنگ شود.
اما مشكل از آنجا آغاز ميشود كه حكومت معتقد باشد اين ملت امت‌اند و حكومت نايب بر حق امام زمان و امت از خود اختياري ندارد.
اينجاست كه نقش چانه زني بيهوده است. بويژه كه طرف بحث، مجلسيان و منتصبان منتصب دو نسل پيش باشند با تكيه بر ابري از توهم گذشتگان( مگر بر سر ولايت فقيه پس از تصويب آن بحثها نشد؟ – اول تصويب شد بعدا بر سر مفهوم آن بحث شد چرا كه قبلا مصداقش اجازه‌ي بحث را بيمورد و تنگ كرده بود.)، بويژه كه دولت هم بي‌اختيار و معركه‌گردان انديشه‌هاي دگم تماميتخواهان پس‌معركه است نه مردم.
در چنين شرايطي ملت كه نميداند امت است يا مردم چه بايد بكند؟ حكومت آگاه و عالم( باستثناء عوامل خودفروخته و بي‌انديشه)، خود ميداند كه ادعايش چيست؟
از آنجا كه چنين شبهه‌‌اي تاكنون براي مردم مشخص نشده لذا من در اينجا ميخواهم با هر دو قرائت حكومت و مردم گفتگو كنم تا راه گريزي براي هيچيك نماند.
وقتي‌كه حكومت خود را عين حق ميداند و مردم را امت، و وقتي كه حكومت خود را عين حق نميداند و مردم را ملت.
اما بحث بر سر تشخيص نسبي( نه مطلق) منافع است كه متاسفانه در نظرحاكمان فعلي ايران، از دريچه‌ي حق و باطل نگريسته ميشود. متاسفانه همين نگاه حق و باطل است كه باعث بروز رفتارهاي صفر و يكي مورد نظر آقاي عبدي ميشود. نگاهي كه حتي موساي پيامبر مدعي آن نبود. چرا كه بالاخره از خضر پذيرفت: لن تستطيع معي صبراً ( هرگز نميتواند به خضر سرسپرده باشد، چرا كه وقتي خضر قايق آن بينوا را سوراخ كرد، وقتي كودكي را سر بريد، مورد اعتراض موسي واقع شد؛ چرا كه او از منظر محدود خود به خضر مي‌نگريست و از رابطه ي او با خدا مطلع نبود، و يا علم و يقيني مطابق خضر نداشت و يا شايد او بايد به روش يقيني خود عمل ميكرد نه شخص ديگري كه بدو راهي نداشت! اين داستان در سوره‌ي اصحاب كهف بيانگر اين است كه اختيار حرف اول را در آگاهي و تسليم مي زند و تا اين آگاهي يقيني حاصل نشود تسليم هيچ اعتباري ندارد و برمسلماني مدعيان تسليم جز ادعا و تعهد و توافق آگاهانه( نه موروثي) خودشان هيچ حكمي قابل اجرا نيست- از سنگسار گرفته تا قصاص و اعدام و حدود ديگر).
بنابراين روا نيست كه با تيغ قاطعيتي كه مبنايش گمان است،گردن حقوق نامشخص غير‌يقيني را بريد.( گيريم آن قاطعيت و حق‌بجانبي آقاي مصباح يزدي باشد و اين حقوق حق مردم كوفه – آيا مردم كوفه پس از پيمان شكني شان مهدورالدم شدند؟-)
شما كه دايه‌هاي مهربانتر از مادر نيستيد؟ پاپ تر از پاپ و علي‌تر از علي نيستيد؟! هستيد؟)
حالا چگونه است كه حاضريد براي نشكستن قسم و اقتدار خودتان كمر يك ملت را بشكنيد؟
بله! طبيعي است كه با چنين نگاهي شما بايد هم نگران عاقبت يك ملت نباشيد آقاي احمدي نژاد! چون خود را حقيقتا نماينده‌ي يك ملت نميدانيد، بلكه شما نماينده‌ي نفس اماره‌ي خودتان هستيد! اگر جز اينست پس چرا بيش از بيست سال است كه از تن دادن به حضور آگاهانه‌ي يك ملت براي تعيين سرنوشتشان تن نميدهيد؟ و حتي حرف زدن راجع به اصلاح قانون اساسي را اقدامي براندازانه مي‌پنداريد؟ خب معلوم است وقتي يك ملت چيزي را نخواهد آن چيز بايد بربيفتد. اما چرا شما به بروز چنين اراده‌اي ميدان نميدهيد؟ آيا اين تماميتخواهي نيست؟ آيا اين براندازي حق تعيين سرنوشت ملتي كه در زمان پدران خود نبوده‌اند نيست؟ آيا اين براندازي اراده‌ي يك ملت نيست؟ جرم براندازي حق تعيين سرنوشت و اراده‌ي يك ملت بيشتر است يا چند صد نفر مدعي كشف حقيقت؟ بااين حساب شمابراندازيد و و اذهان عمومي را مشوش ميكنيد نه ايرانياني كه از تعيين حق سرنوشت خويش حذف شده‌اند.
خب شما حتي به صدق امام خود وقعي نمي‌نهيد! چرا كه به اندازه ي او خود را شريك سرنوشت اين ملت نميدانيد. شما حتي قدر شان انساني خود را نميدانيد. حتي به خود احترام نميگذاريد. چون براي حاميان و حتي مخالف خود احترامي قائل نيستيد و همه را وسيله‌اي مي‌پنداريد براي رسيدن به اهداف نفس اماره‌ي خويش. چون خود را برحق و تمام دنيا را باطل مي‌پنداريد. حتي احتمال خطا را به خود راه نميدهيد. آيا اين بجز حكومت نفس اماره بر وجود خودتان است؟ شما حتي تصور نميكنيد كه آقاي بوش بنده‌ي همان خداي خودتان است و خيال ميكنيد او بنده‌ي خداي دشمن است! چرا امام حسين خود را متعهد به معاويه ميدانست اما شما خود را متعهد به آژانس نميدانيد؟ آيا جزي اين است كه او مسلمان بود و شما فقط ادعايش را داريد؟
ميخواهيد بدانيد چرا شما بر جاي حضرت علي تكيه نزده‌ايد و از خود برداشت اشتباه داريد؟ به حال خود رجوع كنيد! به احساس خود نسبت به دشمن! شما هيچگاه با محبت سر دشمنتان را براي بيشتر آلوده نشدن از تن جدا نميكنيد. شما حتي به دوستان همسنگر خود كينه مي‌ورزيد. چگونه خود را بر مسند حق خيال ميكنيد؟ شما چگونه ميتوانيد اثبات كنيد كه اين نفس اماره نيست كه بر شما غلبه كرده‌است؟ چطور اينقدر از خود راضي و ممنونيد؟ آيا همين از خود راضي بودن و ادعاي مشائي مسلماني برايتان كافي نيست كه در ايمان خود شك كنيد؟
شما حتي جسارت و صداقت مولايتان( آقاي خميني) را نداريد!
نمونه‌ي بارزش جام شوكراني بود كه آقاي خميني نوشيد. آيا شما حاضريد چنين جامي را بنوشيد؟ البته صلح امام حسن شايد از ديد حاكماني چون آقاي مصباح‌يزدي جام شوكراني ديگر تلقي شود اما آيا بواقع ديدگاه ايشان همين ديدگاه و نظر تنگ و محدود بشر امروز با اين فاصله‌ي تاريخي است؟
طبعا تفاسير محدود از شرايط غيرقابل احصاء الزاما ما را به عكسبرداري عين واقعيت موفق نخواهد كرد. البته شايد تصادفا اين عكسبرداري عين واقعيت شود اما ما مجاز نيستيم حيثيت و حقوق عمومي را به حدس و گمان و نظر تنگ خود گره بزنيم.
براي كسي كه خود را متصل به مقام حق ميداند اداي تكليف عين تبعيت از مقام حق است و رفتار او فقط از ديدگاه خودش و آنانكه به او يقين دارند كاملا موجه است وگرنه نتيجه همچون داستان موسي و خضر خواهد شد.
امروزه اگر آقايان خامنه‌اي، مصباح و احمدي نژاد معتقدند كه حضرت خضرند كه هيچ، حرفي باقي نمي‌ماند، فقط بايد آنرا اعلام كنند! اما اگر معتقدند كه موسايند كه بايد در يقين خود شك كنند. و بگويند: لن تستطيع معي صبراُ. بگذريم كه ايشان حتما آنقدر آگاهي دارند كه خود را در حد حضرت موسي ندانند( نميدانم، شايد از آقاي مصباح بايد سؤال كرد!) البته از خودشان بايد صراحتا پرسيد خود را در حد چه مقامي خطاناپذيري ميدانند؟ اگر حتي خود را در حد موسي بدانند بايد اين شهامت را داشته باشند كه همچون او از شناسايي حق دست بردارند و به نسبيات و گماني بسنده كنند كه ميتواند راه به حق نداشته باشد! مگر به اذني مستقيم، نه گماني و تفسيري سليقه‌اي.
اين حرفها براي تمام شدن حجت بر حكومت ادا شد.

اما اپوزيسيون داخل و خارج از حكومت!
شما هيچ راهي نداريد جز آنكه به سمت تجميع اراده‌ي يك ملت گام برداريد. نه انقلاب، نه براندازي ( به معناي مبارزه ي مسلحانه) و نه رفتارهاي خشن هيچكدام راه به مقصود نميبرد. بايد مثل كوفيان نامه بنويسيد به رهبران سياسي خود. بايد از هم دعوت كنيد براي اجماع. در چنين برهه‌ي بحراني كه حيثيت يك ملت در ميان است بايد متحد شويد و تمرين دموكراسي كنيد.
اگر ميخواهيد منفعل و مفعول واقع نشويد بايد به سمت حركتهاي مثمر ثمر حركت كنيد. به سمت گفتكو با هم. وقتي تعدادتان قابل اعتنا شد مطمئن باشيد كه حكومت ناگزير به پذيرش و توجه خواهد شد و شايد هم ناگزير به رعايت انصاف شود. و شايد كم كم در مقابل قدرت مردم تعظيم كرد و از مقام الوهي صرف‌نظر كرد( نه اينكه انصاف معجزه باشد نه، گوشها وقتي ميشنوند كه در مقام عجز ببينند خود را، تا زمانيكه بر شمشير و زور تكيه زنده‌اند نه ميشنوند نه مي‌بينند؛ و تنها به خيال خود از حق دفاع ميكنند)
ملت بايد راه گفتگو و ديالوگ را ياد بگيرد. حرفهاي ملي نياز به اجماع ملي دارد. اگر ايران براي ايرانيان است نه براي يك ديدگاه محدود و يك ايدئولوژي خاص، بايد اين اتحاد ملي در اپوزيسيون اتفاق بيفتد.
از كجا؟ از همينجا. با دعوت از هم. با تعيين مرامنامه يا يك مانيفست ملي.
براي چه موضوعاتي؟ براي هر موضوع ملي.
از قبيل همين كمپين پذيرش راي شوراي امنيت.
با چه رويكردي؟ كه نه در آن تحقير ملي باشد و هم به تشخص ملي ايرانيان كمك كند! نه دماغ امريكا را بسوزاند و نه حكومت را مغبون سازد! بپذيريم كه با حكومت بايد گام به گام وارد مذاكره شد. نمايندگان يك اپوزيسيون فراگير ملي ميتوانند اين مهم را محقق كنند. اما نمايندگان اين دسته و آن دسته‌ي چند صدنفري نميتوانند. خود را كنار نكشيد. يك شخصيت بزرگي با چند نفر ديگر متني تنظيم كنند براي دعوت از همه‌ي گروهها‌ي ايراني كه بدليل انديشه مورد غضب قرار گرفته‌اند( گيريم كه در برهه‌اي هم دست به اسلحه شده باشند، مسلما ريشه‌ي آن در انديشه بوده است نه قاچاق هرويين و مافياي اقتصادي- آيا همين كافي نيست؟-). چندين ميليون ايراني حذف شده از حكومت يك واقعيت غير قابل انكارند! و همه‌ي ما در مقابل احقاق حقوق يغما شده‌ي هر ايراني مسئوليم.
در مورد تشكيل همين كمپين پذيرش راي شوراي امنيت، راههاي زيادي بنظر حقير خطور ميكند كه ميتواند آبرومندانه به نتيجه برسد. هم ملت را ، هم جهان را و هم حكومت را از اين بحران ويرانگر بيرون بياورد تا در آرامش و صلح بتوانيم يك گام به برقراري دموكراسي در ميهن عزيزمان نزديكتر شويم. وگرنه با پيچيده شدن اين معضل و ملاحظات امنيتي( مثل زمان جنگ) باز هم توسعه‌ي سياسي بيست سال ديگر به تعويق خواهد افتاد. بياييم غرض‌ورزيهاي هيجاني و كينه‌ها را كنار بگذاريم. براي آباداني و سربلندي ايرانيان و ميهن عزيزمان از تخاصم دست برداريم و با صبوري گام به گام به مقصد نزديك شويم. همه‌ي ما به اندازه ي كافي در اين بيست‌و هشت سال تجربه كرده‌ايم، ديگر جاي تكرار تجربيات سابق نيست. بگذاريد نيت همه را خيرخواهي قلمداد كنيم. چه آنكه پاي چوبه‌ي دار رفت، و چه آنكه حكم تير داد. مگر جز اين بود؟ اين را بگذاريم به حساب مقتضيات بلوغ ملي. بيش از اين سرنوشت خويش را به دستان پليد تفرقه‌افكنان نسپاريم. ما همه از يك ميهنيم. چند روزي درگير تماميتخواهيهاي سنتي شديم. حالا بياييم از دام آن برهانيم خود را. بياييم هم‌ميهنان ديگرمان را مجاب كنيم. و گذشته را به دست فراموشي بسپاريم.
براي شروع از همين كمپين پذيرش راي شوراي امنيت آغاز كنيم.
چگونه؟ با يك راهكار واسطه. با تشكيل اجماعي با حضور فرهيختگان و نمايندگان مردمي دو كشور و استمهال از شوراي امنيت،‌براي تمكين از راي نمايندگان حكومت جهاني، براي پاسداشت از دموكراسي. براي تن دادن به راي يكدست نمايندگان اكثريت مردم جهان. آيا همين دلايل براي يك اقدام ملي كافي نيست؟
براي پيدا كردن راهي كه نه سيخ بسوزد نه كباب ميتوان بحث كرد. براي آغاز اين راه، ميتوان مباني ضرورت اين طرح را مورد ملاحظه قرار داد و بر سر آن بحث كرد.
همانطور كه گفتم: از حكومتي تماميتخواه توقعي نيست، اين فرهيختگان و ايرانيان محذوف از حكومتند كه بايد به فكر اين وحدت ملي باشند. وحدتي كه انديشه ي هيچ ايراني را حذف نكند، حتي رهبر را، حتي آقاي مصباح يزدي را.
اين گوي و اين ميدان!
چه كسي چراغ اين كمپين وحدت ملي را براي احقاق حقوق ايرانيان، براي تمكين راي حكومت جهاني روشن خواهد كرد؟
-----------
پي‌نوشت:
1-اعيان الشيعه ج1/ص587-ابصار العين ص3-ارشاد مفيد ص200-بحار ج44/ص324.(برگرفته از كتاب حسين نفس مطمئنه/تاليف آيت‌الله محمد‌علي عالمي،ص60).
2- كتاب حسين نفس مطمئنه/تاليف آيت‌الله محمد‌علي عالمي،ص60.

هويت گم‌شده

2007-01-24T11:27:00.000+03:30

-اين پاسپورت خودتونه؟
-بله، بله!خودشه.
-گفتم شايد اشتباه شده باشه، چون عكستون اصلا شبيه قيافه‌ي الانتون نيست.پاسپورت تازه تعويض شده، پس عكس بايد جديد باشه، اما اين عكس بيست سال جوونتر از شما نشون ميده!
-بله، عكس مال سه ماه پيشه؛ الان ريش انبوه سفيدي دارم كه توي عكسي كه ريشامو زدم معلوم نيست.به چشمام و موهام توجه كنين، تاييد ميكنين من خودمم، موهام كاملا سياهن، مثل همين الان.
-جالبه هر كدوم از مدارك شما يه تيپ متفاوت از بقيه‌ن. مثلا كارت پايان خدمتتون با موي تراشيده، بدون ريش با يه مختصر سيبيل كه مال بيست‌وپنج سال پيشه.شناسنامه‌تون با موهايي كه آلماني اصلاح شدن و با يه سبيل خيلي كلفت.
-بله، آدما رشد ميكنن؛ تغيير ميكنن؛ كوچيك ميشن بزرگ ميشن. اون عكس مال وقتيه كه شناسنامه‌ها رو تعويض ميكردن. شايد بيست سال پيش.
-اينم از پاسپورتتون، صاف و صوف، بدون هرگونه ريش و سيبيل.
-بله، بهتره مي‌گفتين بدون هرگونه ريش و سيبيل معنادار يا بي‌معنا…هاها…جالبه!…بله، اينجا اون سيبيلاي كلفت دود شدن، و من به شكل جهان پسند دراومدم.
-اما الان اين ريش انبوه با اين موي بلند چه معني داره؟ يعني تو همين سه ماه درويش شدين؟!…مم… اوه، ببخشيد منو! جسارت نباشه! البته من مامور تجسس نيستم! من فقط اين مدارك رو پيدا كردم؛ حالا هم ميخوام مطمئن بشم مال شماست؛ همين. من شما رو نمي‌شناسم، بمن حق بدين كمي مشكوك باشم.
-بله حق با شماست، من اعتراضي ندارم؛ حقيقتش من هم ديگه خودم رو نمي‌شناسم. شك كردن هم مثل نان، مسكن، آزادي حق شماست. شك كنين. فرق ما اينه كه من از خودم شروع كردم، شما از من…اوه، ببخشين بازم دارم چرت و پرت ميگم. شما تحقيقتون رو بكنين تا مطمئن بشين كه من خودمم!
-اوه، قصد ناراحت كردن شما رو نداشتم. درسته كه ما توي اين پارك، با‌هم نيم ساعت شطرنج بازي كرديم، اما خب ما كه همديگه‌رو از قبل نمي‌شناختيم. در تمام مدت بازي من حتي يه نظر به قيافه‌ي شما نگاه نكردم. بعدش اينا مدارك مهمي هستن كه متاسفانه هيچكدوم شبيه شما نيستن.
-بله، ما چقدر شبيه هميم. منهم موقع بازيهام تا حالا با دقت، يه نظر به خود خودم نگاه نكردم. اصلا يادم نمياد چه شكلي‌ام، و چه شكلي ميشم موقع بازي.
-…مم، ببخشيد، جسارتا، اگه ميشه يه كارت ديگه‌ نشون بدين كه شبيه خودتون باشه؛ خود الانتون كه اسم و مشخصاتش مثل اين مدارك باشن.
-خواهش ميكنم؛ ببينم توي كيفم چيزي دارم يا نه!…بله، بله، پيدا كردم...دفترچه بيمه، اينجا عكسم با ريشه، اما نه ريش انبوه، ته ريش…بفرماييد!
-…اما، اما متاسفانه، اين يكي شبيه هيچكدوم نيست. حتي يه ذره هم شبيه الانتون نيست.
-دوست من! آيا همين كافي نيست كه اسم و مشخصاتش دقيقا همون مشخصات مدارك شماست؟
-اوه، بله، بله…ببخشين منو، غافل شدم از اين نكته…من جداً معذرت ميخوام كه اينقدر شما رو سين جيم كردم…بمن حق بدين. مدارك مهمي هستن.
-بله، به شما حق ميدم. من عذر ميخوام، يه كم تند صحبت كردم. واكنشم غير ارادي بود. آخه از اين سين جيما خاطره‌ي خوبي ندارم. 28 ساله دارم هي توضيح ميدم كه كي‌ نيستم، كي هستم؛ هي دارم خودم رو نفي و اثبات مي‌كنم؛ براي درس خوندن، براي كار كردن، براي نفس كشيدن، براي فكر كردن، براي صحبت كردن، براي خنديدن، گريه كردن، نون خوردن، براي توالت رفتن، براي توالت نرفتن… خسته شدم، خسته شدم! مي فهمين؟
-…من واقعا متاسفم. شما ناراحت شدين!
-مهم نيست، لطفا تمومش كنين.
-…مم، اما، اما…من رو ببخشين،جسارتا…
-ديگه چيه؟؟!
-اگه اون موقع كه داشتيم بازي ميكرديم، شما اين دفتر بيمه رو همينجا پيدا كرده باشين چي؟

رانندگي‌ ما چند نفر در جاده‌هاي ايران.

2007-01-21T11:24:00.000+03:30

چند وقت پيش، دوستي قديمي تماس گرفت و من رو به محفلي با حضور همكلاسيهاي دوران دبيرستان دعوت كرد. اون ضمنا گفت قراره هر كس با يك انشاء جدي بياد؛ جدي جدي! ما نمي‌خوايم با خنده و فراموشي اداي ميلان‌كوندرا رو دربياريم. فقط آخرش گفت اين جمع دوستانه امشب در خانه‌ي فلاني برقراره و متاسفانه ما به تو دسترسي نداشتيم كه زودتر خبرت كنيم. اگه ميتوني يه چيزكي بنويس و بيار. من هم رفتم، اما انشام رو نيم ساعت قبل از رفتن نوشتم. شما رو نميدونم اما من، معمولا بر عكس امتحانها و مسابقه‌ها كه ذهنم هنگ ميكنه، در آخرين لحظه‌هاي يه واسپرده‌گي جدي‌ترين موضوعات به ذهنم خطور ميكنه.
اين هم انشاء من:

ما چند يادگاريم از دوران سبكبالي مدرسه. هر چند من وصله‌ي ناجور اين جمع عادي بودم و هيچگاه احساس سبكبالي نكردم بجز آنوقتها كه بالاي ابراها به تنهايي پرواز ميكردم. پير زاده شدم گويا قرار است در اين مجال ميانسال شوم و معكوس زندگي كنم. اينكه مي‌بينيد گاه مرتكب كودكي و گاه مرتكب جواني ميشوم نه بخاطر سن و سالم است نه، بخاطر بازيهاي نكرده است.
ما چند آشناييم از دوران با هم بودن. نامهايمان الف، ب، پ، ت، ث، ج، چ،…( عمدا از الفباي پارسي استفاده كردم!خواستم معناي حروف ابجد اذيتتان نكند!)
من در اين مدت خيلي دقت كردم به اين گوشه‌گيري و پرت افتادن از حرص درنده‌ي زنده‌گي، ديدم رانندگي ما چند دوست خيلي با هم فرق ميكند، بد نديدم آنرا برايتان تعريف كنم:
الف)دوست الفم، هنگام راندن در جاده‌ها با نهايت سرعت مقدور مي‌راند و به سرعت مجاز و غير مجاز كاري ندارد. او اصلا به رعايت قانون فكر نمي‌كند، شايد بهتر باشد بگويم او بجز رسيدن و بلعيدن و تخليه هيچ معنا و چيزي را نمي‌بيند.
ب)دوستم ب، هميشه با نهايت سرعت مجاز مي‌راند، و در نوار(لاين) سبقت اگر كسي براي گرفتن راه از او، از پشت‌سر چراغ بزند، اعتنا نميكند، چرا كه سرعت خود را در نهايت سرعت مجاز ميداند و معتقد‌است كسي بيش از آن نبايد براند و يا كسي محق‌تر از او در پيشتازي نيست چرا كه او سحر خيز است و هميشه اول صف رعايت قانون است وديگران بايد نوبت را رعايت كنند. تا جايي‌كه يادم ميآيد او هميشه در حال زنبيل گذاشتن اول وقت در صفهايي بود كه با حضور عمر مشتري بيگانه‌ بودند و معمولا همين سوراخ باعث گزيده شدن جواني خيلي از احمقها شده بود.
ج) دوست ديگرم جيم، هميشه در لاين سبقت با حداكثر سرعت مجاز مي‌راند و وقتي در آن موقعيت راننده‌اي براي گذر از او چراغ بزند بلافاصله با زدن راهنما و راندن به لاين راست به او راه ميدهد و بعد از آن باز راهنماي چپ ميزند و به لاين سبقت بر ‌ميگردد، او حاضر است تا ابد همين چپ و راست شدن محترمانه را رعايت كند و اصلا كاري ندارد آن راننده خلاف ميكند يا نه، او خود را پليس نميداند و جزو خصوصيات شهروندي نميداند.( فقط نميدانم چرا دوست دارد در باند سبقت براند و چرا با همان سرعت مجاز در لاين وسط ادامه نميدهد!)
د)دوستم دال، مثل جيم مي‌راند با اين فرق كه او بجاي سرعت مجاز با سرعت مقدور مي‌راند و به هر كس حق ميدهد كه بر اساس مقدورات فردي‌اش زندگي كند نه بر اساس محذورات و قراردادها و محظورات اجتماعي، اين را حق بشر مظلوم ميداند.
دوستان ديگرم هر كدام يكجور مي‌رانند، مثلا دوستم ه(ها)، اگر ناچار شود از باند سبقت به باند وسط بيايد ديگر به باند سبقت بر نميگردد، و اگر كسي در باند وسط از او راه بخواهد به لاين سمت راست ميرود و ديگر به باند وسط بر نميگردد، همين كار را آنقدر ادامه ميدهد كه گاه با گاردريل برخورد‌ كرده و اگر در جاده باشد به ته دره سقوط مي‌كند. او تا حالا چند بار از مرز مرگ به زندگي برگشته است اما در دستان دو چشمش باز هم همان آش را دارد و همان كاسه.
…
اگر بخواهم عادات وشيوه‌اي رانندگي همه را بگويم شايد بهتر باشد خودتان يك فاكتوريل بگيريد از انتخابها و آدمها.
اما من مدتهاست كه رانندگي نكرده‌ام و جنازه‌ي اتومبيلم همينطور مانده روي دستم و خيال مي‌كنم يكي از همين روزها خودش نفسي خواهد كشيد و راه خواهد افتاد و از تنگناي اين زندان پاركينگ و از شر من راحت خواهد شد.
يادم مي‌آيد يك روز كه داشتم در بزرگراه( شما بخوان اتوبان) رانندگي ميكردم، راه خيلي شلوغ بود، پايان تعطيلات بود وهمه داشتند از شمال بر‌ميگشتند كه يكهو با برق نور توي آينه متوجه شدم من بدون اينكه خودم بفهمم كم كم به حاشيه و شانه‌ي كنار گاردريل سمت راست رانده شده‌ام و تقريبا چسبيده‌ام به گاردريل! ديدم يكي دارد پشت سرم هي چراغ ميزند! فكر كردم اتفاقي افتاده! فلاشر زدم، سرعتم را كم كردم و در اولين پاركينگ متوقف شدم. همين موقع راننده‌ي پشت سري كله‌اش را كرد بيرون و داد زد بابا آيين‌نامه! چرا راه نميگيري؟ كشتي مارو… ! نفهميدم منظورش چه بود؟ اما ديدم يك لايي كشيد و دو تا افتاد جلو…
كمي رفتم توي فكر… يكهو متوجه شدم من هر روز يكجور مي‌رانم و اصلا در رانندگي ثبات رويه ندارم، يعني نميدانم راه درست رانندگي كدام است! كشف اين واقعيت باعث شد حالم بهم بخورد و احساس كنم ديگر رانندگي از من بر‌نمي‌آيد. من نتوانستم به هيچ شيوه‌ي رانندگي در جاده‌ها عادت كنم و آن را بپذيرم.
من نتوانستم و همين نتوانستن را پذيرفتم.
به همين دليل با موبايلم زنگ زدم به مركزكمكهاي جاده‌اي و يك جرثقيل درخواست‌كردم براي باقي راه.
حالا هم با آژانس خدمت دوستان رسيده‌ام و ماشينم توي پاركينگ دارد خاك ميخورد.
اين بود انشاي جدي من در آستانه‌ي فصلي سرد.

--------------------------------------
پي‌نوشت:
1-از اون وقت تا حالا، ماشينمو گذاشتم تو پاركينگ و رانندگي نمي‌كنم؛ فقط بعضي وقتها يه استارت ميزنم تا كمي در جا كار كنه و باطريش خالي نشه.
2-راستي دور از جون دوستان، شما كه صداتون از جاي گرم بيرون مياد و شعار ميدين و واسه‌ي ديگرون اعلاميه‌ي حقوق بشر صادر ميكنين چه‌جوري رانندگي مي‌كنين؟ آيا پشت چراغ‌قرمز واي‌ميستين منتظر كه اونور چهارراه گورتون رو بكنن و اونوقت چراغ رو سبز كنن؟
3- اصلا آيا ممكنه يه راننده از يه اتوبان توي آلمان، سوئد يا استراليا واسه يه راننده توي اتوبان كرج يا توي يه كوره‌راه جنگلي پر از وحوش، اعلاميه‌ي حقوق بشر صادر كنه؟
4- الان كه دارم اين حرفها رو ميزنم و يادآوري ميكنم، دارم سخت ازخودم خجالت ميكشم و نميتونم توي آينه نگاه كنم و تف نندازم توي صورت خودم. آخه منهم يكي از همين اعلاميه‌هاي از سر شكم‌سيري رو صادر كردم، اعلاميه‌اي كه روزگار و شايد سرنوشت يكي رو تغيير داد و امنيت ناچيزش رو توي غار بهم ريخت؛ و حالا نميدونم چه جوري بايد توبه كنم! شما كه آزاد آزاد زير يه لحاف گرم و نرم و امن شرابتون رو مينوشین و زندگيتون رو ميكنين وهيچ تصوري از غاري تاریکی كه بيرونش صدتا گرگ براي دريدن يه عاطفه له له ميزنن ندارين، آیا ميدونين؟ شما ميدونين چه جوري بايد توبه كرد؟ به شما ايراد نمي‌گيرم چون بی دردین! اما من چرا؟

دينگ، دانگ...دينگ، دانگ...

2007-01-20T08:43:00.000+03:30

.
دو ضرب آهنگ... در گوش من زنگ ميزند مدام...:
....................................................................... - نتوانستم؛
....................................................................... - پذيــرفتم!
نتوانستم را، هدايت صادقانه اقرار كرد... در ابتداي بوف كور.
پذيرفتم را اما دوستي بمن آموخت كه خيلي دير آمد، و خيلي زود رفت.

حالا بايد شروع كنم به حفر اميد…در دل آسمان…

كمپين پذيرش راي شوراي امنيت

2007-01-17T09:25:00.000+03:30

(مدارا با حكومت جهاني و تمكين از دموكراسي )

( يك پيشنهاد ملي و نقد ديدگاه خانم كديور)

دوستي مي‌گفت درخواستي بكن كه مقبول افتد و خوار نگردي، اما در برابر امنيت ميهنم و نفس حقيقت و باورهايم من از خوار شدن ابايي ندارم. لذا از همشهريان وبلاگستان، و هم‌ميهنان عزيزم ميخواهم كه براي حراست از هويت انساني ايراني در انتقال دلايل ماهوي و گسترش اين طرح بكوشند كه قصور جايز نيست.

بر تمام ايرانيان است كه تا دير نشده ابتكارعمل را بدست گيرند و از هويت صلح‌جويانه و دموكراتيك خود دفاع كنند.

كمپين مدارا با خواست جهاني و راي شوراي امنيت( تمكين دموكراسي).
مدتي است كه طرحي در سر دارم در باب واكنش ايرانيان به تصميم يكدست شوراي امنيت جهت توقف فعاليت هسته‌اي ايران ، تحريم اقتصادي و احيانا اقدامات نظامي عليه تاسيسات هسته‌اي و غيرهسته‌اي ايران كه نهايتا دود هر واكنشي مستقيما به چشم مردم رنج‌ديده‌ي ايران خواهد رفت. بنظر من علت اصلي اين اقدام ملي نبايد واكنشي منفعلانه و مصلحت آميز و بخاطر ترسيدن از مواجهه‌ي ايرانيان با دشمن(آنچيزي كه بصورت اغراق آميز القاء ميشود) باشد، بلكه بايد بعنوان يك عمل فعال و تمكين دموكراسي مطرح باشد، تنها بعلت احترام به دموكراسي و خواست يكدست شوراي امنيت و اكثريت نمايندگان جامعه‌ي جهاني است.
ممكن است برخي بگويند كه تن دادن حكومت ايران به راي شوراي امنيت باعث ثبات حكومت و تداوم تركتازي سلطانيزم در ايران ميشود. اما تجربه ثابت كرده كه مردم ما تحت شرايط بحراني، هيجانزده و غبار آلود هميشه آسيب بيشتري ديده‌اند و نهايتا اين استعمار و ديكتاتورها بوده‌اند كه از آب گل‌آلود ماهي گرفته و مردم را دچاز ياس و وازدگي و پريشاني و ضعف كرده‌اند.
من معتقدم مردم ايران اگر قرار است بر سرنوشت خود مسلط شوند تنها در شرايط نسبتا آرام و امن و با تحريك جهت تصرف حقوق از دست رفته از حكومت در دراز مدت قادر به تسلط آگاهانه و با ثبات بر سرنوشت خويش خواهند شد و قدرت تصرف و مصادره شده را به جاي اصلي‌اش اعاده خواهند نمود.

بر همين مبنا، وقتي مقاله‌ي خانم دكتر كديور( با عنوان: دشمن نتوان حقير و بيچاره شمرد) را خواندم عزمم جزم شد كه اين طرح پيشنهادي را مطرح نمايم، و از كليه‌ي بزرگان اهل علم و سياست و فرهنگ و اجتماعيات ايراني( حكومتي و اپوزيسيون داخل و خارج نظام) بخواهم تا با ايجاد يك كمپين با عنوان مدارا با حكومت جهاني هر چه زودتر پيش از آنكه دير شود، ابتكار عمل را در دست گرفته تا از موضع حقارتبار منفعلانه پيشگيري شود و از حكومت ايران بخواهند به تصميم يكدست شوراي امنيت تن دهد، و به فرهنگ دموكراسي بين الملل و خواست پارلماني مردم جهان احترام بگذارد.

دلايلم براي اقدامي خارج از واكنش پارلماني دولت ايران بشرح ذيل است:
بلوغ دموكراتيك و حق تعيين سرنوشت.
نبود مكانيسم اصلاح در قانون اساسي حق انتخاب پدران نسل انقلاب را بر فرزندان نسلهاي بعدي بصورت غيرقابل تجديد نظر تحميل نموده و عملا باعث حذف ماهوي ايرانيان( به صرف ايراني بودن و بدون ايدئولوژي) شده‌است. سرنوشت مردم ايران باندازه‌ي كافي دستخوش اين انتخاب از سر جهل و اعتماد و هيجان پدران و جوانان نسل انقلاب شده است.( آنان كه نميدانستند اسلام يعني چه تا بدانند ولايت مطلقه‌ي فقيه يك انسان خطاكار يعني چه؟!) امروز كه در برهه‌‌اي جدي از خواست جهاني در برابر ميهن خود قرار گرفته‌ايم ديگر نبايد دست روي دست گذاشت و اختلافات و اجحافات داخلي را نبايد مبناي قهر و تحريم قرار‌داد و با تداوم غيبت خود به تصميمات كور و يكسويه‌ي حكومت ميدان داد. جاي آن دارد كه ايرانيان محذوف، مرعوب و مقهور خشونت ضدانديشه‌ي حكومت نشده، نقش خود را در اين برهه‌ي سرنوشت ساز به حكومت تحميل كنند.
دموكراسي مقوله‌اي است كه با بلوغ اجتماعي سروكار دارد، و همانطور كه چاقو، كبريت و تفنگ‌پراز گلوله را از جلوي دست يك كودك برميدارند اما در دست‌بودن آن براي بزرگان( از جاني گرفته تا عارف) مجاز است، همانطور انرژي هسته‌اي هم شايد در يك جامعه‌ي بزرگتر بايد در اختيار يك قدرت بالغ باشد.( سفسطه نكنيم منظورم از بلوغ آن ظاهر ماجراست كه به يك فرد پانزده ساله يا هيجده ساله حق ميدهد در انتخابات شركت كند يا نكند). جداي از اينكه اين نمايندگان درون پارلمانها چقدر در منزل خود ديكتاتورند اما درون پارلمان بايد خود را موظف و متعهد به تمكين راي مطلق نمايند و در صورت تمرد بايد منتظر مجازات باشند.

بنظر من موضوع امروز ما اين نيست كه مردم ايران نخواهند مجازات شوند، بلكه اين‌است كه پيش از مجازات اجازه داشته باشند خود را معرفي كنند و بگويند ما به تصميم برآيند حاكمان جهان احترام ميگذاريم چون به قواعد بازي خود را متعهد ميدانيم هر چند سران ما علي رغم شركت در جمع سران حكومتهاي جهان جرزني ميكنند.
اگر ايرانيان امروز صرف‌نظر از ايدئولوژيشان مجاز بودند در نعيين سرنوشت خود دخيل باشند ميشد به اين بلوغ دموكراتيك علي رغم كيفيت آن احترام گذاشت. اما از آنجاييكه 28 سال پيش تحت شرايط ابر توهمات تلقيني و تفسير‌نشده‌ي قانون اساسي اين حق تعيين سرنوشت با حذف ايرانيان بدون ايدئولوژي از مردم ايران امروز گرفته شده‌ است،‌ لذا جاي آن دارد كه در شرايط بحراني فعلي براي پاسداشت از حقوق تمام ايرانيان يك عزم ملي فراهم آيد و حكومت ايران به درخواست ايرانيان خارج از گود و داخل گود بصورت مستقيم يا غير مستقيم اعتناء و تمكين نمايد.

خلاصه‌ي پيشنهاد خانم كديور( نقل به مضمون با حواشي):
ايشان در نوشته‌ي اخيرشان در سايت شخصي با طرح دو دليل ذيل، به حكومت پيشنهاد كرده اند كه از سر تدبير ومصلحت و عقل در مقابل دشمن كوتاه بيايد:
1-دشمن نتوان حقير و بيچاره شمرد(با توجه به برآوردهاي اشتباه و غير واقعي همراه با بلوفهاي سياسي حكومت ايران از توان دشمن و خود، مصلحت ايجاب ميكند كه براي منافع ملي از تداوم لجوجانه‌ي رفتار خود در مقابل دشمن كوتاه بياييم)
2- پي‌گيري خط سير حوادث چند ماه گذشته نشان ميدهد كه پيش‌بيني‌هاي حكومت غالبا اشتباه از آب درآمده، لذا ضروري است كه در تصميم فعلي خود مبني بر ناديده گرفتن تصميم دشمن( شوراي امنيت!) تجديد نظر كند. ايشان برخي از برآوردهاي اشتباه حكومت را چنين بر شمرده‌اند:
1-2) وقتي البرادعي اعلام كرد كه قراراست گزارش ابران به شوراي امنيت برود مقامات رسمي با تكيه بر مواضع كشورهاي دوست مثل غير متعهدها و شوروي و چين گفتند چنين گزارشي ارسال نمي‌شود.در عمل ديديم ارسال شد!
(آقاي احمدي نژاد پاسخ دهيد: چرا اشتباه برآورد و هدايت كرديد؟)
2-2) در مرحله‌ي بعد گفتند موضوع در دستور كار شوراي امنيت قرار نمي‌گيرد .ولي قرار گرفت!
(آقاي احمدي نژاد پاسخ دهيد: چرا اشتباه برآورد وهدايت كرديد؟)
3-3) در مرحله‌ي سوم گفتند شوراي امنيت نمي‌تواند قطعنامه صادر كند. تيتر زدند 5+1= 0 ؛ اين بار هم قطعنامه صادر شد!
(آقاي احمدي نژاد پاسخ دهيد: چرا اشتباه برآورد وهدايت كرديد؟)
و اكنون بجاي اعتناء به هشدار دوستانتان در اصلاح رفتارتان بر اساس همين آزمود‌ه‌هاي اشتباه چرا مي‌گوييد: تصميم شوراي امنيت ورق پاره است؟
و سؤال من( سينا هدا) از آقاي احمدي نژاد بعنوان منتصب ولي مطلقه فقيه اين است كه آيا با اين سابقه‌ي پراشتباه فردا نخواهيد گفت: ميهن فداي سر خودم و آقاي مصباح يزدي؟

براستي اين هزينه‌ها كه بر مبناي تماميتخواهي، بلوف و به تمسخر گرفتن شان انساني ايرانيان است از جيب چه كسي جز ايرانيان پرداخت ميشود؟

بعد ايشان( خانم كديور) با اشاره به مقاله‌‌اي در روزنامه‌ي تايمز لندن، به قلم آناتولي كالتسكي تحت عنوان استراتژي امريكا-انگليس-اسرائيل-وسعودي اهداف اين استراتژي را چنين بر ميشمرد:
1-اسرائيل مجددا به لبنان حمله مي‌‌كند تا پرونده‌ي لبنان را ببندد.

2-ارتش سعودي با هماهنگي امريكا و اسرائيل در عراق به نفع اهل سنت وارد عمل مي‌شود.

3-امريكا و اسرائيل مراكز هسته‌اي ايران را بمباران مي‌كنند.

يك نظر بر نوشته‌ي خانم كديور:
من با كاربرد لفظ دشمن در مقابل شوراي امنيت موافق نيستم. جداي از تصميمات متخذه و نظام تصميم‌سازي حاكم بر شورا اين شورا برگزيده‌ي قدرتها حاكم بر حكومتهاي جهان است (مثل خود رژيم جمهوري اسلامي كه نقدا حاكم برحيثيت ايران است چه قبول كنيم چه نكنيم.)

يك حرف با اپوزيسيون و مردم ايران:
ممكن است با توجه به عواقب بر شمرده‌ي فوق ناشي از اتحاد چهار كشور عليه ايران و تحريم بين‌المللي، برخي بگويند چه بهتر كار يكسره شود، چرا كه شايد منطقه از آشوبگران لبناني و فلسطيني و احمدي‌نژادها پاك شود.
اما دوستان! موضوع اينست كه ما با طرح كمپين به چند توفيق ملي دست پيدا خواهيم يافت:
1- اراده‌ي ملي را تثبيت و بر حكومت خودراي و تماميتخواه تحميل خواهيم كرد.
2-ايرانيان را از رنج بيشتر ناشي از عواقب مربوطه خواهيم راند.

3- چهره‌ي مخدوش ايران و ايراني را در جهان ترميم خواهيم كرد.

4- جلوي تحقير بيش از پيش ايران و ايراني را در منظر جهانيان خواهيم گرفت.
ضمن آنكه پيروزي در اهداف اين كمپين دورخيزي ميشود براي تحميل اراده‌ي ملي در آتي و ايجاد فضاي مناسب براي حضور ايرانيان حذف شده از نظام تصميم گيري و تصميم‌سازي ميهن، و الگويي ميشود براي اعمال روشهاي مسالمت‌آميز احقاق حقوق يغما‌شده‌ي زنان و مردان ايراني.

من در پيامگير خانم كديور نوشتم خود آغازگر اين اين وحدت ملي براي راه‌اندازي اين كمپين باشند. اما نميدانم ايشان خواهند پذيرفت يانه. جاي آنست كه يكي آغاز كند و از همه‌ي ايرانيان بدون در نظر گرفتن جناح و نقششان، بخواهند اين درخواست ملي را اجابت كنند. اما آنچه به اين كمپين هويت و اصالت ميدهد عنوان آنست كه بايد برگيرنده‌ي آمال و هويت و شخصيت ملت ايران باشد، بايد بر ادعاي تمام حكومتهاي مدعي دموكراسي استوار باشد كه هيچكس نتواند آنرا زير سؤال ببرد و آن عنواني با اين مضمون است:
-كمپين احترام به مصوبه‌ي يكدست حكومت جهاني.
كمپين مدارا با حكومت جهاني ( به نمايندگي شوراي امنيت).

كمپين تمكين از مصوبه‌ي شوراي امنيت.

عنوان كمپين ميتواند با نقد و پيشنهاد صاحبنظران ترميم شود و تغيير كند اما هر چه باشد نبايد بيانگر ترس و واكنش بزدلانه‌ي ايراني باشد بلكه بايد بيانگر شعور ايراني مبني بر پاسداشت دموكراسي و احترام به قواعد بازي در يك مشاركت عمومي نزد ايرانيان باشد.

ما نبايد بدليل اينكه توپ‌جمع‌كني مثل اسراييل توپ را بادست بر ميدارد در ميدان فوتبال با دست بازي كنيم. اين كار يعني جرزني و تحقير و نمايش حماقت كه نتيجه‌اي جز بي‌اعتباري و بي ثباتي نخواهد داشت. عنوان اين كمپين بايد عبارتي باشد كه بر هويت و تشخص ايراني بيفزايد و ضمنا اين اعمال اراده بر حكومت تماميتخواه ايران توسط خود ايرانيان تحميل گردد نه قيمان اجنبي.
آنچه در اين ميان مهم است رعايت قواعد بازي دموكراسي است كه حكومت مدعي آنست، جهان متوقع است، وضمنا به نفع اعمال و تثبيت اراده‌ي ملي است؛ همين سه دليل كافي است كه آنرا الزامي و ممكن كند. ديگر مانده به خواست هم‌ميهنان: پس اين گوي و اين ميدان!

شايد كبوتر شديم!

2007-01-16T12:48:00.000+03:30

بهار من!
چيزي در من گم است اكنون؛
بيا خود را بكاريم در خاك همين باغچه‌ي پيش رو
بيا دو نيمه شويم هر يك
و با هم يكي شويم از نو…
***

تا خون از نگاه غريزه بيرون ميزند،
فانوس ديروز، به بيراه شبيخون ميزند
راه بي‌رهگذر، تماشا ميكند چاه را
ماه گامي عبث پي ليلا و مجنون ميزند.
***
بيا خود را بكاريم باز در خاك همين باغچه
سيب كال آن درخت پير، كرموست.
خاكي و آبي و نوري و شخمي و صبري …
و دانه‌اي: نيمدانه‌ و نميدانه‌اي
و باغباني
كه در كلبه‌اش
هوش‌نگاه‌خون‌آلود فرصت‌كند
آبي‌ببيند سرخ‌را
تا سبزشود يك‌باغ
…
هم‌آغوشي نور و آب و دو نيمدانه در بستر خاك
از صبوري يك نگاه‌آبي، جوانه ميزند ماهي را،
شايد كبوتر شود روزي…!
بايد آغاز شود همين حالا

درهمين حوض كوچك نور
از يك جايي نه آنسوي درياهاي دور،
همين حالا، همين‌جا، بين من و تو و غرور
آنوقت با هزار نگاه و دو جفت چشم كور
زاده ميشويم دوباره با شور
از آغوش يك حضور
با يك نگاه و يك شعور
و ميرويم به عيادت دو جفت چشم منتظر
ميخوانيمشان به ميهماني يك آغوش
و تقسيم مي‌كنيم اين هماغوشي را
با فروتني تنهاي بي‌مرزمان
بارها و بارها وبارها…
در كوچه‌هاي اين جنگل مغرور؛
و مي‌رقصيم با هم،

در سمفوني جاودانه‌ي حيات،
...با رقص موزون ماهيان
تا رقص موزون پرندگان ...
***
آنوقت شايد روزي
دژخيمي نرويد از زميني كه ميوه‌اش منم اينسو، كه ميوه‌اش تويي آنسو،
نرويد درختي كه ميوه‌اش مامور اعدام ماست؛
كه ميوه‌اش تن‌هاي ناكام ماست؛
برويد درختي كه ميوه‌اش يك‌ماست،
مثل درخت طبيعت كه مال خداست،
و چيزي در آن گم نيست.
***

چيزي در من گم است اما؛
بهار من!

شايد براي آن ماهي خيالي رؤيا
يك بال تو شدي و
يك بال من؛
شايد كبوتر شديم روزي...!

افشاي نشانه‌هاي غيراخلاقي گنده‌بلاگرهاي ديكتاتور در وبلاگستان.

2007-01-15T04:02:00.000+03:30

براي شروع، ابراهيم نبوي عذرخواهي كند!

.
برده كسي است كه منتظر است تا فردي ديگر بيايد و او را آزاد كند.
A Slave is one who waits for someone to come and free him
.Ezra Pound
تا برده هست ديكتاتور هم هست، استعمارگر هم هست، هتاك و تهمت‌زن هم هست. گنده دماغ بيمار هم هست.

ميل به آزاده‌گي بدون الزام بدان، به نوعي نقض غرض است، بويژه آنجا كه صدق و معرفت قرباني ميشود.
سرسپرده‌گي به پيش‌كسوتان بدون امكان نقد رفتارهايشان موجب ظهور ديكتاتوري، اشاعه‌ي فرهنگ چاپلوسي، وايجاد باندهاي مافيايي- همان بلاي خانمان سوز- مي‌گردد.

و وبلاگستان هم از اين عارضه مصون نيست.
من معتقدم آدم هر كجا هست نبايد مثل يك برده زندگي كند، نبايد منتظر يك مصلح و ناجي بماند. شان انساني به او حكم مي‌كند كه او خودش خودش را از بند آزاد كند. آنچه در وبلاگستان موضوعيت دارد رها شدن از بند‌ه‌گي خلقيات اپيدميك مسري محيطي خويش و گنده دماغها و متكبران خودشيفته‌است كه جز كاسبي به هيچ نمي‌انديشند. قبل از هر چيز بايد از بند تكبر و خودشيفتگي خويش آزاد شد. اشتباهات را پذيرفت و خود را اصلاح كرد. من خود پر از اين اشتباهات بوده و هستم. اما از لحظه‌اي كه به برد‌ه‌گي خويش پي بردم بجاست كه براي گسستن بندهاي آن بپا خيزم و ابتدا خود را از شر ديوها‌ي درون رها كنم؛ بعد بايد به ديوهاي بيرون بپردازم. بدينصورت شايد زندگي انساني در وبلاگستان مسالمت آميز و پوينده و بالنده شود. شايد سكوي پروازي شود براي حركتهاي اجتماعي بزرگ كه تنها در محيط صدق و ايثار و دوستي متولد ميشوند.
بايد اعتقادات و شعارها و باورهاي انساني و آزاديخواهانه را درفضاي وبلاگستان عملي كرد، حتي به ضرر خويش.

ابراهيم نبوي به خود اجازه ميدهد با تكيه بر غرور اسپرماتوزوئيديش به اهالي وبلاگستان در روز روشن توهين كند وبه بلاگرها بگويد: لوس و ننر! از هيچكس صدايي بر نمي‌آيد كه به اين عمل زشت و غير انساني ايشان اعتراض كند. چرا؟

آيا هر طنازي اجازه دارد هر توهيني را بر زبان جاري كند؟

آيا اين سكوت وبلاگستان، تاييد ديكتاتوري قدرت نيست؟

پس همگي بهمراه آقاي نبوي بياييم از اين پس اينقدر لوس و ننر نباشيم!

ظهور و شيوع روز افزون هواي آلوده‌ي توهين و بي‌حرمتي در وبلاگستان مرا بر آن داشت كه به اين مقوله بپردازم.توهين صريح آقاي ابراهيم نبوي ( طنز‌پرداز گريخته ازديكتاتوري مام ميهن ) به بلاگرها و ناديده گرفتن نمايش معرفتگونه‌ي آنان به جرم نوشتن و پرسه در فضاي انديشه، و متعاقبا سكوت وبلاگستان، به بن مايه‌هاي بروز و پذيرش ديكتاتوري در لايه‌هاي پنهان جامعه اشاره مي‌كند.گويا ايشان تمسخر ديكتاتوران قاتل انديشه را با تمسخر انديشه‌ورزان اشتباه گرفته‌اند. عمل ديكتاتورمآبانه‌ي نبوي و سكوت بزرگان وبلاگستان در مقابل اين عمل، علي رغم هشدار و دعوت پارسا صائبي عزيز( طي دو نوشته-1 و 2 -در هفته‌ي اخير) در واكنش وبلاگستان به اين رفتار غير اخلاقي، مي‌تواند به بروز و تثبيت اخته‌گي و بي‌حسي اخلاقي در وبلاگستان كمك كند. بي‌حرمتي در وبلاگستان دارد نان شب و روز گنده‌‌دماغ‌ها ميشود، بايد آنان را ناگزير كرد كه روش خود را اصلاح كنند، چه با پوزش و چه بي آن. آنچه مهم ترويج و تمرين دموكراسي است و متعاقبا توسعه‌ي امنيت در يك كشور سالم است بنام وبلاگستان ايران. آنان بايد بياموزند كه در مقابل مخاطبين خود بايد تعظيم كنند.

زندگي اجتماعي و مدني، يا جنگلي؟
اگر به دقت به كوچه پس كوچه‌هاي وبلاگستان بنگريد و كمي كتابهاي تاريخي اين شهر نو و جديد مجازي را مطالعه كنيد، خواهيد ديد كه روح يك اجتماع واقعي در آن حلول كرده است و اين وطن مجازي نمايه‌اي است از آن وطن واقعي.
زندگي اجتماعي ايجاب مي‌كند كه با عناصر جامعه مراوده و بده بستان داشته باشيم. البته هستند همشهرياني كه براي تنهايي خصوصي خود كنجي و آينه‌اي مهيا كرده‌اند تا مثل صادق هدايت خود را درآن بشناسند يا با خيال خود خوش باشند. اگر در اين شهر كسي افسرده و منزوي است در نقش اجتماعي خود هم شايد اينچنين باشد و البته اين حق اوست و حريم خصوصي هر كس براي خودش محترم است.
اما وقتي كسي براي شما دعوتنامه مي‌فرستد و خود را تبليغ مي‌كند، يا قصد دارد با شما رابطه برقرار كند و يا دوست دارد با جلب نگاه شما براي خود پرستيژ و اعتباري براي روزهاي آينده كسب كند و يا شايد هم فقط بر اساس يك حس انساندوستي بخواهد به زعم خود به توسعه‌ي ايده‌ها‌ي انساني خود همت ورزد تا محيط انساني خود را غنا بخشد.
شايد قصد محك زدن خود را داشته باشد و اهل خودشناسي و ديالوگ باشد، و شايد هم خود را پيامبر بداند و مصلح بشريت.
در هر صورت او براي زيستن يك زيستگاه و منظر عمومي در جامعه( فضاي وبلاگستان) را برگزيده كه حضورش بر حضور ديگران مؤثر است. او نرفته در كنج خرابات خود با خيال خود سرخوش باشد. او عرضه اندام در منظر و نگاه ديگران را برگزيده است! بنابراين نمي‌تواند بگويد چهار ديواري اختياري!
با اين حساب بايد آداب يك زندگي انساني و اجتماعي را رعايت كند، مخصوصا كه شعار اخلاقي هم بدهد و براي خود مانيفست هم داشته باشد! او نمي‌تواند به مخاطبين بي آعتنا باشد، حرفهايش را هر وقت دلش خواست بزند و فحش‌هايش را هر جور كه دلش خواست نثار مخاطبين كند و سلامشان را هم پاسخ ندهد. البته او آزاد است اما نه در مقابل چشم و منظر عموم.
او بايد لااقل به اصول خود كه حضور در منظر عمومي است معتقد و اهل تعامل باشد و لاقل به يك عريضه‌ي چند صفحه‌اي كه بدعوت خودش برايش مي‌نويسيد باندازه‌ي يك كلمه سلام ناقابل پاسخ بگويد. يا لااقل يك توضيح عمومي بدهد به ميهمانانش كه معذور است از پاسخگويي به تمام سلامها. وقتي كسي اينهمه تكنولوژي را براي جلوه‌گري خود به كا رميگيرد حتما ميتواند يك پاسخ خودكار براي ميهمانانش ارسال نمايد. پاسخ سلام اولين قدم و رسم ادب انساني و اجتماعي است و كسي كه چنين نباشد من به حسن نيت و سلامت او شك ميكنم.

نشانه‌‌هاي استعمار و حضيض اخلاقي در وبلاگستان:
براستي، برخي از متظاهران و فرزانه نمايان متكبر وبلاگستان به كدام حضيض اخلاقي فروافتاده‌اند؟
در اين متن قصد دارم با بيان چند نشانه تلاش كنم تا همشهريان و محيط اطراف خود را بيشتر بشناسيم. تا در انتخاب يار صادق و امين هشيار باشيم و بدانيم چشمه‌هاي زلال دانش بشري را كجاها جستجو كنيم. تا دچار گمراهي و غبن و دسيسه براي ارضاي جاه‌طلبي و تبليغ كيش شخصيت ديگران نگرديم. بديهي است انسانهاي بزرگ و شريف دانشمنداني فروتنند. تكبر و گنده دماغي درآنان نيست. درخت هر چه بزرگ تر و پرميوه تر فروافتاده‌تر ميشود، جاه‌طلبي بيمارگونه باعث نميشود كه تنها پاچه‌خواري گنده‌تر از خود را بكنند و به ساير مدعوين كه گاه بيش ار دو نفر نيستند، توجهي نداشته باشند و يك ليوان چاي سرد كه هيچ يك سلام خشك و خالي تحويلشان بدهند.
ما براي توسعه‌ي محيط مسالمت آميز انساني در وبلاگستان و براي دوستيهاي سالم خود ناگزيريم از شناسايي مصلحان حقيقي و انسانهاي وارسته و امين. من نميخواهم از آنان صراحتا نام ببرم، اما هستند كساني كه يك شعار بيهوده نمي‌دهند اما اهل عملند. كساني هستند كه اهل گفتگو و عمل توامانند، و كساني كه تماشاگرند و اهل حمايت يا صرفا تماشا و اگر منفعتي براي كسي ندارند اما آزارشان هم به كسي نمي‌رسد و قصد استعمار ديگران را هم ندارند و دنبال كاسبي هم نيستند. من قصد دارم در حد محدود چند نشانه را بيان كنم خودتان برويد بگرديد نمونه‌ها را خواهيد يافت.
همه از سياستهاي استعماري انگليس شنيده‌‌ايم، من در اينجا به چند تا از اين ويژگي‌ها كه در برخي از اهالي وبلاگستان مشاهده ميشود اشاره مي‌كنم:

1-سياست عرضه‌ي ترياك مجاني:
در اين سياست ترياك بصورت مجان بين مردم توزيع ميشود و با پوشش موجه خريد سوخته‌ي ترياك براي تحقيقات علمي تعداد زيادي از مردم براي كسب درآمد حلال و دوري از ملال و رسيدن به نشئگي و حال معتاد شده، آنوقت ناچار مي‌شوند همان ترياك مجاني اوليه را به چند برابر قيمت از شخص خير اولي بخرند.

2- سياست بوي كباب:
در اين سياست، استعمارگر يك كباب پز و يك شخص موسوم به كبابي اجاره ميكند و با به راه انداختن بوي كباب در معرض شكمهاي گرسنه، آنها را با اراده‌ي خودشان بسوي مطامع خود مي‌كشاند.
(آنها كه دست ميگذارند روي نقطه‌ي حساس جي-ميل طرف تحريك مي‌شود، طرفي كه تشنه‌ي برقراي و استمرار رابطه ‌است با هيجان و اراده‌ي شخصي درخواست يك اكانت مجاني جي-ميل ميكند از حضرت والا، حضرت والا آنقدر معطلش نگاه مبدادرد تا فرد تحريك‌شده به دريوزگي بيفتد و شان انساني خود را لكه دارد كند، آنگاه حضرت والا يعني كسي كه شركت گوگل براي تبليغ خود، بدون چشمداشت زحمت‌آوري به پاس استفاده از بلاگ‌اسپات برايش اكانت مجاني داده و اجازه دعوت چند ميهمان را از او خواسته، با خرج كردن اين اعتبار مجاني ناچيز ميخواهد تمام عقده‌ي حقارت تاريخي خود را با يك شهروند مفلوك جديد جبران كرده و اورا براي يك عمر جزو مستعمره‌ي خود درآورد، شايد حس بيمارگونه‌اش ارضاء و تصرفاتش افزون گردد).

در همين راستا ميتوانم از سياستهاي ديگري نام ببرم كه مجريان آن چه دكتراي ادبيات و فلسفه و سياست، و چه بي سواد از لحاظ فساد اخلاقي فرق چنداني با هم نميكنند، ازقبيل:
3-سياست آب گل آلود.
4-سياست در باغ سبز.
5- سياست تفرقه بينداز حكومت كن!
6-سياست تحقير اقوام مختلف يمنظور القاء خودباختگي و تمهيد خوفروشي.
7-سياست ساديستي عرضه‌ي اندام و احوال سكسي خود در ملاء عام براي بردن مشتري تا دم چشمه و تشنه برگرداندن او.
با اين اوصاف خيلي از بيماران و حتي اراذل و اوباش را ميتوان در دسته‌بنديهاي فوق جاي داد، اين افراد جداي از حسن نيت يا سوء نيتشان تا زمانيكه بيمارند نميتوانند امين و مورد اعتماد وبلاگستان باشند.
افرادي كه ديگران را بعنوان دستمال كاغذي ميخواهند نه انسان و به سلام صدباره‌ي آنها يك جواب ساده نمي‌دهند.
هر انساني داراي نقاط ضعف و قوت است اما آنچه برخي را انگشت‌نما ميكند برتري فاحش برخي از خصوصيات آنهاست نه انسان كامل يا ناقص مطلق بودنشان.
بعنوان نمونه، جاي آن دارد در اين جا از بزرگان فروتني كه اخلاق، دانش، صميميت، رفتار انساني سرمنشاء ذات صادق و اصلاح‌طلبشان است ياد كنم:
افرادفعالي كه با توجه به موقعيت اجتماعي و با وجود مشغله‌هاي شخصي و با تاثير‌گذاري جدي در فضاي وبلاگستان و بهبود تعاملات ا نساني با تلاشي مستمر و بي وقفه در خدمت انديشه در فضاي وبلاگستان بودند و صدق و صفا اخلاق حرفه‌اي و انساني را در برخورد با ميهمانان سايت خود در تبادل آراء با بدنه‌ي مردمي همواره پاس داشته‌اند همچون: ( براي پيشگيري از تدوام سوء‌تفاهم نامها را سانسور ميكنم و همينقدر ميگويم: فلاني و فلاني و فلاني و... و خيلي‌هاي ديگر كه همچنان بي‌تكبرو با بزرگ‌منشي، عشق و محبت را با اقرار به راستي تجربه مي‌كنند و حتي اگر گاه اشتباه كنند اما ذاتشان صميمي و منصف و اصلاح‌پذير است).
بياييد با توسعه‌ي اخلاق انساني ما هم بزرگ و بزرگ‌تر شويم...
نخواستم از گنده‌‌دماغ‌هاي شبه سكسي وبلاگستان و فاحشه‌خانه‌هايشان نام ببرم.
البته اين توضيح را ضروري ميدانم كه بيان كنم: وبلاگهاي سكسي آنها نيستند كه بي‌مهابا جسم و روحشان را لخت و عور مي‌كنند پشت ويترين وبلاگشان، شايد به اينها بتوان گفت بي‌حيا، عصيانگر،… وحتي صادق.
وبلاگهاي سكسي آن دسته از آقايان و خانمهايي هستند كه يك عينك متفكرانه با قباي ادبي و سياسي مپوشند و چادر نازك سرشان ميكنند با هفت قلم آرايش، و هي ناز و عشوه ميآيند براي جلب مشتري، به وبلاگشان عطر ميزنند اما از بي‌حرمتيهاي رفتار لمپنيشان بوي گند كاسبي بيرون ميآيد.
وبلاگستان باستثناء آن اكثريت معصوم و عوامش، يك تعداد ناچيز باندهاي مافيايي پس پرده و وجيه‌المله، و آدابدان موذي و آب‌زيركاه و ظاهرالصلاح هم دارد كه صرفا براي مطامع خصوصي كار ميكنند و آداب و اخلاق همسايگي را بجا نمي‌آورند . حتي سلامت را پاسخ نمي‌دهند مبادا چيزي از دست دهند.
متظاهران و جانماز آب بكشهاي كاسب، گدايان ميليونر، سياستمداران متين و باوقاري كه شيطان را درس ميدهند،
وبلاگستان را اگر جهاني مجازي بدانيم شايد پر بيراه نباشد، در اين جهان كشوري هست بنام ايران با تمام حصوصيات روح مردم كوچه و بازارش.
دكتر، بيمار، مهندس، قاضي، بيسواد، مامور اعدام، بقال، سمسار، امام جماعت، گدا، راننده تاكسي، روانشناس، شاعر، لال، دانشمند، گنده گو،زاهد، سالوس، پيامبر، لوستر فروش، بورژوا، عمله، پادشاه، آه‌كش، چاه كن، پليس، چوپان، متواضع، كتابدار، ديپلم بيكار، بيكار ديپلمه، و جاهايي دارد مثل كافه، پارك شهر،‌ توالت عمومي، توالت حصوصي،سينما، قهوه‌خانه، مجلس، اداره آگاهي، زندان، ميدان تير، مسجد، والبته فاحشه خانه…

مد تفاخر و گنده‌گي ناشي از عقده‌ي حقارت:
از همان اوايل كه كلنگ وبلاگشهر زده شد، خيلي از از بند رسته‌ها حتي پيرمردهاي شصت ساله هم در نشست و برخاستهايشان لود‌ه‌گي وجواني ميكردند، هر جايي ميرفتند بازار پيامبازي و بحث و مزه پراني داغ بود. خب اقتضاي آزاد شدن از زندان بود.
اما اين تب فرونشست و بعدها مد شد كه آنها كه خود را بزرگ مي‌پندارند به هيچ عنوان در هر كوي برزن حتي پيامگير خانه‌ي دوست، پيام نگذارند، چرا كه اين كار را لود‌ه‌گي و باعث كسر شان و كوچك كردن خود ميدانند. آنها ديگران را به خود فرا ميخوانند اما خود در ميهماني ديگران شركت نمي‌كنند.( بگذريم از آن دسته انسانهاي صادقي كه براستي حرفي براي گفتن ندارند). روزگاري خود اين در و آن در گدايي لينك ميكردند اما حالا خرشان از پل گذشته و گدايي ديگران را مسخره ميكنند! و خساست بخرج ميدهند.

آداب و رسم و رسوم قديم وبلاگستان.
آن قديمها رسمي بود كه هنوز برخي از صاحبان اصالت( كه از تبار تازه به دوران رسيده‌ها نيستند) آنرا رعايت مي‌كنند و آن اينكه اگر كسي در پاسخ به دعوت صاحبخانه با پينگ مطلب جديد در بلاگ‌رولينگ به ميهماني او ميرفت، صاحبخانه ادب بجا مي‌آورد و پاسخش را به همان ترتيب ميداد. يعني يا ميرفتند بازديد را پس ميدادند و يا همانجا در يك پست از نظر همه تشكر ميكردند يا پاسخي ميدادند. اما الان طرف در تالار شخصي همه را دعوت ميكند و براي گوش مردم كنفرانس ميگذارد و حتي زورش ميآيد به حرف مستمعين گوش دهد چرا كه او يك دهان است نه گوش. اين دهان يك بلندگو‌ي صرف است و اصلا براي شنيدن و پاسخگويي وقتي ندارد. او آمده به گوش و هوش مدعوين تجاوز كند و برود. پيامداني‌اش هم در باغ سبزي بيش نيست، يك تله است، خدماتش هم بوي كباب است، ترياك مجاني است. اصلابراي چنين افرادي شخصيت مردم و مدعوين مهم نيست. آنها براي گنده كردن خودشان زندگي ميكنند و در اين راه نمايش مفخر ويترين ادبي،‌فرهنگي، علمي و سياسيشان يك دروغ است براي پوشش كاسبكاري و يا عقده‌هاي تاريخي. وقتي به ويترينشن نگاه ميكني يك مو از قلم نيفتاده، با وسواسي مثال‌زدني آن را چيده اند در معرض ديد عموم. اين يعني حواسشان كاملا جمع است و نكته بينند. براي چه؟ اين نمايش براي كيست؟ براي چيست؟ براي چشم مردم؟ خب دستتان درد نكند اما چه ميشد به چشم مردم احترام ميگذاشتيد و لااقل با يك سلام و وقت ندارم پاسخش را ميداديد؟ مردم كه موش آزمايشگاهي شما نيستند.

كم بها شدن ارزش و شان انساني مخاطبين و ميهمانان وبلاگها در قلب نويسندگان وبلاگها به منزله نزول شان انساني آنهاست. به منزله‌ي بي‌حركتي آنهاست. همين ميشود كه همه را لوس و ننر ميخوانند. انگار دارند فقط براي رهبر سخنراني ميكنند و او را آدم ميشمارند.
يكي از عوارض نمايش صوري مدرنيته در جوامع سنتي همين رفتارهاي غيرانساني پارينه سنگي و اخلاق‌جنگلي است، كه براي شان بشر و انسان حرمتي قائل نيست. بياييم با توجه بيشتر به محيط خويش، از شيوع اين ميكروب و بيماري اخلاقي پيشگيري كنيم تا اپيدمي نشود. و با شناسايي چنين افرادي اعتراض خود را به آنان علني كنيم.

ما از حالا ميتوانيم با اتخاذ و تمرين چنين روشي از رشد سرطاني ديكتاتورهاي آينده پيشگيري كنيم. تا هر صاحب‌ادعايي خود را در منظر نقد عمومي ببيند.
هميشه پيشگيري كم هزينه تر از درمان است.
و ضرر را از هر كجا بگيريم منفعت است، چرا كه وجدان و خرد چمعي روزي متخلقان به اين خلقيات غيرحرفه‌اي و غير انساني را پس خواهد زد. بياييم از فرصتهاي اين شهر مجازي خود بهره ببريم و با همشهريان بجاي مبادله‌لينك تنها، مبادله‌ و تمرين مهر و صدق كنيم، تا قبل از هر كس روحمان از اين پالايش بنوشد و وارسته شود و روح پاك و صلح آميز زندگي مسالمت آميز در شهرمان گسترش يابد.
براي شروع بايد از بند برد‌ه‌گي خلاص شويم.

و براي اولين گام از نبوي بخواهيم كه از بلاگرها عذر‌خواهي كند.

--------------------------------------

بعدالتحرير:

1-يعد از پست كردن اين مقاله متوجه شدم پارسا صائبي عزيز مطلب سوم اخير خود را‌( با عنوان دكمه‌ آپولو) باز هم به همين موضوع لحن توهين آميز اقاي نبوي اختصاص داده است.

2- چهارمين مطلب پارسا صائبي( دوستي ‌هاي دنياي مجازي)

3- نوشته‌ي مرتبط تلفنچي.
4-وبلاگهاي پرسه، و تو كي هستي هم به اين مطلب اشاره كردند.
توضيح: باتقديم تقدير و احترام نسبت به تمام كتك‌هايي كه آقاي نبوي بحاطر حرف و عقيده خوردند و زدند! ايشون بهونه‌اي بودند براي اينكه خوابمون نبره، و يادمون نره ما كي هستيم و مردم كي‌ان؟ و اينكه سقوط از شكستن حريم و حرمت شروع ميشه. وگرنه منم ميدونم بيشتر از اينكه ما دلمون بخواد نبوي خودش رو پاك بكنه اون خودش بايد بخواد. ما چه نيازي به عذر خواهي حضرتش داريم؟ ما به يه آدم منصف و محترم نيازمنديم تا از تعداد ايرانياي محترم كم نشه، تا فرهنگ انصاف و احترام به مخاطب و همنوع در ما كمرنگ نشه.
اونوقته كه به خودمون و ديگران با صدور مانيفست و نمايش عكسهاي فرديني و دن‌كيشوتي دروغ نمي‌گيم و الكي ارضاء نمي‌شيم.

گرگم و گله مي‌برم.

2007-01-13T09:57:00.000+03:30

از غارگريختم. فرياد گرگ گرگ چوپان بكر بودن اونجا رو از بين برد. ديگه اون غار واسه من غار نبود. با زبون بي زبوني گفتند كسي كه خونه داره نبايد بياد تو غار؛ اين خيلي دموكراتيك نيست؛ واسه سلامتي سياسي مردم بده.
باز برگشتم اينجا. هر چند تنها ده شب اونجا موندم، اما به اندازه‌ي هزار شبانه‌روز اينجا ستاره چيدم و سيب. يه نيمه‌شب، توي اون غار دور افتاده و متروك، يهو دلم گرفت، بيرون زدم و رفتم بالاي بالاي كوه،‌ بالاترين قسمت قله. مهتاب بود. اين نوستالژي لامذهب كار دستم داد. خواستم عكس ماه رو بتابونم تو سايه‌هاي اونور كوه كه ماه نداشت. آينه رو گرفتم سمت ماه. گردوندمش سمت چاه. برقش افتاد تو چشماي يه عاشق كه از ترس مردم خودشو پشت يه سخره قايم كرده بود. ترسيد. شايد خيال كرد من يه گرگم و اومدم گوسفنداشو بدرم؛ يا خيال كرد من مثل چنگيز يه بيمار سادو‌مازوخيست فراري‌ از زندونم و اومدم به غارتگري و فتح كوهستان. نميدونم چي خيال كرد اما شروع كرد داد زدن. صداش تو شب كوه پيچيد. اهالي روستا كه داشتند خواباي طلايي مي‌ديدند بيدار شدند. خيال كردند گرگ اومده. در رفتم. يه نفس دويدم تا همينجا. حتما باز خيال ميكنن اون چوپان عاشق دروغ گفته و خواسته به ريش مردم بخنده. حتما باز خيليها ملامتش ميكنن. جتما باز تو كتابها مي‌نويسن يه پيغمبر كه چوپان بود اونقدر دروغ ‌بافت تا وقتيكه يه بار راست گفت كسي باور نكرد گرگ اومده. حتما خودش خيال ميكنه من هم ترسيدم و در رفتم.
آره من ترسيدم اما نه از نعره‌ها و شمشيرهاي اهالي ده، كه از نگاه پيروزمندانه‌ي چوپان عاشق به كشف مهم غاري كه يه سگ وفادار و مهربون - مثل سگ غار اصحاب كهف- نداشت.
ترسيدم از ترس آدما كه چرا علامت و رمز نور يه آينه رو شبيه برق چشماي يه گرگ مي‌بينن. چرا معني استعاره رو بد مي‌خونن. چرا چشماي بدگمون چوپون عاشق اينو نديد كه اين رد پا گذاشتنا عمديه واسه راه‌يابي دوست! و ديدن اين علامتها كشف آثار جرم يه دزد يا رد پا‌ي ناشيانه‌ش نيست و همه‌ش يه علامته عمديه نه يه سوتي سهوي.
آره، من ترسيدم از عمق نگاه آدما، از بازي گرگم به هوا. ترسيدم اينا همه خودشون رو به خاطر غار كوچيك من هلاك كنند.
حساب كردم ديدم اينجا هم واسه خودش يه غار درست و پيمونه. اگه داستان دنباله دار هزار و يكشب فرار ما قراره بالاخره يه شب يا صبح، نهايتا به جون سپردن و قرارمون منتهي بشه، پس چه فرقي ميكنه اين گور توي دل غار باشه يا تو بغل يار.
همين شد كه برگشتم.

...
چشمامو بستم و همينطوري اول دست چپم روكردم تو قفسه‌ي كتابخونه و يه كتاب برداشتم و بعد دست راستم رو...
تو دست چپم يه كتاب اومد به اسم خاطرات و سفرنامه مسيو نيكتين؛ تو دست راستم يه قرآن كوچيك مال زنده ياد مادر بزرگ مرحومم( بايه تير دو نشون زدم) قرآن كوچيكي كه خيلي دوست داشت بذارم توي كتابخونه‌ي بزرگم.دوست داشت اونو ميون كتاباي ديگه ببينه. دلش رو نشكوندم. الان اون ده ساله كه يادش تو دل مرده‌ي ما زنده‌ست و مثل اونوقتها نيست كه وجود زنده‌ش كنار وجود زنده‌ي ما مرده بود. مثل حالا كه كسي تاب تحمل زنده‌گي و زنده‌ها رو نداره. فردا داستان تفالم رو به اين دو كتاب نقل ميكنم. خيلي دوست دارم وقتي بزرگ شدم فالگير بشم. يعني ميذارن؟

به غار پناه خواهم برد.

2007-01-03T12:18:00.000+03:30

چند روزي است
حضورت را حس مي‌كنم كه پياله در دست
از پشت اين پنجره
به تنهايي يك درخت خيره شده‌اي
در ميان زوزه‌هاي اين دشت پر سوز.
حضورت را حس ميكنم پشت سرم
و روي برنمي‌گردانم
تا آشوب خاطرات طوفاني اين دشت را
در پس پرده‌ي نرگس چشمانت ننشانم.
چمدانت را كه بستم
چشمان منتظرم را كه باراني داشت براي اين گلدان شكسته
به قاصدك سپردم
تا بداني
براي خشكاندن آخرين قطره‌هاي يك چشمه
نيازي به وعده‌‌ي دريا نبود؛

براي سبز ماندن يك قلب،
يك نگاه بي‌واسطه كافي بود.
دريغ كردي و ندانستي
من اين گلدان شكسته را
به غار خواهم برد.
جام شراب ارزاني هراس‌هايت!
من اين سكوت را
با تاريكي غار تقسيم خواهم كرد.
تو آن پياله را به وعده‌‌گاه ديگري ببر
و بدان:
كه دريغ كردي!
و تماشا كن همچنان از پشت اين پنجره،
اين سكوت مرگبار را،
در امتداد زمستاني بي‌مهر.
0=(*+**)-1

از پشت اين پنجره
به چه خيره شده‌اي اكنون؟
به موريانه‌ها؟
خيال كردي كه در گريزگاه اين دالانهاي تو در تو
در هذيانهاي اين دخمه‌هاي صد‌دامي سرخوشم اكنون؟
تو كه خوب ميدانستي
كه راز حيات يك تك درخت،
در بهاران: مهر و باران است،
به تابستان: باران و باران،
در پاييز: باران و مهر،
و در زمستان: تنها مهر است و مهر است و مهر.
دريغ كردي و پشت اين ابر تيره‌ي نازا
تنها نظاره كردي.
نظاره كردي
خشكيدن آخرين برگ اين تك درخت را
در سياه‌چاله‌ي اين صحرا
از آسمان بي‌فروغ فصلي سرد.
و ندانستي كه چشمان تار اين محتضر،

بي‌نگاهت هرگز،آن سحر نخواهد ديد.
براي تر ماندن يك چشمه‌ي متروك
نيازي به وعده‌‌ي دريا نبود؛
تنها، يك نگاه بي‌واسطه كافي بود.
دريغ كردي و ندانستي
من اين گلدان شكسته را
به غار خواهم برد؛
من اين سكوت را
با تاريكي غار تقسيم خواهم كرد.
تو آن پياله را به وعده‌‌گاه ديگري ببر.

----------------------------

پي‌نوشت:
تا آينده‌اي نامعلوم من به اين غار پناه خواهم برد و كشكم را خواهم سابيد.

هر كه شد محرم راز در حرم يار بماند؛

وانكه اين كار ندانست در انكار بماند.

نامه‌ي يك برزخي به يزدان پاك

2007-01-01T23:34:00.000+03:30

يزدان پاك!

با خواندن نامه‌ات، بخشي از هستي‌ات را خواندم.
بخشي كه ديگر هرگز تكرار نخواهد شد.
اين يعني شريك شدن در تجربه‌ي بودن. يعني شراكت در بار هستي (نام كتابي از ميلان كوندرا).
من يك مشكل اساسي دارم كه ميان ايده‌آل‌ها و رئال‌ها مثل يك توپ فوتبال مدام پاس‌كاري(تو بخوان رد و بدل) ميشوم. و همين باعث شده مثل آدمهاي از اينجا مانده‌ و از آنجا رانده نه به آن برسم نه به اين؛ و كار به‌جايي مي‌رسد كه گاه احساس مي‌كنم در اين سفر نه تاب رفتن دارم نه قرار ماندن.
مشكل من وقتي حادتر ميشود كه گاه يك عبارت مرا به حضور يك واژه ميبرد و آن واژه مرا به ميهماني صد معنا پرواز ميدهد. ميان آنهمه معنا يكهو مي‌بيني به شوق پرواز مثل خر در گل وامانده‌ام.(مرا ببخش از صراحت لهجه! قرار است درست ببينيم؛ درست بشنويم؛ و درست بفهميم.)
نتيجه اين مي‌شود كه اكنون بين سه هزار جلد كتاب كه در حجره‌هاي اين خانه لميده‌اند و خدايي كه مرا مي‌پايد همچنان درمانده‌ام. اين را گفتم كه بداني هنوز نتوانسته‌ام يك شمع را بدون آنكه خاموش شود از اتاق اين‌سوي حوض به اتاق آن‌سوي حوض برسانم بدون آنكه خاموش شود؛ هميشه اين وسط نسيمي مي‌وزد كه شعله را در هوا گم مي‌كند.-نقطه سر خط-.
زبان تو را خوب نمي‌دانم. هرچند ميتوانم روي لغات سربخورم تا نزديكي مقصد، اما سوء‌تفاهم را نميتوانم ناديده بگيرم. انحراف در معناي يك ميان‌بر گاه مسير را دورتر مي‌كند، و گاه آدم را به كلي گم مي‌كند و شايد هم يك‌جاي ديگر پيدا كند، كسي چه ميداند!
از اول نوشتن كار من نبود، حالا هم نيست؛ اما هميشه دغدغه‌ام بوده و رهايم نكرده.
در فرصت عمرم نتوانستم خود را بنويسم. هميشه يا قلم جوهر نداشت يا اگر داشت كاغذ نداشتم و وقتي كاغذ جور ميشد مي‌فهميدم سواد نوشتن ندارم، وقتي ذهنم را سياه ميكردم از سواد مي‌ديدم شوقم بخواب رفته، شوقم بيدار مي‌شد هوا تاريك بود، شمع روشن ميكردم كسي در ميزد، در باز ميكردم مشغول ميهمان ميشدم، ميهمان كه مي‌رفت مي‌ديدم قلمم را هم با خودش برده! و دوباره روز از نو روزي از نو…
تا اينكه در انتهاي يكي از اين شبها قبل از طلوع سپيده باريكه‌اي از يك نورسبز فسفري از آسمان نزول كرد و مرا بيدار كرد. سراغ نور دويدم اما سرعت نور كجا و من پا در گل كجا.
سرگردان راه افتادم به سمت جنگل، به سمت يك صدا كه مرا مي‌خواند. چند قدم كه رفتم باران گرفت. زمين گل شد و صدا گم.
حالا گل خشكيده‌ي كفشهايم را لاي يك پارچه‌ي سبز ميان كتابها گذاشته‌ام و هر روز به آن مي‌نگرم.
ديگر نه شوق نوشتني مانده نه ميل خواندني.
اينها را كه نوشتم ديدم باز هم روي كاغذ نوشته‌ام. نوشته‌ات را كه خواندم ديدم باز هم كاغذ خوانده‌ام.
حالا به‌جاي اينكه سحرها به هوش بيايم، از بيخوابي از هوش مي‌روم.
اينجوري نمي‌شود حق روز را گذاشت كف دستش.
با اين اوضاع من چه حرفي ميتوانم داشته باشم براي گفتن؟
همه‌ي حرفها را روي كاغذ زده‌ام.
فقط مانده سكوت و راه افتادن در طبيعت، با قلب خواندن و با قلب نوشتن.
حالا مانده چشمه‌اي پيدا كنم كه چشمها و پاها و دستها و حتي قلبم را در آن بشويم و براي يكبار هم كه شده راه بيفتم به سمتي كه روشن است.
شايد در عرقريزان اين راه، دو باره شب كه شد از فرط خستگي خوابم برد و سحر با باريكه‌اي از نور سبز فسفري بيدار شدم.
در شش و بش اين بازي بودم كه وقت نان پختن آينه را شكستند.
حالا چند روزي است كه توي خانه نشسته‌ام و نان خشك مي‌خورم خرده‌هايم را جمع مي‌كنم. شايد توانستم اين پازل را دوباره قاب كنم.
يك نگاهم به گل خشكيده‌ي درون قفسه است و يك نگاهم به سحر.
توي اين فاصله يكي دارد در مي‌زند.
نميدانم در را باز كنم يا مخفيانه منتظر بمانم تا سحر.
با اينهمه امشب خيلي خسته‌ام و بيش از اين واگويه‌اي به ذهنم خطور نمي‌كند.
گويا چشمه‌ي خطوراتم خشكيده از بس نوشيده‌شد.
فعلا مي‌خوابم تا صبح.
از اين ستون به آن ستون،
شايد فرجي حاصل شد.
بنده‌ي درگاه.

خونخواهي از صدام در عيد قربان!

2006-12-31T06:53:00.000+03:30

مخالفتي قاطعانه با اعدام؛ نامه‌اي سرگشاده به صدام.
به باور من در حيطه‌ي جامعه‌ي بشري، اعدام عملي ضد بشري، و قتل عمد است.*

مقدمه
بدويت، تكبر، و توحش از چهره‌اش مي‌باريد.

شايد اين از الزامات اقتدار يك سلطان باشد براي فرماندهي يك ملت در نظامي غيردموكراتيك.
او محصول دنيا، محصول غريزه و محاسبات بود و حيف بود كه دست خالي برود. او يك بيمار بود با فلسفه‌اي خودبافته.
بشريت او را از دست داد، سوژه‌ي خوبي بود براي توليد وتلطيف عواطف بشري.
او يك بيمار بود. يك قاتل، يك شكنجه‌گر، يك غاصب، يك تماميتخواه يك خودشيفته كه تازه ياد گرفته بود ميتواند با ايمان مردمش بازي كند، اين كسب و كار سلطانهاست. پيش از اعدام قرآن بدست گرفته بود بينوا! شايد ايمان داشت، شايد در دلش مهري هم بود، لطفي هم يود، شايد سر سوزن ذوقي هم داشت، اما هر چه بود تزلزل و عجز يك ديكتاتور در مواجهه با مرگ دلم را سوزاند. شايد ديدن مرگ يك مؤمن حقيقي اينقدر مرا متاثرنمي‌كرد كه جان‌كندن يك متفرعن كه روزي همه چيز بود و اكنون هيچ.
شايد او هم براي تحقق آرمانش، براي امنيت و تعالي ميهن درون ذهنش، روزي فرهيختگان يا مخالفانش را قطعه قطعه كرده بود.
شايد او هم در سازوكار خيرخواهي‌اش براي ملتش فلسفه بافته بود، با نيت خير. كسي چه ميداند.
او هم حق داشت مثل خيلي‌ها دگم بينديشد با نيات خير. دروغ بگويد براي مصلحت. براي امنيت. براي آرمان.
كردهايش را بكشد براي امنيت. شيعه‌ها را بكشد براي امنيت. آزاديخواهان را بكشد براي امنيت.ايرانيها را بكشد براي امنيت.
وقتي بين مردم ميرفت برايش هورا مي‌كشيدند ميليونها نفر! خيليها هم جانشان را ميدادند براي او.
او يك قرباني قتلهاي زنجيره‌اي طبيعت بود كه روزگار صفايي در وجودش نگذاشته بود.يا اگر گذاشته بود آنرا نمي‌فروخت براي دزديدن دل و اعتماد مردمش. حرفش رك بود،‌زورش رك بود، اجحافش رك بود و توطئه نداشت. قلدر بود و با پنبه سر نمي بريد. زور و تحديد و تهديدش هويدا بود و تو را در هزارتوي بازيهاي عاطفي گم نمي كرد.
بگذريم! از همه‌‌ي اينها گذشته او يك بشر بود مثل خيلي از آدمهاي كوچه و بازار كه تا ضعيف مي‌بينند آماده‌اند براي ضعيف‌كشي. براي تجاوز، براي تصرف. براي دزدي اعتماد ديگران.
هر چه بود او را بخاطر كشتن مردم شورشي داخل كشورش كشتند. نه براي تجاوز به ايران.
هر چه بود، بدويت، تكبر، و توحش از چهره‌اش مي‌باريد.
نقص بزرگي كه داشت مثل بوش چهره‌اش مهربان نبود.
اهل شكايت كردن نبود. مثل خيلي از لاتهاي لمپن تا كسي چپ نگاه ميكرد قمه را مي‌كشيد. به بهانه ي چند اعلاميه و چند اسلحه از شيعيان جنوب به ايران حمله كرد. به بهانه‌ي همكاري كويت با دشمن امريكا به كويت حمله كرد. به بهانه‌ي امنيت ميهن مثل لاتها عمل ميكرد. لاتي نبود معركه گير، كه معركه كش.
هر چه بود يك اسير بود. اسيري كه براي خود منطق داشت. براي اعدام، براي زنداني كردن دانشجويان، براي بستن روزنامه‌ها، براي آواره كردن سياسيون، براي رانتهاي هزار فاميل، براي امنيت نظامش، براي همه‌ي كارهايش فلسفه داشت. گيريم اشتباه اما فلسفه داشت و يك ارتش برايش مي جنگيد. گيريم با دراندن چشم اما يك ارتش از او حساب ميبرد. ضعفش نسبت به ديكتاتورهاي ديگر اين بود كه سياست نداشت. صبوري نداشت. بلد نبود چگونه ميشود با پنبه سر بريد. حماقتش مثل شاه بود. توحشش مثل هيتلر. اما جربزه و مرام و ظرافت روح هيتلر را نداشت.شايد مثل هيتلر با هنر آشنا نبود. اهل نقاشي و شعر و ادبيات نبود. او يك شاه بود، شاهي متعلق به سه قرن پيش. او نتوانست خود را بكشد. فرقش با هيتلر همين بود.

اسير بودي و تو را كشتند؟
تو هم كشتي، اما نه در نبردي روياروي، كه اسيران را.
هر چند از جنايات و كردارت بيزارم اما به خونخواهي‌ات فرياد خواهم كشيد. به خونخواهي بشري كه هنوز زنده‌است و اسير و در ميدان جنگ نيست.اما تو قرباني مرام خود شدي. اسيري بودي كه به خويش تعلق ندارد. بلكه به بشريت و به خدا متعلق است. شايد رفتار مردمت قابل درك باشد كه با اراده و قواعد باورها و قراردادهاي اجتماعي خويش بر سرنوشت خويش مسلط باشند و با تو آن كنند كه در معامله‌اي پاياپاي با آنان كردي. با آنها به مخالفت بر نمي‌خيزم اما به خونخواهي تو فرياد خواهد زد.
مردم جهان خود نميدانند چه‌شان است!
مردم جهان در سلطه‌ي نان و دل و جان ميان بازي روبهان گرگ‌صفت هزار رنگ مي‌پذيرند. اين خاصيت دنياست.
امروز مردم ليبي ناچارند سه روز در عزاي مرگ تو ماتم بگيرند(‌بدستور رفيق ديكتاتور مردمي‌ات معمر قذافي)
شيعيان و كردها جشن گرفته‌اند و تكريتيها هنوز از غم اشك مي‌ريزند، نه به گرماي اشك بازماندگان هزاران كشته‌ي كرد و شيعه.
در ايران برخي از شوق گريستند و از شادي بوق ماشينها را به صدا در آوردند و نقل و شيريني پخش كردند.
در شهرهاي فلسطيني بيت لحم و رام الله، مراسم سوگواري برايت گرفتند و به خودروهاي شخصي خود پرچم سياه زدند. در غزه نيز تصاويرت را در كنار تصاوير ياسر عرفات نصب كردند.
برخي مبهوتند و برخي با انزجار يا بي تفاوتي و يا بخاطر اشتغال به روشنفكري و يا الزام به حقوق بشر با قتل يك قاتل مخالفند. برخي هلهله مي‌كنند و برخي بي‌تفاوت هندوانه‌ي شب يلداي خود را قاچ مي‌كنند همچنان.
گروهي كه حياتشان به تو مديون بود، موسوم به شهداي مسجدالاقصي كه شاخه نظامي جنبش فلسطيني فتح به شمار مي‌رود( همانها كه هم از دشمنانت و هم از تو كمك ميگرفتند) تهديد كردند كه به خونخواهي تو منافع آمريكا را در هر جاي جهان كه باشد از مشرق تا مغرب، هدف حمله قرار خواهند داد. دولت سوريه نيز با اينكه هميشه رابطه تيره اي با تو و حكومتت داشت موضعي انتقادي گرفته است!
هر كسي ساز ناكوك خويش ميزند در اين گردو‌خاك. هر كسي يك سر دارد و هزار سودا.
خب تكليف جهان سومي‌ها و امريكايي‌ها و انگليسيها مشخص است، روي رفتارهايشان زياد نمي‌شود حساب كرد. جرزني‌هايشان از سر ضعف و قلدري‌است.

اما بد نيست كمي از مدعيان اصلي حقوق بشر روايت كنم:
ببين كه دوستان سوسياليست فرانسوي ديروزت كه روزگاري تو را در جناياتت ياري دادند امروز چه ميگويند:
فرانسوا اولاند (دبير اول حزب سوسياليست فرانسه) مي‌گويد: تو ديكتاتوري بي‌رحم بودي و مسئول جنايات بسياري عليه مردم خود.( مردم ايران و كويت را فراموش كرده) او نگفت در زمان ميتران خودشان تو را در اين راه چه ياريها كه نكردند! تو كه از ديشب جنايتكار نشدي!؟ شدي؟ البته اين را هم بگويم: او با اعدامت مخالفت كرد. خب به‌نظر ميرسد توجيهاتشان مشمول قواعد اقتصادي ‌است نه اخلاقي و ربط زيادي به حقوق‌بشر ندارد. ناگفته نماند كه اروپاييان بخاطر قراردادي كه بين هم دارند، با اعدامت مخافت كردند. اما گويا اين اصل مخالفت با اعدام را در زمان دوستي با تو فراموش كرده‌بودند! همان زمان كه گله گله مي‌كشتي و اعدام ميكردي.
آن رفيق ديگر ژاك لانگ را كه بياد مي‌آوري(وزير پيشين فرهنگ فرانسه وعضو معروف حزب سوسياليست) او گفت: با اعدام صدام عملا مانع از اين شدند كه تمام حقيقت در مورد واقعيت رژيم مشمئز كننده صدام حسين و همكاري هايي كه با او شد و در اين بين حتي او در مقاطعي از اين همكاري قدرت هاي غربي نيز بهره مند بود، روشن شود. (اوهم از ياران قديمي بود كه به تو كه مشمئز‌كننده‌اي و ضدبشر ياري ميداد) او گفت: دادگاه تو به دستور نيروهاي اشغالگر امريكايي و با نقض ابتدايي‌ترين حقوق دادرسي جزايي بين المللي برگزارشد و تنها به بخشي از اعمال وي رسيدگي كرد
و صد البته راستي‌ها هم قواعد اين بازي پارادوكسيكال كاسبكارانه را بجا آوردند: ببين ژان‌ماري ‌لوپن( رهبر حزب راست افراطي جبهه‌ملي كه در زمان تحريم بين‌المللي عليه تو ارتباطات صميمانه‌اي با تو داشت)چه گفت: او با تقبيح حذف فيزيكي تو بخاطر جناياتت و با اشاره تلويحي به دوستي شخصي رئيس جمهوري فرانسه با تو به كنايه گفته است: در اين بين سكوت ژاك شيراك (رئيس جمهوري فرانسه) بسيار كر كننده است.( صد رحمت به شيراك كه رويش نميشود در روز روشن تناقض بگويد) او معتقد است كه تحريم ده ‌ساله‌ي بي‌رحمانه كشورت از سوي غرب بيشتر از كشتار تو كه متحد و دوست رهبران غربي بودي، جان مردم عراق را گرفت.(ما نفهميديم اين مدعيان بالاخره دشمن بودند يا دوست؟!)
حالا معناي ملغمه و منافع‌كاسبكارانه‌ي ضدبشري و پيراهن عثمان را فهميدي؟ ما نفهميديم اين دوستان و شركاء راست و چپ ديروز جنايات تو اكنون چگونه مي‌توانند به حقوق بشر پايبند باشند؟! بي‌آنكه در باطن و در خفا خود را متعهد بدانند. تو باشي قسم حضرت عباس را باور مي‌كني يا دم روباه را؟

اين از دوستان سياس و دغلباز با شعارهاي بشردوستانه. اما خودت چه؟
هيچ خودت فهميدي در آن لحظات آخر قرآني كه در دستان بسته ات بود با آن شكنندگي و مهملاتي كه بر زبان راندي و كلنجاري كه با مامورين اعدام در پاي چوبه‌ي دار داشتي هيچ تناسبي نداشت؟! خاصيت ترديد بود يا دروغ نميدانم. اما ايكاش اگر به راه خود ايمان داشتي مثل بسيجي‌هاي ما به ناجي مرگ لبخند مي‌زدي! نميگذارم به حساب دروغ اما چرا بي‌يقين كشتي؟ چرا بي يقين مردي؟
زانو زدي نامرد! اي ضعيف‌تر از ناله‌ها و آههاي پيران داغديده. زانو زدي و كشته‌شدي. لااقل از زاپاتا مي‌آموختي مرگ روي پاهاي ايستاده را.
امروز در پايان عمر سال ميلادي و قمري، و در آستانه‌ي ميلاد فرصتي نو، در ساعت 6 صبح تو را كشتند.
به خونخواهيت اما پس از اعدامت، سايه‌هايي مشكوك با انفجار چند بمب در مناطق شيعه‌نشين بغداد و كوفه چند كشته و چند مجروح به‌جاي گذاشتند.
آب گل‌آلودي است و ماهيگير منتظر ماهي. در تمام درياهاي جهان تاكنون هيچ ماهي از قصد هيچ ماهيگيري به هنگام مطلع نشده.
جاه‌طلب بودي و تماميتخواه! هار بودي و بي‌رحم. گذشته‌ات شفاف بود. آنان كه تو را شناختند ميدانستند پوست‌گردويشان را پس نمي‌زني، اما تو نميدانستي كه رنگ حنايي دستت بوي خون خودت را مي‌گيرد.
اين عاقبت ابلهان وجنايتكاران است نه ساده‌دلان. بره‌ها شامه اي تيز دارند كه هيچگاه با گرگها معامله نمي‌كنند. خواري و ذلت عاقبت بلاهت است و، قدرت عاقبت آگاهي و يقين. همانجا اعدامت كردند كه شكنجه ميكردي هزاران آزاده ي ميهنت را. همانجا كه بر دردها و ناله‌ها و خونهايشان، به يتيمان و بازماندگانشان فاتحانه ميخنديدي. حالا همانها برايت فاتحه نميخوانند.كشتن يك دست‌بسته‌ي عاجز چه تفاخري داشت كه بر باد وجودت مي‌افزود؟
گويا تقدير منتظر بود تا بشر عاصي همين امروز كه روز عيد قربان بود تو را قرباني كند و حاجيها پس از سفر حج حيوان را.
مگر نه آنكه قرباني‌ها فديه‌ي بدويت و توحش‌اند؟ مگر نه آنكه قرباني نشانه‌ي فدا كردن نفس حيواني است پس از تسليم شدن به رحمانيت، پس از پاك شدن، پس از عهد بستن براي آدم شدن، پس از مهربان‌شدن. اما در مدينه‌اي كه فاضله نيست تو را اعدام كردند تا عبرت قاتلهاي ديگر شوي. هر چند در مدينه‌اي كه فاضله نيست و حجت تمام نيست كشتن حرام است.
تو را سرنبريدند، شيميايي نكردند كه بيست سال با درد و زجر نفس بكشي، تو را مثله نكردند؛ تنها تو را اعدام كردند با طناب. خون جنونت را بر زمين نريختند تا ميوه‌اش پاك باشد.
تو را كشتند حالي‌كه جنازه‌ات ناپاك است و ميوه نمي‌دهد.
تو را قرباني كردند بي‌آنكه خود حاجي بوده‌باشند.

اين ادبيات را رها كنم و با ادبيات جنگل سخن بگويم:
راحت بگويم:
كشتند تو را چون كشتي ديگران را.
اي كاش زنده بودي و فرصت حيات مي‌داشتي.
و در يك اردوگاه محافظت شده زير چشم دوربينهاي ‌آن‌لاين، نظاره ميكرد بر شب وروز تو جهاني و خدايي بنام بشريت و انسان.
و در هر لحظه از شب و روز هر بشري كه تلويزيونش را روشن ميكرد تو را مي‌ديد كه در آن اردوگاه محافظت‌شده‌ي روباز مثل يك جنگلي، مثل يك عصرحجري زندگي مي‌كني، تا با همزيستي مسالمت آميز در كنار چند قاتل ديگر بتواني دوباره متولد شوي، بدون هيچ اجباري براي كار كردن، براي خشت ساختن، تا با مزد يك روزت يك نان، با مزد روزي ديگر يك ليوان آب، و با مزد روزي ديگر يك سيب ‌بخري از زندانبان؛ تا با پس‌اندازت سقفي بسازي براي آسودن، براي…؟ آخر چه؟ چه ميدانم شايد براي محب شدن! براي آدم شدن.
اي كاش فرصتي مي‌داشتي براي بزرگ شدن، براي رحيم شدن، گاندي شدن، آري براي آدم شدن، براي جبران مافات.
براي پرسيدن لازم نيست مشتهايت را گره كني و خشمگينانه سرت را به سقف گور بكوبي! براي پرسيدن تنها كافي است به چشمان من نگاه كني. به تو خواهم گفت، صبور باش، وضع تو بدتر از آن دخترك معصوم سوخته از بمبهاي شيميايي نيست. مي‌پرسي چگونه؟
اين ديگر به خودت مربوط است. تو ديگر بزرگ شده‌اي. وضع تو بدتر از آن نوزاد تكه‌تكه‌شده در خرمشهر و دزفول نيست.
تو با هوشي! تو بعنوا ن افسر ارشد حزب سوسياليست بعث حقوق‌مشترك‌عمومي را خوب درك ميكني پس ميتواني بفهمي كه مردم بدون انسان هيچند اما انسان بدون مردم هيچ نيست! پس با اين حساب معناي جسارتت در كشتن خلق به جنايت تبديل خواهد شد! و اگر كمي فكر كني خواهي فهميد كه راهي جز جبران مافات نداري.
چطوري؟ جوري كه قلب يك انسان، تنها يك انسان را بدون اعمال زور، خالصانه، با ايثار تمام هستي‌ات، مالك شوي. اما نه به آن شيوه كه ريشهاي زندانت بلندتر از سيبيلهاي دوران حكومتت شد.
اي كاش نمي‌كشتندت!
زنده ميماندني و دل يك جهان را صاحب ميشدي. تنهاي تنها، با چيدن تك‌تك خشتها براي ساختن سرپناهي در اردوگاه.
نه براي خودت. براي قاتلي كه يك پا ندارد. و با قلبي كه مي‌تپد هنوز، حسرت امنيت دو روزه‌ي بر باد رفته دارد هنوز.
اي كاش مي‌ماندي و نانت را با آن قاتل ديگر كه يك‌دست دارد و چيزي به مرگش نمانده تقسيم ميكردي.
اي‌كاش فرصت داشتي تا در پيش چشم خدايي كه مردم باشند نفس حيواني خود را با اراده‌ي خود قرباني كني‌ و حاجي ‌شوي در پايان سال قمري كه شبيه پايان راه دنياي تواست.
و متولد ميشدي در سالي نو، در دنيايي نو، مثل نوزادي پاك.
گفتي مسلماني، پس با زبان خودت حرف ميزنم.
اما خودت بهتر ميداني كه اين حرفها حرف است.
من اين حرفها را به هر كه بگويم اما به مادر رضايي‌ها كه به خاطر تو از كانون گرم خانه‌‌اش از آبادان دربدر شد و كمي بعد چهار فرزندش اعدام شدند، نمي‌توانم بگويم.
شايد اگر تو نبودي من اكنون پشت اين ميز بي‌حركت، روبروي اين مانيتور بي‌نگاه، با اين كيبورد تكراري، به‌جاي طرح‌زدن شيوه‌ها و تمهيدات استقرار دموكراسي و انقلاب‌آميبي، گلهايم را آب ميدادم و ميوه‌هايم را مي‌چيدم. شايد اگر تو نبودي به بهانه‌ي امنيت سي‌خردادي روي نميداد، شايد به بهانه‌ي ناامني‌تو عليه‌اراده‌ي مردم من كودتا نميشد. شايد انقلاب من فرزندانش را نمي‌بلعيد. شايد دوستانم اكنون آواراه‌ي هزار كوي و برزن در غربت نبودند. شايد اكنون داغ عزيزي بر دلم بر خاك خاوران‌ نبود، شايد هزاران جوان غيور و هشيار ميهنم اكنون زير خاك نبودند، و هزاران مهر‌فروزان ديروز اكنون در دخمه‌هاي روزمرگي افول نكرده‌بودند و خورشيد گرم ايثار و جانبازيشان را به كوپني و درجه‌اي نمي‌فروختند. شايد دل هزاران مادر و فرزند بي‌سرپرست اكنون بي‌تاب و بيقرار يك سايه نبود،… خانه‌ها ويران نبود و جوانان دلاور طراوت و شورزندگي را در دودي ويرانگر محو نمي‌كردند..
چگونه به مردم حلبچه، به شيعيان‌جنوب و به خوزستانيها و هم ميهنانم اين چيزها را بگويم؟!
چگونه به مادران، به يتيمان و آوارگان، چگونه به اين فقر وحشي وحشي اين حرفها را بزنم؟
اي‌كاش جهان به خود فرصتي ميداد كه تو را تاب آورد و آدم كند؛ تا تو به خويش فرصتي دهي تا مرهمي بسازي از محبت تا درمان كني زخمها را، در تولدي ديگر.
كاش، كاش، كاش..
تو را خلاص كردند و سر ما را زير آب، اين ماهيگيران آبهاي گل ‌آلوده.
حالا تو نيستي و همچنان صد دام در راه ماست.
باز خواهند كشت و خواهيم كشت.
حال ميتواني آسوده بخوابي كه تا انتقام هست آسودگي نيست.
تا قتل هست امنيت نيست.
و تا امنيت نيست، رستگاري نيست.

--------------------------------------

پي نوشت:

*چه در چارچوب قوانين اسلامي و چه در چارچوب روابط بشري و انساني بنظر من اعدام موضوعيت ندارد. چرا كه هر عنصر و هر عمل و هر واقعيتي تنها در دستگاه مختصات ويژه‌ي خود و در حيطه و سيستم موضوعي خودش مفهموم دارد و محترم است. و اعدام هم مشمول همين قاعده‌ است. از ديد من فرق است بين بشر، انسان و آدم. بشر ماده‌ي خام است، انسان بشر داراي ايدئولوژي است، و آدم انسان كامل است و محصول نهايي اين سفر دنيايي.
بر هر يك از سه موقعيت بشر، انسان و آدم سه سيستم و ساختار منطقي حاكم است. حيطه ي بشري فاقد آگاهی مطلق و قطعی است و مدعی آن هم نیست، و قراردادهايش بر اثر گمان و علوم نسبي در دسترس است. حيطه‌ي انساني بر اثر باور به حقايق تجربي و اكتسابي مشترك شكل مي‌گيرد كه شخصي است و با قبول عقلي و قلبي و حضور يك مرجع سنجش قطعي كه برتر از علم همگان است و همه بدان اقرار داشته و متعهدند مقدور خواهد بود. سنجش هر عنصر در حيطه و سيستم ديگر باعث سوء‌تفاهم خواهد شد و راه به گمراهي دارد. با اين حساب بشر در چارچوب باورهاي شخصي انساني نمي‌گنجد. مقابله به مثل عملي‌است قراردادي بين انسانها بر اساس باورهاي اقرار شده، بشر ماهيتا ايدئولوژي ندارد و فراتر از قراردادهاي اجتماعي بين انسانهاست. حيطه‌ي زندگي انسان در جامعه‌ي بشري است نه مدينه‌ي فاضله. بشر نهايتا مجرم است، نهايتا نفسي است داراي ناهنجاري و بيماري، كه وقتي حكم اسير و زنداني پيدا كرد بايد درمان شود. پاسخ جرم( حتي قتل) قتل نفس نيست. قتل تنها در دفاع از جان نفس، در هنگام جنايتي رويارو معنا دارد. اعدام جرزني قدرت در حيطه‌ي بشري است. اعدام در حقوق بشر خود يك جرم است، و اقدام‌كننده بشري است گمراه و يا بيمار. هر چند مقابله به مثل حقي‌ قلمداد شود انسان ي(‌حقي كه توصيه به عفو شده‌است). تا زمانيكه ان عامل وحدت‌بخش متصل به حقيقت بر انسانها احاطه نداشته باشد، حيطه‌ي حضور انسانها جامعه‌ي بشري است. انسان بشر صاحب ايدئولوژي‌است كه در جامعه‌ي بشري مي‌زيد و مشمول قوانين بشري است. با اين حساب قراردادهاي انساني مشمول بشر كه ذات نانوشته‌ي انسان است نمي‌شود، و اين يعني اعدام در جامعه‌ي بشري موضوعيت ندارد و قتل نفس است.

اعتراف و زندگي‌خصوصي در برابر جمع(عريانگري)؟

2006-12-29T05:29:00.000+03:30

(جمع بندي يك بحث وبلاگي در باره‌ي بازي يلدايي)

موضوع اين بحث در ادامه‌ي بازي يلدايي وبلاگستان، در حيطه‌ي شناسايي علل بروز اعترافات نامعمول در برخي از بازيكنان وبلاگستان است. اين نوشته سه بخش دارد كه براي رسيدن به يك نگاه كلي، خواندن هر سه لازم است اما كافي نيست.
1-پيش درآمد.
2-گزارش و جمع بندي يك بحث وبلاگي در سيبستان.
3-نتيجه.

پيش درآمد:
بازي يلدايي با هزار نيت و هزار شكل و هزار نتيجه هنوز ادامه دارد.
وقتي يك الگوي رفتاري هزار جور تفسير ميشود و به هزار شكل عمل ميشود ديگر از حالت بازي خارج شده‌است، انگار شده خود زندگي.
ما اين روزها در اثناي بازي يلدايي وبلاگستان، شاهد يك‌نوع زندگي‌مجازي هم بوده‌ايم؛ زندگي وبلاگي. هر كس با قوانين و شيوه خود مي‌زيد اما هر كس نمي‌تواند در يك زمين رسمي فوتبال با قوانين خود بازي كند هر چند مي‌تواند در چارچوب قواعد بازي به شيوه ي خود بازي كند. در نهايت آنچه امتياز بازيكن را تعيين مي‌كند ميزان تاثيرش در نتيجه‌گيري تيمي است نه فردي. وقتي بازيكن قواعد بازي را رعايت نكند ديگر بازيگر نيست، او انساني است كه با قواعد خودش زندگي مي‌كند نه با قواعد بازي، (براي او چه بايد كرد مهم نيست،بلكه احقاق آنچه نكرده مهم است)؛ چرا كه در اين بازي با هزار علت شنيدني قواعد را ناديده گرفته؛ چرا كه او زندگي ميخواهد نه بازي. بازي براي او محملي است براي زندگي نكرده. جز اين برايش بي‌معناست.
سلمان نامش را گذاشت بازي يلدايي اما اين بازي به زندگي تبديل شد. و اين اتفاق جاي حرف دارد. چرا؟
يك‌حرف، اينكه محيط مجازي وبلاگستان آينه‌اي است از زندگي واقعي ما در جامعه، بازيگراني دارد كه ميخواهند در بازي زندگي كنند. واين كار را دشوار ميكند و هنر از همين دشواري زاده ميشود.
لحظه‌ي پيش فكري،ايده‌اي، راهي به ذهنت خطور كرده‌است براي احقاق نيتي خاص.
اكنون آن را محقق مي‌كني.
و فردا نتيجه‌، پژواك و بازخوردش را مي‌بيني.
گذشته، حال، آينده.

در اين سه زمان سه نفر در سه وضعيت متنوع يك كار را آغاز ميكنند با نيات متنوع، آثار هر يك در شرايط متنوع آنقدر زياد است كه نميدانم آيا براي شمارشش از دست فاكتوريل كاري بر مي‌آيد يا نه!
بازي يلدايي هم در بستر زندگي واقعي آدمهاي واقعي بعنوان يك حركت دوستانه براي گسترش دوستيها بازي شد اما مشمول همين تنوع كيفيت و كميت بيشمار زندگي واقعي آدمهاست( با تمام جرزني‌ها، روزمرگي‌ها و رفتارهاي مشابه).
ما با هر وزن و هر تواني، ناگزير از حركتيم. حركت مبداء دارد و مقصد؛ راه دارد و چاه و هزار شيوه‌ي رفتن. در راهي كه ميرويم موانع بسيار است، گاه بزرگترين موانع عوارض طبيعي نيستند بلكه عوارض انساني‌اند با اراده‌هايي محتوم كه از همان وزن ناچيز ما مي‌كاهند و نمي‌افزايند و تعادل ما را به هم ميزنند.

در تحليل رفتارهاي اجتماعي، توجه به هر يك از سه مرحله‌ي انگيزه، عمل، و آثار در رفتارهاي مشترك اجتماعي با توجه به تنوع نيتها، نگاهها، و رفتارهاي متنوع در محيطها و موقعيتهاي متنوع باعث بروز بحثهاي متنوعي ميشود كه پرداختن بدانها ميتواند به شناخت بيشتر خود و جامعه منتهي شود. شناسايي درست و تحقق خود(من) بر اساس پتانسيلهاي موجود مي‌تواند ما را در رسيدن به تعادل ياري كند. در اين ميان آنچه مهم است رسيدن به تعادل است. شايد تنها نگاه سيستماتيك بتواند ما را به شناخت كامل برساند. نگاه سيستماتيك هم مستلزم احصاء و شناسايي كامل عناصر مؤثر در سيستم است. وقتي شناسايي كامل عناصر دخيل در سيستم‌هاي محاط و محيط مقدور نباشد بنابراين شناخت و تحليلها هم كامل نخواهد بود. در چنين وضعيتي نتيجه‌گيري و صدور قطعنامه و فرمول كار بسيار اشتباهي است و موجد سوء‌تفاهمات عديده و شيوع كليشه‌هاي نادرست مي‌شود. اشتباه‌تر از نتيجه‌گيريهاي نادريت قطعي اينست كه بخواهيم بر اساس اين نتايج رفتارهاي خود و جامعه را ترسيم و براي آنها برنامه‌ريزي كنيم.
ما نبايد در دام اين سوء‌تفاهم بيفتيم. بحثها و گفتگوهاي دوستانه و كارشناسي بما اين فرصت را ميدهد كه با توجه و دقت بيشتري به خود و جهان پيرامون خود بنگريم.

گزارش يك بحث وبلاگي.
اما موضوع اين بحث در ادامه‌ي بازي يلدايي وبلاگستان، در حيطه‌ي شناسايي علل بروز اعترافات نامعمول در برخي از بازيكنان وبلاگستان است.
هر چند طرح بازي يلدا توسط سلمان عزيز اين بود:

بيان پنج ويژگي و خاطره از خود، و دعوت از پنج دوست براي ادامه‌ي همين‌كار.
و هر چند عباس معروفي بازي‌يلدايي را با چاپ پنج عكس با اين عنوان پرسشي آغاز كرد: اعتراف؟
اما سيبستان با تمركز بر وجهه‌ي اعتراف اين بازي، بحث خوبي را طرح كرد راجع به ماهيت بازخوردهاي اين بازي يلدايي.
سيب در نوشته‌اي با عنوان دوستي با خدا، اينگونه آغاز ميكند:
بازي يلدا ذهن مرا بسيار مشغول كرده است. چرا رنگ بازي به رنگ اعترافات شخصي درآمد؟ بعضي از آنچه خوانده ام شجاعانه و تكان دهنده است. چه اتفاقي افتاده كه ما آسان و صميمي اعتراف مي‌كنيم؟ معناي اين اعتراف چيست؟
او با ذكر اين نقل قول از بايزيد كه: با كسي دوستي كن كه با او بتواني چنان آزاد و رها حرف بزني كه با خدا؛ دوستي كه از او چيزي پنهان نباشد مثل خدا دوست است؛ و با تاكيد بر اينكه نوشتن در وبلاگ برداشتن حجاب است؛ حجابي كه جامعه ايران زير بار تحميل اش دارد دست و پا مي‌زند؛ نتيجه مي‌گيرد:
كاش يلدا تمام نمي‌شد و آنقدر به‌دراز مي‌كشيد تا همه ما اعترافاتمان را كرده بوديم. ما براي آنكه خودمان باشيم بايد اعتراف كنيم.
دوستي امين نام بدون ذكر آدرس چنين مي‌گويد:
“مقداري آشفتگي ابهام در مرزهاي معنايي هست در اين نوشته، در اين كه اين بالاخره اثر بازي يلدا اعتراف نزد كشيش و كليسا بوده يا دوستي صميمانه با جامعه چنان كه با خدا.
و در انتها مبگوبد: باز هم بايد گفت كه وبلاگ‌هاي فارسي «مردم» نيستند. باز هم بايد گفت كه تازه در همين وبلاگ‌ها هم آن كشف حجاب همه‌گير نيست.
بله شايد اعتراف براي دوستي كردن باشد. دوستي خاله خرسه. اما اين فاش‌گويي‌ها بي‌ارزش‌اند از اتفاق، شايد دقيقاً چون «اعتراف»اند. چون پذيرش ضمني گناه را با خود دارند. چون اين طبقه‌ي متوسط هميشه قاچاقي زندگي كرده و كم‌تر جربزه داشته تا ارزش‌هايش را به شكل اخلاق مدرن تئوريزه كند و از آن‌ها در مقابل حاملان سنت دفاع كند.”
فروغ گفت:

“به نظرم فقط با خدا و فقط شايد در زندگي با يك يا دو نفر حداكثر بشود مثل خدا درددل كرد و راز دل گفت و نگران نبود از قضاوت شدن و تحقير شدن و بعدها با ابزار درد دلت خورد شدن.”
مسرت اميرابراهيمي نوشت:

“براستي اين نياز به اعتراف كردن و از آن مهمتر به اعتراف شنيدن چيست؟ چرا آنقدر ناگفته هاي خصوصي ديگران را شنيدن برايمان لذت بخش شده است؟ چرا اعتراف نه در نزد يك كشيش در اتاقكي تاريك و تنها كه در نزد جمع جهاني آنقدر برايمان مهم است؟ نوشته هاي شب يلدا كاملا شبيه به فيلم هاي خصوصي از زندگي روزمره آدمها در يوتيوب است. مطلبي در وبلاگم نوشتم و پرسيدم چرا زندگي در برابر جمع براي همه ما و اصولا در كل جهان انقدر جالب شده؟ اين مسئله خيلي مهم است. چون تغيير نگرش ما را به فضاي خصوصي و عمومي نشان مي دهد.”
سيب در زير نويس اضافه مي‌كند: “زندگي خصوصي در برابر جمع. خصوصي ترين چيزها را با جمع مشترك شدن. زندگي دارد عوض مي‌شود. هوم... باز هم بايد در اين باره فكر كرد و نوشت. پيام شما تسلي بخش است.”

خب اين چكيده‌اي بود از بحث اعتراف يلدايي در سيبستان كه اين پرسش را براي من مطرح ميكند:
زندگي خصوصي در برابر جمع؟!
آيا براستي چنين ضرورتي پيش آمده؟ و آيا چنين روشي محقق خواهد شد و بشر را مجاب خواهد كرد؟ آيا بشر مي‌تواند با همنوع خود مثل خدا رفتار كند؟ و اگر برخي از انسانها به اين نقطه رسيده‌اند آيا مي‌توان چنين واكنشي را بعنوان يك منش راستين ستود و از آن استقبال كرد؟ اينجاست كه بايد بيشتر فكر كرد. من در اين باره يادداشتي براي مهدي جامي گذاشتم كه ويراسته‌ي آنرا با اضافات و جرح و تعديل در اينجا ثبت ميكنم:

آقاي جامي عزيز!

دادن پنج اطلاعات از خود وقتي اعتراف نام مي‌گيرد كه توسط عرف يا فضاي حاكم بر جامعه يك ناهنجاري محسوب شود.در غير اينصورت يك نوع معارفه است و نميتوان بر آن نام اعتراف نهاد.اما اينكه چرا اغلب تمايل دارند اعتراف كنند؟ به نكات خوبي اشاره كرديد: ميل به رابطه‌اي بي‌واسطه با هستي.
بله، من هم موافقم، ميل اصلي براي زلال شدن و پالوده‌شدن از كشيدن باري است گران كه باعث رنج دروني ما ميشود. وقتي در برقراري تعادل ميان عناصر دروني و بيروني حضور خود دچار مشكل ميشويم و تعادل خود را از دست ميدهيم آن‌گاه تلاش ميكنيم كه به تعادل برسيم. و به حذف زوائد و موانع اين تعادل متوسل ميشويم. و وقتي اين حذف خودخواسته‌ي تحميلي در مورد نيازهاي فطري و بنيادي تعادل وجودي ما صورت مي‌گيرد آن‌گاه به خود سانسوري و حتي دروغ متوسل ميشويم. اينگونه است كه يك جامعه رياكار ميشود. ( البته گزينش اين منش غالبا آگاهانه نيست، بلكه يك واكنش و رفلكس نسبتا طبيعي‌است و به نسبت قوت يا ضعف وجودي افراد استثناء هم دارد. در اين بحث ما نميخواهيم از استثنائات سخن بگوييم. بلكه هدف پرداختن به خصوصيات عمومي‌است. اما نبايد ناديده بگيريم كه مبناي سنجش ما بر اساس آمار و تحقيق علمي نيست و اين بررسي‌ها با تخمين نسبي و بر اساس وقايع ميداني صورت مي‌گيرد.) رياكاري نتيجه‌ي طبيعي نظامهاي متكي بر زور است. داستان از زور بيشتر مرد نسبت به زن آغاز ميشود، تا قدرت طبيعت بر انسان و حكومت بر مردم و…درجوامعي كه اين فشارها تعديل شده‌است نقش اعتراف كم‌رنگ‌تر نمود پيدا كرده و بصورت يك اپيدمي درنمي‌آيد. (ميگويم اپيدمي چرا كه خرج‌ كردن بي‌مهابا و نابجاي داراييها و رازها را موجب آسيبهاي بيشتر ميدانم، و آسيبهايي كه باعث بر‌هم زدن بيشتر تعادل ما ميشوند باعث بروز عوارض و ناهنجاريهاي بيشتر مي‌گردند)؛چه آنكه خرج كردن سرمايه‌ نيازمند تدبير است. نمي‌شود اسرار يك كشور را به صرف پاسداشت راستي براي دشمن فاش كرد. ماهيت مخاطبين وبلاگ به عنوان يك رسانه مشخص نيست. دوست بودن يا دشمن بودنشان معلوم نيست، انسانها خدا نيستند، پس وبلاگها جاي مناسبي براي اعتراف رازهايي كه با منافع سيستماتيك ما در تضادند ندارند. رفتارهاي مشترك يا متفاوت بلاگرها بعنوان نماينده‌گاني از جامعه نمايانگر پاره‌هايي از نيازها و هويت ملي ميتواند باشد. از سويي اين نياز را نمي‌شود ناديده گرفت. اين نياز –لااقل در زندگي فردي و خصوصي بلاگر وجود دارد- چرا كه برخي از بلاگرها با نوشته‌هاي اعترافگونه‌ي خود آنرا به اثبات رسانده‌اند. و همين نوشته‌ها باعث مي‌شود توجه كنيم به اين ضرورتي كه يك محل وقوع واقعي داشته، هر چند فراگير نباشد). برجسته‌شدن نياز به اعتراف و پرده‌دري زاييده‌ي شرايط خاص است. نتيجه‌ي اختفاء و آسيب‌ديدن درازمدت به خاطر اعمال زور است. لازم نيست حتما اين فشار توسط حكومت اعمال گردد( هر چند كه بسيار مؤثر بوده‌اند) در اين ميان تابوها هم نقش دارند. عقايد و سنن و آداب بومي نيز نقش دارند. بالاخره گذشته، حال و افق آينده‌ي ما هم نقش دارند.

امروزه حتي در جوامع غربي، علي‌رغم حضور دموكراسي، ليبراليسم و سكولاريسم، اين نياز به اعتراف در دو زمينه‌ي دين و دموكراسي هنوز بروز ميكنند. چون كوچكترين نهاد اجتماعي يعني خانواده هنوز متدين است و دين پر است از بكن نكنهايي كه نفس‌ سركش را تحديد ميكند، نفسي كه بخاطر حضور دموكراسي تحريك‌پذيرتر است، و اين پارادوكس باعث عقده و كلنجار دروني و نهايتا انفجار ميشود. مسلما بروز اين ميل فزاينده در جوامع بسته و غيردموكراتيك بروز و جلوه‌ي بيشتري دارد چرا كه احساسات فطري انسان هوا را ديده است اما هوايي نخورده است، عطشهايش مرتفع نشده‌است.
اما از سويي دموكراسي هم فواعدي دارد. اين قواعد هم همان بندهايي است كه در زمينه‌ي رعايت حقوق عمومي با نفس سركش فردي مقابله ميكند. اينجا هم نتيجه باز همان اعتراف است اما نه در مقابل كشيش،‌ بلكه در مقابل نگاه مردم دموكراتي كه ميخواهند (بصورت مسالمت‌آميز) از بدويت دوري كنند و احترام به حريم‌خصوصي را دليل بر دوري از توحش خشن و ويرانگر، و نمونه‌ي مدنيت و آرامش ميدانند. شايد به همين دليل برخي از بروكراتهاي ژاپني و غربي با افشا شدن خيانتهايشان حتي دست به خودكشي ميزنند.با اين توضيح زياد غير طبيعي نيست اگر در جامعه‌ي پرتضاد ايران كه پنهانكاري و رياي سنتي توسط حكومت تشديد شده‌است اين عقده بيشتر نمود پيدا نكند.
بشر ذاتا ميل به شفافيت و صراحت دارد.( ميل به سبك‌بالي دارد و از باركشي اكراه دارد، چرا كه باركشي تعادل و امنيت او را به هم مي‌ريزد). اين رياي مزمن بعلاوه‌ي نيازها و كششهاي طبيعي دروني، نيروي دروني بشر آسيبديده از خشونت محيط را بدجوري مصروف خود ميكند و اين زدوخورد دروني باعث رنج مدام ميشود.بشر ذاتا ميل به وصل با خارج از خود به قصد بزرگتر شدن، قدرتمندتر شدن و جاودانگي دارد.

عشق يكي از هيجان‌انگيزترين كيفيتهاي روحي –جسمي انساني است كه اين نياز را بصورت متمركز برآورده ميكند. تمركزي كه در عشق وجود دارد به انسان نيرو وقدرت ميدهد. اين قدرت در تفكر و انديشه نقش كمرنگ‌تري دارد. شما هر چه بيشتر مي‌فهميد در مقابل نادانسته‌ها خود را عاجز تر احساس مي‌كنيد. (بگذريم از برخي كه با تلنبار ذهني دو اصطلاح، احساس قدرت كاذب ميكنند) نتيجه اينكه وقتي فكر و جان متمركز ميشود احساس وزن و بودن و بار هستي در فرد بيشتر ميشود. كلنجارها و جنگهاي دروني پايان مي‌يابد. كريشنا مورتي اين رابطه‌ي بي‌واسطه با طبيعت و اجزاء هستي را رهايي از پيش‌فرضهاي منحرف كننده ميدانست كه مانع عشقند.

كسي مثل فروغ‌فرخزاد اين نيروي دروني‌اش را نميتوانست مهار كند، ريزبين و نكته‌سنج هم بود، بنابراين شد فروغ. عرياني بي‌ملاحظه‌ي فروغ در كنار خصوصيتهاي موروثي‌اش و كنار موقعيتهاي اكتسابي اجتماعي‌اش با وجود كاتاليزوري بنام زندان ديسيپلين‌هاي پدر ارتشي‌ بيشتر تحريك و جلوه‌گر شد.

در وبلاگستان اما هر كه بيشتر اين محدوديتها و ديسيپلين‌ها بر وجود ظريف و حساسش تاثيرگذارتر بوده در اولين روزنه و محيط بازي كه پيدا كرده، اعترافاتش عريان‌تر، راديكال‌تر، و گاه خشن‌تر است.هر كس در مقابل اين آسيبها قوي تر بوده و تسلط بيشتري بر خود داشته كمتر به اين اعترافات تن در داده، و نهايتش با ذكر چند خبر و اطلاعات ( گاه ديتاي خام!)، چند ويژگي عادي زندگي خود را مطرح كرده.اگر دقيقا آمار بگيريم آنگاه ميتوان با نمودار مشاهده‌كرد كه نرخ ديكتاتوري با انواع متنوعش در زندگي خصوصي و اجتماعي چقدر بوده.عرض ميكنم انواع مختلف اعتراف، ضمن اينكه بسياري از پنجگانه‌ها حكم اعتراف را ندارند.

فكر كنم بحث اصلي شما همين بود.من در بحث قبلي به وجه ديگر طرح شده در نوشته‌تان از ديد و نظر خود پرداختم. اما فكر كردم اگر به تاكيد شما اشاره نكنم بحث و نقطه‌نظراتم در اين ميان شهيد ميشود.به هر حال ممنون كه با نگاه موشكافانه به ريشه‌ها پرداختيد. در اين تحليلها آنچه از ديد من بسيار مهم است اينست كه دچار كليشه‌سازي و صدور احكام كلي نشويم. هنجارها و ناهنجاريهاي اجتماعي معمولا داراي حواشي عديده هستند كه ما را نيازمند تحقيق بيشتر و آمار دقيق‌تر ميكنند. اما مهم اينست كه ابتدا به كليات اشاره‌شود. آنگاه خط‌‌‌كشي و تحديد و آناليز موضوعات كلي ميماند كه نظرات من در حد بضاعت همين بود كه ملاحظه كرديد.قله كه مشخص شد آنگاه بايد سراغ نفشه‌ي‌راه رفت. سمت و سو مشخص است اما گاه شما ناچاريد بر خلاف جهتي كه با انگشت نشانه ميرود چند دور، برخلاف سمت و سوي انگشت‌اشاره‌ي اوليه دور كوه بچرخيد تا كم كم به قله نزديك و نزديك‌تر شويد.بحث كه به اينجا ميرسد، يعني ما داريم همان كاري را مي‌كنيم كه لزوما ترسيم نقشه‌ي دقيق و نهايي راه بدان نيازمند است، نقشه‌اي كه نيازمند تحقيق، سنجش و تجربه‌‌هاي فراگير ماست؛ تجربه و ديدن راههاي ديگر نيازمند بارها و بارها كوهنوردي در فصول مختلف سال و در سنين مختلف عمر با آدمهاي مختلف با نيروها و جنبه‌‌هاي متنوع است.

موفق باشيد.

نتيجه:
به نظر من ريشه‌يابي علل گرايش به عرياني در ملاء‌عام( در برخي از افراد خاص نه عموم)، آنچه خانم ابراهيمي تحت عنوان زندگي خصوصي در مقابل جمع بدان اشاره كردند، و آنچه مهدي جامي به عنوان اعترافات بدان پرداخت، رهايي از كلاف‌سردرگم بندها و بارهاي سنگين دروني است كه باعث برهم‌زدن تعادل انساني سنت‌شكنان ميگردد.
اين بندها و بارها نتيجه‌ي گذشته، حال و آينده‌‌ي اين افرادند.
عامل اصلي مؤثر در تحريك اين تمايل فطري براي عريان‌شدن در جمع، خارج شدن از فضاي سنگين و دردآور زندان تحميلي است.
آنچه براي من زندان است ممكن‌است براي ديگري زندان نباشد. آنچه براي بار است ممكن‌است براي ديگري بار نباشد.
حافظ مي‌گويد: من از آن روز كه در بند توام آزادم. يعني آزادي را از شر خطاها و اشتباهات عقل محدود خود، و يا به تفسيري ديگر آزادي از شر تمايلات سركوب‌شده‌ بستگي به وصل به محبوب دارد. وقتي به او وصل ميشود ديگر متحمل كشيدن‌بارهاي اضافي و رنج بندها و كششهاي دردآور دروني نخواهد شد. او وقتي از قدرت خود براي ارتفاع نيازهاي ‌خود نااميد شد آن‌گاه وقتي قدرت برتر را شناخت خود را با آگاهي تسليم او مي‌كند تا صاحب قدرت عطش او را مرتفع كند و از هزار بند ويرانگر تعادل خويش آزاد شود.
عريانگري تلاشي است براي رهايي از اين بنندها. براي پذيرفته‌شدن و آزاد شدن پتانسيلهاي وجودي. براي فرياد اين عطش وجودي. تا مگر فريادرسي آب را هديه كند.
دوست راستين كسي‌است كه بي‌دريغ اگر آبي در چشمه‌ي وجود خود داشته آن‌را هديه مي‌كند تا شايد بتواند به اين عطشها پاسخ دهد.
اين مهم در جوامع دموكراتيك تا حدودي مجقق ميشود اما محو نمي‌گردد. چرا كه تمام زواياي روح بشر هنوز براي خودش هم ناشناخته‌است. فقط فرقش با جوامع بسته اين است كه اينجا بندهاي بيشتري موجود است. بندهايي كه اين پتانسيلهاي فطري و دروني را محدودتر كرده است.

عصر بارانهاي فراگير اطلاعات بدون مرز، به بشر اين فرصت را ميدهد كه در اين دهكده‌ي جهاني در كمترين زمان ممكن بتواند در معرض اطلاعات قرار گيرد. اطلاعاتي كه از فرصتها خبر ميدهند. فرصت براي ديدن و ديده‌شدن بيشتر. محروميتها و نيازهاي سركوب شده‌‌ي بشري در معرض اين فرصتها تحريك ميشوند. داستان عطش و آب است. هر عنصري از جوامع متنوع بشري عطشها‌ي خاص خودش را دارد. ديوارهاي شيشه‌اي به عطشها افقهاي جديدي نشان ميدهند كه احتمال يافتن آب را بيشتر ميكنند. ديدن آب در كنار تداوم مناسبات موروثي بر اين عطش مي‌افزايند. بشر تشنه نمي‌تواند به انتظار باران بنشيند پس بر مي‌خيزد و به سمت آن حركت ميكند.
و در اولين فرصت آنقدر مي‌نوشد كه دچار بي تعادلي از نوع افراطي ميشود. افراط و تفريط هر دو او را از تعادل خارج مي‌كنند، پس به سعي و خطا آنقدر تجربه مي‌كند تا اگر عمر فرصت دهد به تعادل و آرامش نزديك شود.
نديدن و نداشتن اطلاعات مثل خواب است.
خواب غفلت مي‌آورد و هشياري توقع. نگاهها و نيازها با اطلاعات نو تحريك ميشوند، افراط و تفريطها به نسبت هشياري معنا مي‌يابند. وقتي تجربه‌ي همه‌ي راهها نتوانست او را به آن تعادل فطري برساند آنوقت است كه به بيهوشي تصنعي و خواب متوسل مي‌شود. و اين‌بار با اراده مي‌خوابد. اين دور آنقدر ادامه مي‌يابد تا عمر به‌پايان برسد.
عريانگري افراطي نتيجه‌ي خودسانسوري افراطي ناشي از بندهاي محيطي و محاطي‌ است و در مرحله‌ي رهايي از بندهاي دروني وبيروني، در نقطه ي عطف رشد شخصيت او به سمت اين تعادل واقع ميشود.
و سعادت آن كسي دارد كه نقطه‌ي تعادل‌‌ خويش بشناسد و آن را رها نكند.
بشر محدود براي سعادت و آرامش راهي جز قرارگرفتن در نقطه‌ي تعادل ندارد.
و اين مهم حاصل نميشود الا به تجربه و توانمنديهاي وجودي و احيانا عوامل ناشناخته(نادانسته‌ها و جهل) كه عامل اميد و زندگي‌اند و حركت به سمت دانايي و نور كه تاريكيها را مي‌زدايد و ترس از توهمات را از بين مي‌برد.
عريانگري واكنش و تلاشي است براي رسيدن به نور.
تلاشي كه افراط و تفريط در آن بيماري زاست.

-----------------------------

بعدالتحرير:

لينكهاي مرتبط با موضوع:

روزنامه‌ي اعتماد:وبلاگ‌نويسي نفس كشيد ؛ يلدا بازي وبلاگ نويسان - فاطمه ملكي

سحر مرانلو: بازي يلدايي

امير: وبلاگ لينكهاي بازي يلدايي.

سلمان جريري: بازي يلدايي،واقعيت زمستان، اميد بهار.

بازي يلدايي(5×5) به توان بينهايت

2006-12-25T22:41:00.000+03:30

(5×5) به توان بينهايت، يعني تكرار سلمان، يعني زايش دوستي.
بيان پنج ويژگي و خاطره از خود، و دعوت از پنج دوست براي ادامه‌ي همين‌كار.
بازي به همين سادگي است! بازي سهلي است، اما ممتنع، كه نبايد به حساب جا داشتن يا نداشتن در دل دوست گذاشت.
به دعوت اسدالله عليمحمدي عزيز( بيلي و من) من هم با يك پيش‌درآمد، از ميان توپچي‌هاي دور ميدان، وارد گود بازي مي‌شوم:

پيش‌درآمد:
يلدا گذشت و بازي يلدايي وبلاگستان همچنان ادامه دارد.
مثل مرگ و زندگي.
در وبگرديهاي اين بازي بنيادي، يك واقعيت مدام به چشم ميخورد:
آنها كه آغازگر دوستي‌اند و آنها كه در حاشيه همچنان منتظر نشسته‌اند.
سلمان جريري يكبار ديگرپس از زدن كلنگ وبلاگشهر، با آغاز زيباي خود اين حقيقت را به همه‌ي شهروندان گوشزد كرد:
هواي فراگير حيات، تنهاترين تنهاي همه‌ي هستي ماست.
اين روزها جاي گمشدگاني كه روزي دغدغه‌ي اصلي حيات وبلاگستان بودند بسيار خالي است.
آنان كه ناني بودند براي سفره‌هاي خالي.
آنان كه نور بودند بر سفره‌ي هفت‌سين عشق و، مهري در شب امن چله.
دلخور نبايد شد اگر دوستي تو را به اين بازي دعوت نكرده.
اين يك آغاز است و يك اشاره، يك ياد كه مي‌تواند ذكر مدام شود.
اين يك سورچراني عادي‌ است در شب يلدا. مگر يك شكم چقدر جا دارد؟
سهم ما از تمام رودخانه‌ها يك جرعه بيش نيست. هر چند كه آب چشمه‌ي زمزم عمر خضر بياورد.
چشمه اگر در خانه نيست تو به جستجوي چشمه برخيز.
تا آنزمان آبي حياتبخش از همين جام كنار دست بنوش.
عمر جاودانه ميخواهي؟
بپاخيز!
از ميان خيل انبوه كاروانيان تنها يكي اولين سلمان ميشود.
سلمان تنها كسي‌است كه ماهيتا نمي‌توانست كسي او را به اين بازي دعوت كند.
پس به‌پا خيز و سلمان شو.
---------
از همان گام نخست سلمان و دوستانش، متني نوشتم و پنج تن را كه كم فروغند و پنهان و دور از دسترس به اين بازي دعوت كردم. پنج تني را كه شايد هيچگاه دعوتم را نمي‌ديدند، چون يا نيستند، يا نمي‌بينند.
اما هزار محظور مرا از اين دعوت بازداشت.
تا بيايم به گلستان بنگرم اما گلها يكي يكي گلچين شدند و عطرشان در هوا پيچيد.
پس مثل توپ‌جمع‌كنها منهم نقش خود را بازي مي‌كنم؛
و پنج پاراگراف از نوشته‌هاي زندگي‌ گذشته‌ام را اكنون بازگو مي‌كنم:

بازي:
1) 46 سال پيش روزي‌كه پدرم فهميد عاشق مادرم نبوده، وارد كارخانه‌ي دنيا شدم. و كم‌كم با دردهاي ناديد‌ه‌ي مادرم و زن مظلوم ايراني آشنا شدم.
2) 43 سال پيش(در چهارسالگي) بياد مي‌آورم يك روز آفتابي را كه براي اولين و آخرين بار عاشق دختر همسايه شدم و هنوز داغ آن يك ريالي را كه از دستان پرالتهابم افتاد در صندوق پر از كاه بستني فروش دوره گرد (براي خريدن يك بستني شيري چوبي يا آلاسكا يا اسكيمو) هميشه در دل دارم.
2) 39 سال پيش، وقتيكه در كلاس اول دبستاني در جنوب‌غربي تهران پايم به اجتماع باز شد را هيچ بياد نمي‌‌آورم.( نه روز اول، نه كلاس درس و نه روز آخر را) شايد اين اولين و بزرگترين فراموشي تجربه‌ي اجتماعي من باشد. اما در همان سال بياد مي‌آورم كه كلثوم دختر صاحبخانه‌مان شش انگشتي بود و حياط خانه‌شان درخت عناب داشت و پچ‌پچه‌هاي فاميل كه مي‌گفتند پدر‌بزرگم با آن كلاه شاپو و سبيلهاي نيمايي و پالتوي پشمي تيره، چون از دست پدرم خود را در سپيدرود غرق‌كرد ديگر نميتواند مرا روي كول مهربانش سوار كند( مردم عاشق قصه‌هاي فرافكنانه هستند).
4) 38 سال پيش(در 8سالگي) يك روز پربرف زمستاني را خيلي واضح بياد مي‌آورم كه با دو حس كاملا متغاير همراه بود.دو ورژن توامان از انتظار و شوقي پويا براي رسيدن، و انتطار و ياسي دردناك و منفعلانه براي ناجي! دوحسي كه اين روزها همچنان در هواي يلدايي جريان دارد. روزي را بياد مي‌آورم وقتي از كلاس دوم دبستاني واقع در يكي از محلات شمال شهر تهران خارج شدم و به سمت ايستگاه اتوبوس آمدم تا با يك بليط دو ريالي به منزلمان در مجيديه‌شمالي(مقابل آبجو سازي) برگردم. بيست عدد يك‌ريالي باقيمانده از جيره‌ي پنج‌ريالهاي پول‌توجيبي‌ام كه چهار ريالش براي بليط رفت و برگشت بود را خيلي خوب بياد مي‌آورم و انتظار براي بردن كلي هله‌هوله‌ كه با تمام ثروتم خريده بودم براي شب چله ( از لواشك و آلوخشكه، و تخمه‌هايي كه درون قيفهاي كاغذي دفتر مشقي گمنام پيچيده‌شده بود تا پيراشكي و باميه‌ي شيرين و آبدار سي‌سانتيمتري كه شايد درونش يك دوريالي جايزه داشت؛ و لحظه‌اي را كه با كيفي در يك دست و پاكت كاغذي پر در دست ديگر پايم يخهاي زير برف روي جوي آبي را شكست و جيبهاي باراني و كيف و چكمه‌هاي لاستيكي‌ام پر شد از آب و يخ و برفابه. غروبي را بياد مي‌آورم كه من روي دوتاچوب يخ زده‌ي دردناك هنوز با چشماني اشكبار اتوبوسهايي را نظاره ميكردم كه با عبورشان از مقابلم مي‌رفت كه غروب را شب كنند و من بدليل گم كردن بليط نميتوانستم سوارشان شوم. ولحظه‌اي را كه به اشاره‌ي مسافري آشنا، پنجه‌هاي قوي شاگرد راننده‌ي اتوبوس كه روي صندلي دراز‌ عقب جايش بود و بليطها را پاره ميكرد مرا از كتف مي‌كشيد از روي آسفالت به ميان تلي از غولهاي خيس چپيده درهم. و برق چشمان پر اشك مادرم را كه در تاريكي خلوت ايستگاه مقصد اين‌ پا و آن پا ميكرد، و دردي استخوان سوز را كه با گرماي عالي‌نسب يخ پاهايم را آب‌ ميكرد. همه‌ي اين دقايق را در زمستان 1347 بخوبي بياد مي‌آورم.
اما هر چه فكر ميكنم بياد نمي‌آورم كه در ميان جوي آب بر سر پاكت اولين خريد شب چله‌ي زندگي‌ام چه آمد.
5) از يك چيز حالم بهم ميخورد اما منتفر نيستم و آن اينكه از كودكي آنقدر دموكرات بود‌ه‌ام كه يادم نمي‌آيد براي دوستي يا دشمني آغازگر بوده و بدون دعوت به حريم كسي وارد شده باشم. همه‌ي دوستي‌هايم پاسخي بوده‌اند و جنگهايم دفاع.
در پايان از پنج نفر از همسايگان كه حاضرند، مي‌خواهم كه اين بازي را كه سلمان جريري آغاز كرد و ديگران دم گرفتند ادامه دهند:
1- مسعود بهنــود
2-هوشنگ دوداني(روزانه)
3- اسد (پرده)

4-خرس مهربان
5-سيروس شاملو

كمدي الهي(يا آنچه ژوليت به چرچيل گفت)

2006-12-23T07:59:00.000+03:30

تمام حوادث و شخصيتهاي اين خواب دراماتيك واقعي هستند و هرگونه شباهت احتمالي بين آنها و حوادث خيالي بعدا رمزگشايي خواهد شد.
( برگرفته از نخستين برگ رمان رازهاي سرزمين من نوشته‌ي زنده‌ياد* دكتر رضا براهني-چاپ اول1366نشرمغان)

اين يك مسابقه‌ي هوش است!
لطفا براي تبليغ مقام شامخ خود و رضاي شارع مقدس هم كه شده طرح اين مسابقه را در داخل مرزهاي خود بپراكنيد.
اگر مايل بوديد ميتوانيد در آن شركت نكنيد( تحريم كنيد).
هر چند عنوان اين نوشته با مسابقه‌اي كه مطرح كرده‌ام همخوان است، اما من براي پاسداشت زنده‌ياد رمئو‌ي شكسپير، نام اين نوشته‌را ميگذارم:
مانيفست مشترك سياست و عشق.
*****

شب چله با ياد آوارگان ايران‌شهر و پناهجويان دربدر از اژدهاي مام ميهن، سير غصه خورديم و نوشيديم از آب گلگون شير دستشويي. خسبيده و نخسبيده در انديشه‌ي اين مردمان واداده‌ي منفعل اهريمن‌زده، سروشي(گويا بهمن امشاسپند3 نام) به‌خوابمان آمد و فرگرد 19 مشتمل بر پنج آيت از ارداويرافنامه را بر ما بازخواند:

جائي فراز آمدم ديدم روان مردي، كه چون ماري تيرمانند به نشيمنگاه اندر شد و از دهان بيرون آمد و بسيار ماران ديگر، همه اندام او همي ستدند.
پرسيدم از سروش پاك و ايزدآذر: كه اين تن چه گناه كرد كه روان اينگونه بادافره (سزا)برد.
سروش پاك و ايزد‌آذر گفتند: كه اين روان آن بدكار مرد است كه به گيتي كون‌مرز5 ميكرد.
و مرد بر خويشتن هشت.
اكنون روان چنين بادافره برد.
(برگرفته از كتاب ارداويرافنامه يا بهشت‌ودوزخ در آيين مزديسني ترجمه دكتر رحيم عفيفي-چاپ دوم‌سال 72-انتشارات توس)
مدهوش از جمال سروش، خوابم روبود و امشاسپندان را در هزارتوي خررر و پف گم كردم.
در خواب ماجرايي ديدم ديدني، كه آنرا برايتان باز ميگويم و تقديمش ميكنم به مترجم كتاب كمدي الهي.2

تقديم به منكر دو عالم استاد شجاع‌الدين شفا (...)2

-----------------------

دوش وقت سحر اين خواب گران را ديدم؛
گل آنرا به همـــاورد شما برچيدم.
هر كه خواند اين شرح دوشين مرا
گويدم: چون است رمز ماجرا؟

ديشب در خواب گران، سرخورده‌ از اپوزيسيون و فرهيختگان و يارغار سرگران، خود را در عالمي كه نه بهشت بود، نه دوزخ و نه برزخ، با مرحوم( تو بخوان زنده‌ياد) دانته محشور و سرگردان ديدم.
نميدانم حالا چرا رمئو شده بودم!
به پيشنهاد و همراهي دانته‌ي دانا(توبخوان عالم) براي هواخوري سري زديم به برزخ.
به گفته‌ي دانته همايشي بر پا بود با عنوان : روز وصل ياران؛ در محل همايشهاي عمومي نخبگان واقع در پل صراط.
قرار بود پس از قرنها انتظار ژوليت تكليف خواستگاران بيشمارش را مشخص كند.
كمي دير به مجلس رسيديم. ظاهرا ژوليت بي‌تابانه قبلا نام برنده را به نديمان و چاكران درگاه لو داده بود( افشا كرده بود).
محفل پر رونق بود و بسياري از بزرگان تاريخ جمع بودند.
ژوليت رمئو‌مرده را ديدم كه يك قدم مانده به پل صراط دارد نوشته‌اي را با نگاهي عاشقانه دم گوش چرچيل نجوا ميكند.
چرچيل خودش را جاي ماكياولي قالب كرده بود!
مانده بودم چرا از بزرگان مدعو جيكي بر نميايد كه اين بابا آن نيست.
تنها يكي كه مثل هيچكس نبود با سبيلي افشان، چون سرودي سرخ فرياد بر آورد: نجوا نه! پچ‌پچه!( جل‌الخالق! نفهميديم اين استالين‌ثاني ذهن ماترياليست ما را چگونه خواند- بدون ابزار كشف متافيزيك-!)
و چهارشاختر چهار شاخ ديگر قرض كردم كه هيچيك از اين خيل عظيم منتظرين با آنهمه شوق انتظار هزاران ساله گويا اصلا راغب نبودند بدانند دلايل انتخاب ژوليت و حرفهايش در اين همايش تاريخي چيست؟
همه مثل ميخهايي كه در زمين فرو كرده ‌باشند، مثل ميلهاي‌ غيرقابل‌تغيير خط مرزي، همينطور وغ زده‌بودند به صجنه‌ي نمايش و منتظر نشسته بودند تا معجزه‌اي رخ دهد.
داشت حالم از اينهمه شور انقلابي فرهيختگان آشوب و منقلب ميشد. انقلاب معركه‌اي بپا بود در آن محشر كه بيا و ببين. براي جبران حس كنجكاوي مغبونم، با توسل به عقده‌ي استراق‌سمع دنيوي، خودم را تا نزديك مقام عظماي چرچيل رساندم و فال گوش نشستم ببينم حرف حساب اين دختره چيست.
هر چه زور زدم چيزي عايدم نشد.
نفهميدم چرچيل چه گفت كه ژوليت همچو بمب ناپالم افسارگسيخته ناگهان برافروخت وچون خروس‌جنگي كاغذ مچاله‌شده را پرت كرد به ململ غبغب نوراني چرچيل و دلشكسته از عشقهاي رؤيايي خسرالدنيا والآخرة، كرشمه‌كنان(با دور تند) در ابري ازاوهام گم شد.
ما هم كه از خداخواسته مكتوب را از زمين برداشتيم و مثل فحطي‌زدگان شروع كرديم به بلعيدن. نوشته‌ي ذيل چكيده‌ي آن كاغذ مچاله‌شده است كه طبق سفارش مرحومان مغفور(تو بخوان زنده‌يادان بربادرفته) اريك فروم و يونگ بلافاصله پس از خواب آن را روي ملحفه قلمي كرديم تا از يادمان نرود.
گفتم آنرا فاش كنم براي ياران و همشهريان، شايد به حال دنيا و آخرتشان و ذهن سيال من مفيد واقع شود:
برگ سبزي است تحفه‌ي درويش، از سفر برزخيمان( بعدا فهميديم عالم زر- نشئه‌ي پيش‌ از دنيا- بود).

ماكياولي عزيزم!
گرامي عشق من! مدتهاست كه فهميده‌ام رمئو سياست نداشت. و كسيكه سياست نداشته‌باشد نميتواند عاشق باشد وبه درد لاي جرز ميخورد.
اين نامه را آن بينواي گم و گور شده در اولين روز ورودم به اين عالم، بواسطه‌ي سروشي امشاسپند** نام بدستم رساند و غيبش زد.
خيلي فكر كردم، كه بالاخره اين تب بالا را چگونه بايد فرونشاند. آيا وصل ممكن‌است؟ آنقدر فكر كردم تا بالاخره به نتيجه رسيدم.
جمع بندي من پذيرش حقايق مطروحه‌ي آن گمگشته‌ي هميشه‌ي تاريخ بود و انتخابم شما براي پرچمداري هستي‌ام؛
و بدينسان مكتوب او شد مانيفست من.
اگر به مانيفست من باور داريد آن‌گاه ميتوانيم وارد گفتگو براي همزيستي مسالمت آميز شويم:
اين‌است مانيفست مشترك سياست و عشق، كه خدمتتان تقديم ميدارم اي مقتداي من:

1-انكار يا قبول وجودي بزرگتر از خود بدون درك آن از حماقت است. ( قابل توجه منكر دو عالم نويسنده‌ي كتاب تولدي ديگر استاد شجاع‌الدين شفا)
2-القاء و تحميل در گزينش بين دوامر انتصابي، انتخاب آزاد نيست.( قابل توجه نرونها و مقام عظماي غاصب قصابها)
3-تساوي حقوق دو موجود مغاير يا متفاوت، ممكن نيست.(قابل توجه فمنيستهاي قبل از صدر تاريخ انسان)
4-تعيين حقوق نسبي، وابسته به شناخت اجزاء سيستم‌هاي محاط و محيط است.( قابل توجه سمپاتهاي ايسمها)
5-شناخت مطلق مقدور نيست.( قابل توجه فيلسوفها و واضعان ولايت مطلقه‌ي فقها)
6-زندگي مسالمت آميز نسبي -منعطف در زمان و مكان- فقط در سيستم‌هاي دموكراتيك مقدور است.( قابل توجه فرعونهاي بيرون ودرون گود)
7-استخدام يك سمبل براي دو تجربه سوء‌تفاهم برانگيز است.(قابل توجه آرمانگرايان و ايده‌آليستها ) مثال6
8-تفاهم نامحتمل است.( قابل توجه زوجهاي جوان و دم بختها)
9-زندگي دموكراتيك بشر محدود يا ناتوان بدون مرز، با تعيين حق و ناحق مقدور نيست.( قابل توجه قاضيها)
10-بشر محدود ناتوان، مرزهاي نامحدود دارد.( قابل توجه فرماليستها و فرويدها)
11-رعايت قواعد بازي گروهي اجماع‌شده الزامي است.( قابل توجه مذابها و ولايتمداران وانواع سعيدها شامل ورژن‌هاي عسگر،حنايي وامامي)
12-قواعد بازي بدون احقاق اجماع نسبي ميتواند الزام آور نباشد.(قابل توجه پليسها و گاردهاي ويژه)
13-علي رغم تمام اين باورهاي مشترك تداوم توان همراهي جاودانه‌ي من و تو هيچ تضميني ندارد.(قابل توجه مجنون‌ها)
14-تنها تداوم عشق است كه ميتواند همراهي ما را مقدور كند.(قابل توجه بازاريها)
15-پايان عشق، باركشي است.( قابل توجه كسبه ي محترم گاراژها)
16-باركشي چيز بدي نيست.( قابل توجه منورالفكرها و گاوان و خران بار بردار)
17-تنها وسايل مشترك اهداف مشترك را توجيه ميكند.(قابل توجه ماكياولي‌ها قبل از پيوستن به توابها)
18-فهم نسبي، فرزند مشروع تجربيات نسبي است.(قابل توجه عقل كل‌ها و تئورسينها)
19- فهم مطلق فردي و مفاهمه‌ي مطلق جمعي مقدور نيست.(قابل توجه عرفاي انقلابها)
20- اگر با من موافقي پس لب‌جگري‌‌عقلت را بده تا با لبان تشنه‌ي دلم به شكلي فرنچ‌كيس جاودانه شوند.( قابل توجه رمئوي بينوا)

عاشق دل‌خسته‌‌ي شما : ژوليت رمئومرده.

*****

تا آمدم بفهمم كد هگزاديسيمال رنگ رژ لب ژوليت بر كاغذ چيست، چرچيل نامه را قاپ زد و در رفت.
همينطور كه داشت مي‌دويد گفت احمق جان، اينجا برزخ نبود عالم زر بود.
گفتم اولا خيال ما را چطور خواندي؟ ثانيا پس آن پل باريكتر از مو چه بود؟
گفت: توهمي از برزخ بود كه ما به كمك عقل مصلحت‌انديش خويش تفسيربه‌راي و صحنه‌سازي كرده بوديم.
گفتم: آخر براي چه؟
گفت: از دور داد زد: براي امنيت خود و رعيتهايمان.
پرسيدم چه گفتي به آن تشنه‌ي ناكام؟
ديگر خيلي دور شده‌بود چيز مبهمي گفت و در غباري از تاريخ محو شد.
حالا مثل حماران در گل مانده ( تو بخوان چهارپايي همچون خر و الاغ و قاطر وبلكه شتر) از صبح تا حالا هي دارم فكر ميكنم و تحليل و تفسيرهاي بي‌مصرف بعد از واقعه كه آن كلمات مبهم چه ميتوانست باشد!
حالا دست از پا درازتر به دامن شما ياران فرهيخته دست نياز رسانده‌ام، مگر مرا ياري كنيد.
بنظر شما چرچيل به ژوليت چه ميتوانست گفته باشد؟
چون حدس ميزنم تا بخوابم يونگ به خوابم خواهد‌آمد و خواهد گفت: شايد بيان احتمالات خرد جمعي خوبرويان به حافظه‌ي ناخودآگاه فردي پريشان‌‌روانت كمك كند، لذا دست پيش گرفتم تا پس نيفتم.
لطفا پاسخ خود را تا پست بعدي در همينجا يا با ايميل اعلام كنيد تا به همياري هم با يك تير دو نشان بزنيم: هم‌ شما تيزهوشان دوز آي كيوي خون خود را بسنجيد و هم من آنيماي خيال خويش را بيابم.

----------------------------------------------------------
بعدالتحرير( لعنت بر هر چه سوسمارخور وحشي بي فرهنگ، تو بخوان پي‌نوشت):

* زنده‌ياد: لطفا سوء تفاهم نشود!( اين عبارت را با معناي حقيقي ان بخوانيد).
1-كمدي الهي= اثر جاودانه‌ي دانته( مشتمل بر سه كتاب بهشت، دوزخ و برزخ). به ترجمه‌ي شجاع‌الدين شفا (...).
2- شجاع‌الدين شفا (...)= استاد قبل از انقلاب دانشگاه تهران، از دست اندركاران و طراحان چشنهاي 2500ساله، معاون فرهنگي دربار شاه، رئيس كتابخانه ي ملي پهلوي، داراي دهها سمت رسمي و عناوين علمي بين‌المللي‌ و محقق تاريخ و مترجم زبردست، كه در دوران هجرت پس از انقلاب خود در فرانسه در عنفوان هشتادسالگي كتابي نوشت بنام تولدي ديگر كه در آن كتاب جوانان را از خداي دست‌ساز بشر و اديان الهي برحذر ميداشت و با انكار خدا جوانان را به علم و دانش فراميخواند. متاسفانه ايشان بعنوان يكي از مفاخر علمي و بعنوان نمونه‌ي يك عالم و دانشمند روشنفكرنما براستي الگو و اسوه‌ي مناسبي براي دگم‌انديشي موروثي هستند( كه ژوليت در مانيفستش بدان اشاره كرد). بنده مكاتبه‌اي داشتم با ايشان ( در سال 1381) با اين مضمون كه: استاد فرزانه! قطره در دريا چگونه مي‌گنجد؟ شما فوقش ميتوانيد بر اساس تجربه‌ي محدود خود لاادري باشيد و بگوييد: نميدانم! اما با اين وجود لاجان چگونه مي‌توانيد مدعي كشف حقيقت عالم باشيد؟ و چيزي را كه نميتوانيد اثبات كنيد به ديگران تجويز كنيد؟فوقش ميتوانيد بگوييد خرافات و بي‌علمي بد است. اما با كدام علم عالمگير و چگونه ميتوانيد خرافه را اثبات كنيد و سره را از ناسره تشخيص دهيد و تجويز كنيد؟ مثلا آيا اگر كسي در سال 1298(سال تولدتان) در روستاي شما ميگفت در اين فضاي اتاق چيزي وجود دارد كه شما نميتوانيد ببينيد آيا شما گفته‌ي او را خرافه مي پنداشتيد؟ پس چطور امروز همين چيزي را كه نمي‌بينيد( امواجي كه تصويرو صوت شما را از آنسوي عالم به موبايلم انتقال ميدهد) علم ميدانيد؟ آيا درست است چيزي را كه بدان علم نداريم از سر جهل كتمان كنيم؟! فوقش ميتوانيم بگوييم: نميدانيم؟ يا من درك نكرده‌ام كه در جهان قدرتي ناديدني و هدايتگر موجود است! شايد بهتر باشد به جوانان هشدار دهيد: تجربيات، باورها و گمانهاي شخصي خود را در امور اجتماعي تداخل ندهند تا در مديريت جامعه دچار تفرقه نشوند. اما منكر شدن موضوع از بيخ، و تمسخر تجربيات ديگران، آدم را ياد همان سوسمارخورهايي مي‌اندازد كه با اينهمه فضل هنوز در نود سالگي تمسخرشان مي‌كنيد. آخرالامر بدليل پرسشهاي پرت وپلايمان ما را داخل آدم ندانسته، پاسخمان را ندادند و ما را همينطور كه مي‌بينيد لنگ در هوا رها كردند و خودشان همچنان سر پيري دارند همان امر و نهي‌هاي شاهگونه‌شان را تكرار مي‌كنند.
خدايش در هر كجاي عوالم كه مي‌زيند بيامرزاد كه الحق ترجمه‌ي ماندگار و معتبري از كمدي الهي بجاي گذاشتند.
3- **امشاسپندان=از مهين فرشتگان آئين مزديسني است و از حيث درجه و مقام پس از اورمزد است؛ اين فرشته نمودار انديشه نيك و خرد و دانايي و نخستين آفريده اورمزد است و در جهان مادي نگاهباني آفريده‌هاي نيك و سودمند ايزدي را بعهده دارد.و طوريكه مي‌نويسند بهمن فرشته‌اي‌است كه در خواب روح زردشت را پيشگاه اورمزد راهنمائي كرد.(پانوشت ص34 همان مرجع)
4- توضيحات و مصاديق ميان دو پرانتز در جاي‌جاي متن و مانيفست از نگارنده‌ است)
5-كون مرز= (با كمال شرمساري )يعني لواط، يك عمل(ضدعمل) انفعالي كه به شرط سكون در مردان واقع ميشود و آن قديمها كه فرهنگ هنوز نيامده بود به عنوان نوعي ناهنجاري جزو كردار(بي كرداري) بد محسوب ميشد. در اثناي آمدن فرهنگ دموكراسي از ديار فرنگ حتي حاكمان از مشتاقان پول ميگرفتند تا ايجاد ازدهام و صف نشود.(نقل به مضمون از هجوها‌ي بي پايه و اساس 3000سال فرهنگ سلطه‌پذيري در ايران تا عصر قاجار، اثر ميزا كامي خان توجيه‌السلطنه از نوادگان شاه سلطان‌حسين صفوي)

6- مثال: مشروعيت در شرايط با ثبات معنا دارد نه در ميان ابر. براي چنگيزخان مشروعيت يعني شهوت و قصد خودش ، نه به قهر ژوليت ربط دارد و نه به لبخند او.نه ناله‌‌ و عجز پيرزن مي‌بيند و نه شمشير دون كيشوت.

يلداي دوست

2006-12-22T06:00:00.000+03:30

مست كه ميشويم در يلدا
گم ميشويم تا فردا
و روي آدمها مي‌نويسيم خود را.
بلندترين شب قرن است
سالهاست كه هوا سرد است
هنوز برف است
هنوز سوغاتي دنيا محبت
مثل اصوات وحرف است؛
باز هم بايد از صفر آغاز كنم.
در كوره‌راه روزمرگي‌ها
گاه از اين حقيقت غافل ميشويم:
ديكته‌ي نانوشته غلط ندارد!
در پستوهاي شب‌چره‌گي‌
هي مي‌خوريم، مي‌خوابيم، پرو خالي ميشويم، پير مي‌شويم
و مستي خود را روي آدمها مي‌نويسيم مدام!
به آينه مي‌نگرم:
جاي غلطها و غفلتها را لابلاي چروكهاي صورت مي‌بينم
حتي سرخي سيلي غفلت از غفلتهاي دوست را
پس، آينه‌اي ميشوم برابر آينه‌ات
تا تو هم خود را ببيني:
كه مهربان نبوديم!
آينه را نميشكنم؛
تو هم نشكن!
با خود گفتم: خود را مي شكنم امشب!
پس، نوشتم:
از آنچه در آينه ديدم.
فقط يادمان باشد:
ديكته‌ي نانوشته بي‌غلط است.
باز با خود عهد مي‌بندم
صبح كه شد سراغ آخرين فانوس محبت
تمام شهر را زيرورو خواهم كرد
پيش از آنكه خيلي دير شود
باز بايد از صفر آغاز كنم.
30/9/1385
شب يلدا

انقلاب آميبي

2006-12-17T15:50:00.000+03:30

استراتژي اينست: انقلاب آميبي بجاي اسب تراوا.
چرا از موريانه‌ها، آميبها و ويروسها، چرا از طبيعت درس نمي‌گيريم؟
اسب تراوا زاييده‌ي فكر محدود بشري است و انقلاب آميبي پيام‌آور طبيعت سرمدي.
روش اول روشي سنتي و مدرن است اما روش دوم پست‌مدرن.
آميبها و ويروسها از روزنه هاي قابل نفوذ وارد محيط هدف مدرن امروزي شده و از پتانسيل و مواد مغذي آماده‌ي سنتي گذشته‌ي محيط تغذيه كرده و خود را بصورت پست مدرن تكثير ميكنند و سرزميني را فتح ميكنند، و مثل موريانه‌ها سازمان دشمن را از درون تهي و محيط را به تصرف خويش در مي‌آورند.
اين يك پاتك استراتژيك درازمدت است به دشمني كه همين بلا را با شبيخوني يك‌شبه(انقلاب) مستقر كرده و با تكي خزنده تثبيت نموده و بر سر صاحبخانه نازل كرده است.
استراتژي اسب تراوا پس از نفوذي يك‌شبه به قلع و قمعي ويرانگر متوسل ميشود.
راز توفيق موضعي و روبنايي اولي در ناشكيبايي است، و راز توفيق فراگير و بنيادي دومي در شكيبايي.

بيست‌و‌هشت سال است كه حكومت تماميتخواه با شعارها و سوء‌استفاده‌هاي تبليغاتي‌اش به نفع توهمات‌ مطلق ديكتاتوري، آزاديخواهان ملي و غيرملي را منفعل و قلع و قمع كرده، وايرانيان را از سراي بزرگ ايران بيرون رانده چرا كه در دخمه‌ي حقير و غيرمنعطف ذهن آنان نمي‌گنجيدند. ابروباد و مه خورشيد و فلك ايران را به همراه ايمان تفسيرناپذير فطرت‌پاك مردم مصادره كرده، و اين سرمايه‌هاي باشكوه ملي را با تفسيرهاي‌ كاسبكارانه‌ بت‌پرستانه‌ي شخصي خرج خيالات و هوسهاي حقير سليقه‌اي خويش نموده؛ معاويه‌وار قرآنها را بر نيزه كرده و متوهمانه نداي هل من ناصرا ينصرني سرداده و از آب گل‌آلود ماهي گرفته‌است.

اكنون، آيا وقت آ ن نرسيده كه ايرانيان‌غيور براي پاسداشت حرمت انساني خويش با اتخاذ يك رويكرد مقدور عملي، به‌پا خيزند و ابتكار عمل را بدست گيرند؟
مطمئنا بدون اميد به معجزه اين راهكار نمي‌تواند يك انقلاب برانداز باشد. چه‌آنكه ايران عزيزمان ظرفيتهاي لازم براي تحقق يك انقلاب را ندارد. مگر از يك سوراخ چند بار بايد گزيده‌شد؟!(هر چند انقلاب22بهمن ضرورتي بود در پروسه‌ي بلوغ ملي).

ايرانيان حذف شده از حكومت و اپوزيسيون ناگزيرند كه ابتكار عمل را بدست بگيرند.
اپوزيسيون ناگزير است كه از پتانسيلهاي موجود ايرانيان و ظرفيتهاي موجود حكومت به نفع اعمال اراده‌ي ايراني بهره ببرد.
بنابراين بايد قدر فرصتها و امكانات مصادره شده‌ي ملي توسط تماميتخواهان را دانست، و با حب و بغضي هيجانزا و پراكنده بيش از پيش به تلف كردن سرمايه‌ها نپرداحت و فرصت‌سوزي نكرد.

هر معركه‌ي انتخابات فرصتي است براي جلوه و نمايش اين اراده‌ي ملي.(يك ميتينگ موجه و تظاهرات مؤثر ملي است)
هر ظرفيت ناچيز موجود در قانون غيردموكراتيك اساسي فرصتي است براي انسجام و قوام اراده ي ملي.( شوراهاي محلات كه محل تمرين و پرورش و رشد دموكراسي براي روح كتك‌خورده‌ و سلطانزده‌ي ملي است)

بيست و چهارم آذر85 و معركه‌ي انتصابات شوراها گذشت؛ اين‌بار نيز فرصت سوخت اما استراتژي انقلاب آميبي نوشدارويي پس از مرگ سهراب نيست. ايران و ايراني زنده‌اند هر چند جايي در ايران تصرف‌شده ندارند.
بايد از هر روزنه بهره جست و ابتكار عمل را بدست گرفت.
بيرون از خانه، تا ما هستيم و خانه هست و خرد جمعي هست فرصت هست.
*انقلاب آميبي اين بودن خردمندانه را در جايگاه واقعي خود تثبيت ميكند.

------------------------------------------------------------
*در مقاله‌ي قبل به فلسفه‌ي اين استراتژي پرداخته شده‌است.

راي ميدهم چون نيستم!

2006-12-16T03:51:00.000+03:30

"راي ميدهم چون نيستم" يك طرح زيربنايي براي تمامي واكنشهاي من در نظامي تماميتخواه درجامعه‌ي كنوني جهاني است.

هر چند اين طرحي براي تمام فصول نيست اما بنظر من بهترين نسخه‌ي موثر و مفيد است براي ايران امروز ما، و مي‌تواند فصل‌الخطاب و فونداسيون مانيفست تمام ايرانياني باشد كه در نظام حكومتي و قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران جايي و هويتي رسمي ندارند.
بنظر من، مادام كه ايرانيان وجود دارند و هستند اما در قانون اساسي تحميلي بر حضور آنها حقي براي اعمال اراده‌شان تعبيه نشده اين نگاه ميتواند خاستگاه محكمي براي واكنشهايشان در تمام عرصه‌هاي ملي-ميهني از جمله در معركه‌هاي انتخاباتي نظام غاصب ايران(موسوم به جمهوري اسلامي) باشد.

روزي كه دكارت گفت: فكر ميكنم پس هستم، شايد فكر نميكرد روزي برسد تا كسي هم كه نيست بتواند كاري بكند.
او هم مثل ارشميدس ميخواست با تكيه بر يك نقطه‌ي ثابت( كه يقيني است) بتواند بنياد فكري و شناختش را در هستي بنا نهد.
بنياد و ساختار و سيستمي كه بتواند تمام رفتارها و كنشها و عقايدش را با وضوحي محكم شرح دهد. او اين ساختار فكري را بر خشت اول شك بنا نهاد و معتقد بود كه چون ميتواند شك كند پس ميتواند بينديشد و چون انديشه محلي براي بروز لازم دارد پس چيزي و هويتي وجود دارد كه به اين شك ميدان ميدهد و آن هويت منحصر بفرد وجود خود اوست، پس هست.

از ابتداي استقرار نظام جمهوري اسلامي تا كنون اين بيست وششمين معركه‌ي انتخاباتي بود كه بر مبناي انتصابات تعداد انگشت‌شماري از حكام غاصب، ‌بر عموم ايرانيان تحميل شده است. مانورهاي قدرتي كه در بيست و پنج نمايش قبلي تكرار شده‌است ميتواند درسهايي به ايرانيان فارغ از هر ايسم و مكتب بدهد كه نظري اجمالي بر آنها شايد بتواند آنان را به يك وفاق عمومي نزديك كند.
اگر اين وفاق عمومي بوجود نيايد هر حركت پراكنده‌اي از سوي مالكان حقيقي اين مرزوبوم تا ابد بر باد است و هر تلاشي از سوي نحله‌هاي متنوع موجود جز آب به آسياب ريختن فرعونها نتيجه‌اي در بر نخواهد داشت.
من هم همچون تمام ايرانيان حذف‌شده، بنابر فراز و نشيبهاي فكري‌ام از سال 58 تاكنون در برخي از اين معركه‌هاي انتخاباتي شركت كرده‌ام؛ اما تا همين امروز تمام واكنشهايم بر اساس بهينه‌ترين شكل اعمال اراده‌ام با شك آغاز شده و نهايتا به گزينش بد نسبت به بدتر خاتمه يافته‌است.
در طول تمام تاريخ مطنطن ايران، بجز يكي دو برهه‌ي كمرنگ در دوره‌ي مشروطه و دهه‌ي بيست، هيچگاه يك ايراني فارغ از ايدئولوژي نتوانسته بصورت ايجابي از اراده‌اش براي تاثير گذاشتن در حكومت بصورت دموكراتيك بهره‌گيري كند.

ارشميدس معتقد بود: "براي اينكه بتواند كره خاكي را از جا بر كند و به مكان ديگر منتقل كند تنها نيازمند يك نقطه ثابت و ساكن است" و دكارت هم همچون او دنبال نقطه اي ثابت مي گشت تا بر آن تكيه كند.
من‌هم در اقتدا به اين دو فيلسوف شهير، مدتها به اين نقطه‌ي ثابت براي خيزشي محكم انديشيده‌ام.
آنچه همه‌ي ايرانيان به آن يقين دارند تفاسير متنوع و سوء‌تفاهم‌برانگيزشان از حقوق بشر و قوانين حاكم در نظام سياسي-اجتماعي ايران نيست، چرا كه هر واژ‌ه‌اي (از حق و عدالت گرفته تا ولايت مطلقه‌ي فقيه حتي ميان مدعيانش) هزار تفسير رنگارنگ دارد كه سينه زدن زير پرچم هر ايسمي را با شبهه و ترديد مواجه ميكند. اين خاصيت نظامهاي مبتني بر حق و باطل است. نظامهايي آرمانگرا كه بر اصولي قطعي بنا شده‌اند و در بستري نسبي و غير‌قطعي ناگزير از ديكتاتوري ميشوند.
هنوز پس از بيست و هشت سال اپوزيسيون با هزار مدعي روشنفكري نتوانسته‌است به يك اتفاق عمومي، آگاهانه، موثر و همه‌جانبه نايل شود.
اين يك واقعيت است! - هر چند تلخ- حتي در واكنشهاي سلبي و ايجابي ملي اين اپوزيسيون نبود كه تاثيرگذار بود بلكه شرايط غيرقابل‌پيش‌بيني اجتماعي-سياسي بود كه مردم را به عدم حضوري از سر بغض از حكومت تماميتخواه وارد صحنه كرد. دوم خرداد بعنوان سمبول اين نوع واكنش‌هاي بغض آلود نمونه‌‌اي واقعي از اتحادي ناخودآگاه و نسبتا ملي است.
اما يك روشنفكر مدعي نبايد به اتفاقات ناشي از ناخودآگاه جمعي تكيه كند؛ و نبايد بناي حركت آگاهانه‌اش را بر بغضي تفسير‌پذير بگذارد. او ناگزير است در مسير آگاهي و خرد جمعي حركت كند. اما از سويي بستر اجتماعي و قانوني لازم براي اين بروز و ظهور اين حركت آگاهانه تاكنون موجود نبوده‌است. بنابراين وقتي داراييها نتوانسته‌است موجد اتفاقي آگاهانه باشد بايد سراغ ناداشته‌هايي رفت كه همگان به آن آگاهند.
اين بدان معناست كه سراغ اتحاد و وفاق عمومي در تفسير چيزهايي كه وجود دارد نبايد رفت بلكه سراغ عناصري بايد رفت كه تفسيرناپذيرند، مسلما تنها چيزي كه تفسير ناپذير است نيستي است نه هستي؛ و چيزي كه تفسيرپذير نباشد و ضمنا بدان آگاهي عمومي موجود باشد ميتواند مايه‌ي اتحاد و وفاق ملي شود! اپوزيسيون بصورت غير رسمي و اصلاح‌طلبان بصورت رسمي ثابت كرده‌اند كه تاكنون نتوانسته‌اند اين اتحاد ملي پايدار را بوجود آورند، پس بايد به سمتي گرايش پيدا كرد كه عموم مردم به آن رغبت دارند و از همان دريچه دچار اشتباه شده و مغفول و مغبون ميشوند، يعني شركت در بازي يقيني و تفسيرناپذير حضور.
به نظر من در شرايط كنوني كه آرمانگرايي و گرايش موروثي به حق و باطل حرف اول را ميزنند، تنها نقطه‌ي ثابت و يقيني و تفسير ناپذير هويت يك ايراني داراييهاي او نيست چرا كه داراييهايش از سوي فرعونهاي زمانه با لطايف‌الحيل يا غصب شده است و يا مورد سوء‌تفاهم واقع گرديده‌است. اصولا اين پايگاه عمومي بخاطر ذات غيردموكراتيك قانون اساسي نمي‌تواند رسما بوجود بيايد. بنابراين تنها نقطه‌ي ثابت خيزش تاثيرگذار و عمومي ايرانيان، مشخصه‌ي حذف‌شدن و بدهي‌ آنان به هويت انساني و هستيشان است؛ يعني به حساب نيامدن اراده و جاي خالي هويت ملي و نبودشان در قانون اساسي تنها عنصري است كه ميتواند آنان را داراي نيرويي تاثير گذار در آينده‌ ملي ايران و ايراني نمايد.

در يك نگاه كلي عناصر عدم امكان اعمال اراده‌اي ملي را ميتوان بشرح ذيل خلاصه كرد:
1-جماعت وقتي با هم قهرند نميتوانند متحد شوند.( مثال: اپوزيسيون)
2-جوامع و تشكلات متنوع، وقتي با همند بخاطر تفاسير رنگارنگ از حقايق و نگاه آرامانگرا و سياه وسپيد عموما دچار تفرقه‌اند.( مثال: اپوزيسيون و اصلاح‌طلبان درون نظام)
3-جماعت پراكنده، تحت تاثير عناصر متزلزل و بي‌ثبات مشترك عاطفي و هيجاني و عادات موروثي و مشغله‌هاي اقتصادي، و با اهرم تبليغات منحرف‌كننده در جهت منافع سطحي و روبنايي براحتي منحرف وگمراه ميشوند و مورد سوء استفاده قرار مي‌گيرند.
(مثال: با تحريك امريكا و اسراييل و انگليس اجنبي!؟ به نفع سوء استفاده‌ي حكومت متحد شده و مورد بهره‌برداري حكومت قرار مي‌گيرند.)
4-برآيند آگاهي ملي بخاطر غصب پايگاه رسمي و امن از سوي حاكمان، پرشبهه و پرتشطط است.( مثال: مردم كوچه و بازار و آراء رنگارنگ و روبنايي و سطحي مخالفان حكومت در صفهاي راي)

با توجه به توضيحات فوق آنچه ميتواند به اتحاد و وفاق ملي آگاهانه منتهي شود ناگزير است چند خصوصيت و ضعف شخصيت ملي را در ايرانيان دچار استحاله كند؛ و اين استحاله بايد در شخصيت ملي رسوب كرده و نهادينه شود. چنين استحاله‌اي نيازمند صبوري و استراتژي درازمدت است و بايد در هر شرايط زماني و مكاني تفسير ناپذير بوده و يقيني و قطعي باشد تا اين حركت خزنده را دچار ضعف و پراكندگي نكرده بلكه بر نرخ آگاهي و انسجام ملي بيفزايد. همان آگاهي غير قابل تفسيركه اولين شرط برقراري دموكراسي پايدار است. همان آگاهي كه با قطعيات و جهان‌بيني سرو كار ندارد و امري ملي است.
برخي از ضعفهاي ملي( مبتني بر تاثير ناآگاهي بر خرد جمعي) كه مانع برقراري دموكراسي‌اند عبارتند از:
1-ناتواني در انجام كارهاي گروهي.( محصول تاريخي هزاران سال حكومت فرد بر جمع)
2-دخالت دادن عواطف، هيجانات و تجربيات شخصي در سرنوشت جمعي.( نمونه: نقش اعتقادات ديني تفسيرپذير در سياست)
3-وجود تنوع قومي(هفتاد و دو ملت با مطالبات بي‌ثبات تلنبار شده) در قالب يك نهاد جغرافيايي-تاريخي.
4-فقدان الگوي تاريخي دموكراتيك مؤثر در حافظه‌ي تاريخي.
5-خلاء نگاهي مسالمت آميز و غير قطعي و قراردادي مبتني بر علوم عقلگرا و نسبي بشري در فرهنگ ملي.(بدليل سابقه ي تاريخي)
از سويي از موانع جدي خارجي بر سر راه برقراري دموكراسي پايدار وجود منافع مافيايي امپرياليسم جهانخوار است.
وجود چنين مافيايي مانع از بوجود آمدن هويتي دموكراتيك و پايدار با شخصيتي مستقل و غيروابسته در جغرافياي سياسي-اجتماعي جهان بويژه خاورميانه ميگردد. به همين دليل است كه انقلاب و تغييرات دفعتي و يك‌شبه نميتواند باعث ارتقاء كمي وكيفي سطح سياسي و اقتصادي كشور شود. ناشكيبايي و تقاضاي انباشته‌شده‌ي مطالبات سياسي-اجتماعي اقوام و اقشار گوناگون جامعه را هم كه به ضعفهاي يادشده بيفزاييم، در كنار ميل عجولانه به جبران سريع آسيبهاي اجتماعي نسل سوخته و جوان امروز همه و همه ما را مجاب ميكند كه انقلاب و تغييرات يك شبه راهكار مناسبي براي حركتي هدفمند و داراي برنامه به سمت جامعه‌اي دموكراتيك نيست.
مسلما براي محو كردن ضعفهاي ملي نيازمند تقويت آنها در سازوكاري باثبات، منسجم و هدفمند هستيم. دستيابي به چنين سازوكاري نيازمند حركتي خردمندانه و دراز مدت است كه منجر به شخصيتي نسبتا ثابت و پايداردر هويت ملي گردد.
از سويي نميتوان منتظر معجزه بود و از سويي ديگر انقلاب راهكار مناسبي نيست.
پس چه بايد كرد؟

مسلما راهكار مورد نظر بايد بر منطق و فلسفه‌اي محكم كه پايگاه عمومي داشته باشد بنا شود.
ما راهي نداريم بجز آنكه در قالب پتانسيلهاي قوام يافته و محكم ملي حركت خويش را آغاز كنيم. ما بايد بر آن نقطه‌ي ثابت تكيه كنيم.
حركتي كه بايد گام به گام پيش رفته و با گذشت زمان و فراز و نشيبها و رفتن و آمدن تئورسينها و متفكرين و شخصيتها و رهبران و احزاب و گروههاي رنگارنگ عقيدتي و ملي از مسير اصلي خود كه نيل به جامعه‌اي دموكراتيك است منحرف نگردد.
سؤال اصلي اين ست: آيا چنين هدفي مقدور است؟ و اگر مقدور است چه بايد كرد؟ آيا براي رسيدن به چنين هدفي بايد نقشه‌اي و برنامه‌اي مشخص داشت؟ و يا نه بايد با فراكني ضعفها بر دوش جامعه‌ي جهاني عاقبتي مثل افغانستان و عراق پيدا كرد؟
بنظر من در بلبشوي جهاني-ملي كنوني كه اختصارا بدان اشاره شد بايد راهكاري ملي ارائه كرد. راهكاري كه داراي مشخصاتي ثابت، محكم، ممكن، مقدور و عملياتي باشد.
بايد طرحي ملي (مورد وفاق ملي) داشت.
بايد از هر فرصت براي نزديك شدن به مشخصات يك جامعه ي پذيراي دموكراسي بهره جست.
اين طرح ملي بايد بصورت گام به گام بر اساس فلسفه‌ و منطقي مورد وفاق ملي پيش رود، فلسفه‌اي كه به تفسير سليقه‌اي جهان نمي‌پردازد و نگاهش بر زندگي مسالمت آميز ملي است نه عقيدتي.
بايد قبل از هر اقدامي اين نقاط محكم و ثابت خيزش ملي را براي ايجاد استحاله‌ي ملي شناسايي كرد.

از سال 78 ( زمان معركه‌ي انتخابات مجلس ششم)، تا معركه‌ي اولين دوره‌ي انتخابات شوراهاي شهر و روستا، تا اولين دوره‌ي انتخابات شوراهاي محلات و تا همين امروز من بارها و بارها به توضيح اين طرح پرداخته‌ام. اما متاسفانه ناشكيبايي و هيجانات لحظه‌اي هميشه مانع بزرگي بر سر راه شنيدن و تعمق از سوي متفكرين براي نقد و تبليغ اين راهكار بوده است.
مقالات متعدد در سالهاي 81 و 82 تا حدودي بيانگر اين مدعاي حقير است كه اگر در همان زمانها به راه حلهاي مربوطه توجه ميشد امروز وضعيت جامعه براي پذيرش و احقاق جامعه‌اي دموكراتيك مهياتر بود و لااقل وضعيت فرهنگي-سياسي و اجتماعي ايران ما كيفيتي بهتر از امروز داشت.
تقويت شوراهاي محلات( با حضور يك نماينده‌ي حقوق‌بگير- بابت حق حضور در جلسات شورا- بصورت موظف از هر خانواده، كه ماهيتا به ايراني بودن تكيه داشت و جداي از ايدئولوژي بود و ظرفيت قانوني هم داشت و از سوي مقامات حكومتي قابليت حذف نمايندگان هر خانوار ايراني را نداشت ومشمول اعمال نظارت استصوابي نبود) ميتوانست در طول اين چند سال از ضعفهاي ملي ياد شده تا حدود زيادي بكاهد:
1-ميتوانست با تقويت نظام تصميم‌سازي و تصصميم‌گيري در شوراهاي محلات، نرخ آگاهي و مشاركت‌پذيري عمومي را افزايش داده و بر قدرت اعمال اراده‌ي آگاهانه‌ي ملي را بيفزايد.
2-ميتوانست ضعف حياتي فردگرايي و ناشكيبايي جامعه را تا حدودي برطرف كرده و با تمرين قواعد بازيهاي گروهي در حل مشكلات محلات، عضلات روحي دموكراتيك را به داخل خانواده‌ها ببرد و مطالبات ملي را داراي زباني مشترك و قابل مفاهمه نمايد. ضعفي كه متفكرين ما هم فاقد آنند و تا زمانيكه ملي نشود براي نخبگان هم الزام آور نخواهد شد.
3- ميتوانست تجربه‌ي شيرين قدرت ملي را به كام ملت آشنا كند تا با حفظ آن توسط خود ملت در كوچه و بازار و محلات، حكومت نتواند در يك شبيخون انتخاباتي و با حربه‌ي احمدي‌نژادها براي حفظ امنيت خود هم كه شده امتيازات از دست داده را در زمان خاتمي، در غياب قدرت ملي باز ستاند.
ميتوانست نمايندگان واقعي ملي را در شوراها به مردم بشناساند، تا با تاييديه‌‌‌هاي امضاء شده در تومارهاي محلات از حذف آنان جلوگيري كند.( كاري كه امروز زنان براي احقاق حقوق خود بدان متوسل شده و در تصميمات قوه‌ي قضاييه در حد بضاعت محدود خود تاثير گذارده‌اند).
نتيجه اينكه: با تكيه بر اصل مشترك حذف اراده‌ي ايراني( فارغ از ايدئولوژي) در قانون اساسي ميتوان بر حركتهاي گام به گام كه به تقويت اراده‌ي ملي مي افزايد كمك كرد.
اصلي كه بر مبناي آن ميتوان بين بد و بدتر با انتخاب بد شرايط را سخت‌تر و پرهزينه‌تر نكرد.

هنوز هم اين ظرفيت موجود است اما نه در سايه ي دولت فخيمه‌ي آقاي احمدي نژاد!

مسلما چنين طرحي بايد تحت حمايت دولت و شوراي شهري معتقد به دموكراسي فعاليت خود را آغاز نمايد تا بصورت كنترل شده موجبات شكست آن پدپد نيايد و كام ملت را تلخ نكند.

تجربه‌ي تمام معركه‌‌هاي شبهه انتخابات پس از انقلاب به ما آموخته است كه:
رفتارهاي غيرارادي سلبي مردم ( چه تحريم از سر بغض و چه استقبال از سر بغض مردم در اين معركه‌ها) بر رفتارهاي تبليغاتي و مشروعيت صوري رژيم تاثير نگذاشته و رژيم در هر شرايطي كار خود را خواهد كرد. بنابراين واكنشي مثل تحريم‌هاي بغض آلود پراكنده كه سودي براي ملت ندارد ارزشي هم نخواهد داشت.
آنچه كه مهم و مؤثر است رفتار آگاهانه است. رفتاري كه يك حقيقت را بارها و بارها در مردم تثبيت كند تا بصورت يك روح ملي درآيد، آنچه ميتواند مردم را داراي قدرتي ملموس كند حركت معنامندي است كه در جريان آن همزمان آنان را منتفع كرده و به تفكر وادارد، آنهم با تكيه بر اعمال اراده‌ي ملي. مردم بايد درگير شوند تا در تجربه‌اي موثر و مستمر به فكر وادار شده داراي خصوصياتي پايدار شوند. انتخاب بين بد و بدتر مثل ويروس زاينده‌ي تفكر است.و لااقل مردم را از شرايط غيردموكراتيك دورتر خواهد كرد و از قدرت تماميتخواهاني كه شمشير تكفير به كمر بسته‌اند خواهد كاست. شما با يك خاتمي ميتوانيد گفتگو كنيد اما با يك سعيد اسلامي نميتوانيد. يك گام هم يك گام است. نفس موفقيت پيشرونده، تقويت كننده‌ي خواسته‌هاي بنيادي فارغ از ايدئولوژي است. اما شكستها كاهنده‌اند و شوق به اعمال اراده را از بين مي‌برند. و پروسه‌ي رشد تدريجي را متوقف و تخريب مي‌كنند، و اين به معناي پيچيده‌تر شدن معضلات برقراري دموكراسي است.
3-بالاخره اينكه حضور ايرانيان حذف شده در صفهاي انتخابات همچون يك ميتينگ سياسي و راهپيمايي تظاهرات ملي موجه و قانوني كه فرصتش مقدور نيست، فرصتي است براي آشنايي مردم كوچه و بازار با اين تفكر كه يك ايراني به صرف ايراني بودنش حق انتخاب شدن ندارد و براي يك قدم دور شدن از شمشيربدستهاي دو آتشه و تماميتخواهان، تنها ناگزير از انتخاب بين بد و بدتر است. اين تفكر تنها در يك رويداد متمركز و خاطره‌انگيز مثل انتخابات قابل طرح است.

و اما تجربه‌ي امروز من در حوزه‌ي انتخاباتي:
صرف نظر از آن تعدادي كه ميدانستند بايد به چه كساني راي دهند كم نبودند مردمي كه نميدانستند بايد به چه كسي راي بدهند. فقط آمده بودند كه مقابل تحقير امريكا و همدستانش از شخصيت ايراني خود دفاع كنند.
جواناني بودند كه به شوخي ميگفتند بگرديد دنبال اسمهاي خوشگل. دختراني با آرايشهاي آنچناني آمده بودن و دنبال كد اسم هاشمي رفسنجاني مي‌گشتند! برخي از اين جوانان آمده بودند راي بدهند اما هدفمند نبودند. برخي هم براي آزاديهاي جنسي دلشان مي‌تپيد. مردي بود هاج و واج اسمها را ميخواند و رو به من كرد و گفت: ما كسي را نمي‌شناسيم نميدانيم بايد به چه كسي راي بدهيم.
من ديدم موقعيت مناسب است رو به مرد با صداي بلند گفتم خيلي ساده است ميتوانيد به آنان كه در مسير خواسته‌هاي شمايند اعتماد كنيد. شما كسي را ميخواهيد كه جسارت نقد و احقاق حق داشته باشد؛ كسي كه از خودش اراده داشته باشد. مرد با سر تاييد كرد و گفت بله همينها را نمي‌شناسيم. گفتم: من براي اعمال اراده‌ام بعنوان يك ايراني آمده‌ام تا از بين بد و بدتر يكي را انتخاب كنم چون بر خلاف تبليغاتي كه ميشود اين يك انتخابات آزاد نيست؛ شما يك ايراني به صرف ايراني بودنش در اين ليست پيدا نمي‌كنيد. در اين ليستها يك سري هستند كه دربست تسليم رهبري و شوراي نگهبان هستند و از خود اراده‌اي ندارند، يعني از قبل اعلام كرده‌اند به حرفهاي من و شما كاري ندارند؛ آنها قبلا اراده‌ي خود را تسليم كرده‌اند و انتصاب شده‌اند. اما يك عده هستند كه بعضي چيزها را زير سوال مي‌برند، به زندان مي‌افتند و داراي اراده‌ي شخصي هستند. همين براي مني كه ناچارم يك جوري يك قدم از تماميتخواهي دور شوم كافي است كه با آنها كه امكان تغيير دارند و انعطاف پذيرند راي دهم. مسلما آنها كه اندكي به اراده‌ي مردم تن‌درميدهند بهتر از آناني هستند كه اصولا جز رهبر و شوراي‌نگهبان كسي را قابل نظر دادن نميدانند. و اگر هي مردم مردم ميكنند منظورشان از مردم آنهايي هستند كه تسليم خودشان هستند وگرنه به اراده‌ي يك ايراني جداي از اعتقادات شخصي‌اش اصلا كاري ندارند و او را جزو مردم نميدانند. چون از نظر آنان مردم يعني امت، و امت بايد پيرو آنان باشند. حقيقتا من نميخواهم گوسفند باشم. پس به آنان كساني راي ميدهم كه يك ذره براي من شخصيت قائلند نه آنان كه اصولا مرا آدم نميدانند.
ديدم بلافاصله دورم پر شد از آدمهاي هاج و واج و مشتاق. بيشتر كه توضيح دادم ليست من را دست به دست بين خود گرداندند و به آن ليست راي دادند.
بيست و هشت سال است كه با وجود حكومتي غدار و اپورتونيست و تماميتخواه در كنار عوام، هيچگاه رفتارهاي منفعلانه و پراكنده‌ي ايرانيان حذف شده، سودي براي ايراني بودنشان نداشته است. آيا جاي آن ندارد كه ايرانيان محذوف ومدعيان روشنفكري از روشهاي غير مفيد دست بردارند و با اندكي صبوري به راهكارهاي مفيد، ممكن و تاثير گذار بينديشند؟
تا كي تحريم نقش نسبي خود؟ تا كي آرمانگرايي‌هاي متنوع، متفرق وبي‌نتيجه؟

2006-10-04T21:16:00.000+03:30

سکوت ما
...
وقتی کلمات گلوله و آتش می شوند سکوت میکنم
وقتی سکوت می کنم، سکوت می کنی؛

سکوت تو در من آشوبی، ولوله ای به پا می کند،
سکوت من در تو آرامشی،
سکوت کردی
و سکوت کردم
فرق ما اینست.

گشتم نبود، نگرد! نیست!

2006-08-06T21:09:00.000+03:30

اكتشاف در سرزمين ِ "گشتم نبود، نگرد نيست!"

1) ما
از همان آغازتشنه‌ي يك نگاه تو بودم كه نظر به ما و به هويتي مشترك داشته باشد.اما دريغ از يك نگاه آنچناني.

نگاهي كه به هر جا بنگرد به قسمتي از عقوبتی مشترك هم نگريسته باشد.
اما نگاه تو فقط به فرديات اين و آن، به حوائج خودت والبته گه‌گداري هم در حاشيه به من بود فارغ از ما.
من تنها جزء كوچكي از حوائج تو بودم كه پس از بلعيده شدن براحتي دفع شدم. مسلما ديگران هم در منظر تو همين بودند و هستند؛ البته با اين فرق كه رابطه‌ي ما براي ما شدن بود نه من ماندن.
نمي‌خواستم و نمي‌خواهم كه جلوه‌گاه تمامي نگاه تو باشم؛ هرگز! من در پي ديده شدن خويش نزد تو نبوده‌ام، بلكه دنبال توجه به هويتي بنام ما هستم كه هر حركتش بايد حافظ حرمت تمام اجزاء آن باشد، نه تنها قسمتی از آن.
حالا تو همچنان تكتازي، وبا یک بال خیالی شکسته در حال پروازي، و من در ته چاه فاضلاب بی تو وامانده‌‌ام و هنوز در نقطه‌ي آغازم.

براي من تنها يك نگاه واقعي تو كافي بود و هست.
نگاهي كه در هر نظاره‌اش به آن هويت مشترك بنگرد.
نگاهی نه تنها از سر مهرطلبی بلکه از سر مهری یکسویه، نگاهی از سر محبت.
نگاهي نمي‌خواستم كه سيب را مي‌خورد و تفاله‌اش را به زباله‌داني غيرخودي تف ميكند.
این نگاه خودی و غیر خودی زاییده ی تمامیتخواهی است، و تمامیتخواه نمی تواند همراهی کند چه برسد به همدلی.
نگاهي كه اگر سيب را خورد، مراقب است دانه‌ا‌ش زخمي نشود تا آن را در خاكي كه پربار است زير نور محبت و در آغوش نفس مسيحايي خود بكارد، هر روز به آن از شيره‌ي جان خود آب دهد تا روزي نهالي شود، غنچه كند و تا هميشه سيب دهد.
من دوست داشتم نگاه تو به عطر آن سيبهاي مشترك آينده باشد.

2)قرار

مدتها در جاده‌ها دنبال يك كاميون مي‌گشتم كه روي باربند يا ركابش يك شعر نغز، يك عبارت پرمغز، يك حقيقت بيدار‌كننده نوشته باشد كه با دوربينم از آن يك عكس يادگاري بگيرم و بر سر در منزلم بزنم تا هر روز مرا به گم شدن دربيراهه هشدار دهد و به راه راست مژده، اما هر چه گشتم نبود، خيلي گشتم اما نبود، گويا ديگر نسل آن باركش‌هاي بياباني كه در سفرهاي واقعي خود به كشف معادني واقعي دست مي‌يافتند ورافتاده‌است. حالا ديگر نمي‌توان گم شد تا گنجي پيدا كرد! حالا همه جا اتوبان است و پر از تابلوهايي كه جاي چشمها و حواس و هوش تو كار مي‌كنند، در اين دور و زمانه ديگر كسي فرصت گم شدن ندارد، همه‌ي ريلها به ايستگاهها و مقاصد مشخص هدايت مي‌شوند و تو كافي است تا بلوغ دانه‌ي سيب بگيري تخت بخوابي. اين روزها كسي كه درگير بازي تحميلي روزگار مي‌شود اصولا ظرفيت گم‌شدن ندارد تا ناگزير شود روزي در جاده‌ي زندگي بخواهد ‌مسيرخود را پيدا كند.

این روزها اغلب کامیونهای بیابانی هم لوكس شده‌اند و و ديگر خود را بيمه‌ي حضرت ابوالفضل نميكنند. لابد آنها هم هر چه گشته‌اند بيمه‌اي مطمئن‌تر از بيمه‌ي البرز و سينا نيافته‌اند. حالا ديگراغلب نيازهاي بشري را مي‌شود تضمين كرد، جزاحساس رضايت و آرامش را. همه چيز براحتي قابل دستيابي است جز همراهي و همدلي. حتي مي شود درون يك لوله‌ي آزمايشگاهي به تنهايي متولد شد، پشت يك ميز كامپيوتر، درون يك اتاق رشد كرد و حتي با خود ازدواج كرد و به تنهایی از درون دو تا شد و در هزارتويي خيالي مثل آميب هی تكثير شد. اين روزها بر خلاف جبر راز بقاء می توان با اختیار بجاي رسيدن از كثرت به وحدت، از وحدت به كثرت سفر كرد و آنقدر قطعه قطعه شد تا اين‌كه بالاخره روزي متلاشي شد و از هم گسيخت تا شاید عطش انسجام و یکدله شدن روزی مشام ما را به سوی چشمه هشیار کند.
اين روزها وقتي بشود ابرها را براي بارش باران باردار كرد ديگر نگاهي آسمان را نخواهد نگريست. همين مي شود كه هيچ چشمي فرصت سعي و خطا، اميد، انتظار، بخشش ومحبت را نخواهد داشت. د يگر از صبح تا شام، از وقتي خورشيد از مشرق مساوات طلوع مي‌كند ميتوان مثل شيشه‌هاي نوشابه در كارخانه‌ در معرض ديد عمومي حقوق مساوي داشت تا غروب كه درسلولهاي محترم انفرادي تحت لواي قوانين اومانيستي آنقدر در فرديت خويش متمركز شد تا اينكه بالاخره شبي در تاريكي جذاب يك سياه‌ چاله، متراكم و‌ هيچ شد. آن ازسلولهای منقبض جماعت و اینهم از سلولهای منبسط فردیت! گویا این قبض و بسط سازمان یافته می تواند در کارخانه ی بشری معرفت عارفانه تولید کند.
همينطوري مي‌شود كه كم‌كم پياده‌ها راننده و رانندگان پرنده مي‌شوند بي آنكه پر پروازشان در آمده باشد. اين يعني لوكس شدن. يعني با سرعت هر چه تمامترقيافه، و ادا واصول وحال وروزت بشود شبيه چيزي كه نيستي.
ماشينها وقتي لوكس ميِ‌شوند كه نگاه رانندگانش لوكس شده‌باشد. درست مثل تو كه خيلي مي‌خواهي لوكس باشي، و به هزار چشم تایید شوی. تا حدي كه بتواني خوشبختي يك هويت مشترك را پيش چشمان هرزه‌ي رهگذران در دفاتر قانوني يك محضر ثبت احوال تضمين كني.
عزيز جان! من اين روزها هر چه مي‌گردم هيچ راننده‌ي لوكسي را كه ضمانت سلامتش را در شرکت بيمه‌ي سينا و یا آریزونا به ثبت رسانده باشد خوشبخت نمي‌بيينم، چرا كه پايي كه در يك تصادف قطع شود با هيچ بيمه‌اي سبز نمي‌شود.
‌آنچه مي‌تواند سبز شود، ببالد تا هميشه ميوه دهد، دانه‌ي همان سيبي است كه بايد با شيره‌ي جان با فديه‌ي دست و پا و با صبوری و با تمام هستييمان سالها و سالها در طول سفري به فرصت يك عمر با فصلهاي رنگارنگ پي درپي به بار بنشيند.
ميوه‌اي كه طعم محبتي جاودانه مي‌دهد نه تفاله‌اي يكبار مصرف.
ميوه‌اي كه طعم ايثار مي‌دهد نه تمامیتخواهی استعمارگرانه.
ميوه‌اي كه قرار است در باغ عمر ما به‌‌بار بنشيند و نمي‌توان آن‌را ازهيچ سبزي‌فروشي سركوچه‌اي خريد.

3)اقرار
گشتم نبود، و شايد بود و چشمان بي‌سوي من نديد نگاهي را كه نگران هويت مشتركمان باشد و بي حضور آن خوابش نبرد.
دوست داشتم جانم را به‌ آن چشمهاي خمار هديه كنم. و خسارتش را از شرکتهای بيمه و یا از محل چکهای بلامحل طلب نكنم.
دريغ كه هر چه گشتم با اين نگاه تب‌دار خویش آن نگاه خمار را نديدم كه نديدم.
نه اينكه نبود. شاید من نيافتم.
آخر با اين چشمان كاسبكار كه تا كسي به پايش نميرد برايش تب نمي‌كند، چگونه مي‌شود به نگاهي رسيد كه در اين بازار مكاره چنان نگاهي را به‌جاي آورد؟!
لابد بوده‌است بسيار و من نديده‌ام.
حالا اين توقع بي‌جايي است كه بخواهم به چشمان تبدار ديگري رنگ خيال خويش را بزنم.
بي‌قراري من از دروغي است كه براي خويش تكرار کرده ام مدام.
بگذار صادق باشم با خويش.
انصاف شرط اول آرامش وقرار است.
پس اقرار مي‌كنم:
نه اينكه نبوده است، من نديده‌ام.
اين کشف مهم من بود در سرزميني بنام: "گشتم نبود؛ نگرد! نیست!"

راه گنجي و جنبش دموكراسي‌خواهي

2006-07-28T22:12:00.000+03:30

همزيستي مسالمت آميز! در گرو الفباي مفاهمه و گفت‌و‌گوي تمدنها

این روزها بازار اظهار نظر و برقراری دادگاههای انکیزاسیون قرون وسطایی راجع به آزادیخواهانی همچون گنجی داغ و شایع است.
نیاز، عطش، عشق و رهروی در راه پرفراز و نشیب آن برای هر رهرو منحصر به فرد است و کسی را راه به آن احوال جز خود آنان نیست. آزادیخواهان امروز میهن ما هم از این دایره بیرون نیستند و کسی جز خود آنان از حالشان باخبر نیست. در گام نخست عاشقی، چون شوق و میل به وصل حرف نخست را می زند لذا راه وصول به معشوق ساده و مقصد سهل الوصول به نظر می سد اما مشکلات نادیده یکی یکی در مسیر راه خود را می نمایانند تا آنکه بسیاری از شیفته گان عافیتجو را از تداوم رهروی باز می دارند، که به قول حافظ: عاشقی شیوه ی رندان بلا کش باشد. به هر حال به نظر می رسد که قضاوت راجع به حال و روز و نیات آنان مشکل نه، بلکه ناشدنی است.

حرفها و رفتار ناهمگون و گاه متناقض گنجي و آزاديخواهاني از تبار او كه از جان و آرامش خود براي رسيدن به دموكراسي مايه‌ مي‌گذارند و از وجود خود هزينه مي‌كنند مرا باز به فكر انداخت و باز به همان حرفهاي روزهاي اول نوشتنم كه انگيزه ي من از به راه انداختن اين وبلاگ بود رساند.
دموكراسي خواهي از نيازهاي جدي بشري است كه با وجود زياده‌خواهي و تماميتخواهي قدرتهاي استعمار در عصر حكومتهاي پيدا و پنهان جوامع بشري، با تولد و ورودش به عالم فعلي بصورت يك حق انكار ناپذير و ‌گرفتني درآمده.
مي‌گويند حق گرفتني است نه دادني. اما اين احقاق حق راه دارد و چاه. اگر راه شناخته نشود نياز و هيجان ناشي از آن ما را به چاه خواهد انداخت.
به‌نظر مي‌رسد همزيستي‌مسالمت‌آميز اساسي ترين نياز بشر در كره‌ي خاك باشد.
از كوچكترين شكل زندگي جمعي كه خانواده باشد گرفته تا بزرگترين آن كه جامعه‌ي جهاني باشد براي بقا و تداوم حيات نيازمند تعاملي دو سويه و چند وجهي هستند.
اگر هر جمع را يك سيستم بدانيم كه اجزاء آن در كنار هم در تعامل مستقيم و غير مستقيم با هم و با اتكاء بر خاصيت و وزن و خصوصيت ذاتي خويش در خدمت احقاق اهدافي مشخص هستند، آن‌گاه اگر بشر به اين توافق برسد كه كوچكترين جزء جامعه‌ي بشري را فرد بداند و افراد يك جامعه ناگزير به تبعيت از توافق جمعي باشند آن‌گاه شايد بتوان فونداسيون يك جامعه‌ي دموكراتيك را پي ريخت.
اما مشكل از اينجا آغاز مي‌شود كه اين فرد خود نيز نتيجه‌ي هماهنگي اجزائي است كه قبلا در منظر جامعه‌ي بزرگتر( خانواده، قوم و قبيله، ميهن و يا جامعه‌ي جهاني) احصاء نشده و اجزاء مؤثر در آن تعريف نشده و با تائيد خرد جمعي به ثبت نرسيده است.
آنوقت است كه سر حلاج بالاي دار مي‌رود، عيسي مصلوب شده و ابراهيم در آتش سوزانده مي‌شود.
آنچه پيداست اينست كه حيات فرد وابسته به تعامل زن و مرد است، و حيات خانواده بعنوان كوچكترين نوع عيني محيط زيست محاط است در درون جوامع بزرگ و كوچك محيط بر آن.
اگر نياز اصلي بشر همزيستي مسالمت آميز فرض شود بايد هدف اصلي بشر هم رسيدن به همين نياز باشد.
هدفي كه بشريت براي خويش تشخيص مي‌دهد، و بر سر آن به توافق جمعي مي‌رسد بايد لازم‌الاجرا باشد.
قبل از هدف‌گذاري نهايي و ترسيم نقشه‌ي راه و تعيين الفباي زبان مشتركي براي برقراري ارتباطي بدون سوء‌تفاهم، بايد به پرسشي اساسي پاسخ داد و آن اينكه آيا اصولا چنين هدفي قابل دسترسي است؟
براي پاسخ به اين پرسش بايد قبلا عناصر و متغيرهاي موجود در خانواده ي بزرگ بشري را تعيين و احصاء كرد.
وقتي شما به ثروت خويش پي برديد آنوقت قادر خواهيد بود براي خرج كردن آن هدف‌گذاري كنيد و احيانا برنامه بريزيد.
در چنين پروژه‌اي، برنامه‌اي بصورت صددرصد موفق خواهد شد كه متغيرهاي جديد ناشناخته‌اي در آن وارد نشوند.
عدم توانايي در شناخت هستي و متغيرهاي آن تاكنون نتوانسته بشر را به توفيقي جمعي برساند.
يكي از ضعفهاي بزرگ جنبشهاي‌ دموكراسي‌خواهي اين‌است كه قبل از پرداختن به وضع الفباي مفاهمه به هدف مي‌انديشند.
تا وضع چنين است نتيجه‌ي قابل توجهي عايد حقوق بشر نخواهد شد و حيات بشري دستخوش بازي قدرتهاي ناشناخته و پنهان خواهد بود.
بنظر من بايد آغاز كرد… اما چگونه و از كجا؟
اين است مهمترين سؤال بشر اين قرن.
وگرنه تب و تاب و حركت هر عاشق دموكراسي شبيه دست و پا زدني مي‌شود ميان موجي هائل در شبي تاريك و در جدال با مشكلهاي ناديده.
فكر مي‌كنم در چنين روزهايي حال گنجي و آزاديخواهاني چون او مصداق شعر حافظ باشد. حالي كه با نياز و عطش و شيفته‌گي و عشق آغاز شد و در پي رنج و سختيها اكنون در ادامه‌ي راه در آن حيران و گم‌كرده‌ ‌راهند و خود نمي‌دانند چگونه بايد راه را طي كنند و در ميان موجي هلاك‌كننده دامن آلوده به عشق و بدنامي به هر سو و ناسو و به هر دستاويزي دست دراز مي‌كنند و همچنان بدون نقشه‌ي راه درشبي تاريك و بيم موج و گردابي از نيازهاي انكارناپذير دست وپا مي زنند.
اَلا يا ايهاالساقي اَدِر كاساً وَ نا وِلها

كه عشق آسان نمود اول ولي افتاد مشكلها
….
شب تاريك و بيم موج و گردابي چنين هايل

كجا دانند حال ما سبكباران ساحلها...

راز توفیق را حافظ در میانه ی شعرش بیان کرده اما برای بشر بعنوان یک فرد تنها در میان جماعت، نه یک فرد بعنوان یک شخص مسئول و جامعه گرا...

به نظر می رسد راه بشری که ناگزیر از رفتار نسبی دراجتماعیات است جزتعریف هدفی مشترک بر اساس زبانی مشترک نباشد...

دو راهي

2006-07-22T19:29:00.000+03:30

بيست سال پيش‏‏(دربيست و پنجسالگي!؟)* از سر خير حكومت مطلقه‌ي نسبي، پس ازدربدريهاي فراوان، در جستجوي قرار، گذارم به بياباني از بيابانهاي بيشمار مرز پرگهر افتاد.
ساعت 4 صبح بود كه 3 كيلومتر دورتر ازدوراهي موردنظر از اتوبوس پياده شدم. از همان ابتداي سفردر ترمينال تهران هر نيمساعت يك باراز سر عاقبت‌انديشي(!؟) دوبيتي نابلدي و آدرسم را توي گوش راننده مي‌خواندم، اما شنيدن كي بود مانند ديدن؟ او محض رضاي خداي ناديده هم كه‌شده حتي يكبار قيافه‌ام را نديد تا در يادش بمانم( نامرئي بودن خاصيت من‌است). راننده ‌اي كه با چشمان بسته براند عاقبت همين ميِ‌شود كه شد! يا خيال ميبافد يا زلف كج همراه مسافر رديف سوم را(در ولايت ماهم مثل همه‌جاي دنيا هميشه زنان همراه مردند نه بالعكس).
انگار همين صبح امروز بود، هنوز طعم خوش تاريكي آن سحرگاه سرد زمستاني ميان نيم متر برف در يكي از جاده‌هاي كوهستاني متروكه كامم را شيرين مي‌كند. از اينجا مانده و از آنجا رانده قرار بود يكسالي در آن بيابان بي آب و علف كوهستاني در يك كارگاه راهسازي پول درو كنم تا بتوانم دوباره در جستجوي قرار سوي ديار فرنگ فرار كنم.
نيم ساعتي گذشت هوا هنوز تاريك بود و سرما گزنده و پاهايم شده بود مثل دو چوب خشك نوك تيز. سرم اما داغ بود از خیال هيزم يك چمدان كتاب تر و خشک كه به مصداق آيه‌ي شريفه بار خود كرده‌بودم تا در گوشه‌‌اي دنج آنها را بگيرانم، ببلعم و بدمستي كنم.
تكليفم مثل همين حالا آن روزها هم مبهم بود. معلوم نبود در آن بلنديهاي بادگير سراغ درو كردن پول ميرفتم يا ابر.
بالاخره پس ازچهل دقيقه اين پاو آن پا كردن در ميان مه‌ صبحگاهي كورسوي نوري رونده از دور پيدا شد. برخلاف اين روزها كه كسي راه‌مانده‌اي را امان نمي‌دهد نور نزديك شدو نزديك تا اينكه پيش پايم ايستاد.
فولكس‌واگني گل‌مال‌شده و بي در و پيكر بود كه دو سرباز با اوركت و شال و قبا و پتو پيچ آن را از جبهه رانده‌بودند تا دور از چشم دژبانها و ايست بازرسيهاي جاده‌ي اصلي از راه ميانبر زودتر به شهرو ولايت خود برسند.
آنها هم مثل من غريب آن ديار بودند ، پس طبيعي بود كه پس از بيست دقيقه راندن باز هم چند كيلومتر دورتر از دوراهي( اينبار آنسوتر) پياده شوم.
معمولا وقتي ديده‌نمي‌شوي و يا خود را به جلوداري نابلدتر از خود مي‌سپاري عاقبتت همين مي‌شود.
حالا در ميدان ورودي شهر كوچكي بودم كه ميشد در نور صبحگاهي‌اش گرگها را از آدمها و آدمها را از موشها تشخيص داد، ماشين دربستي كرايه كرد و به روستاي مورد نظر رسيد، روستايي كه يك چشمه داشته باشد و آبش براي همه‌ي ساكنانش كفايت كند.
وقتي در هرم بدبوي اتاقك وانت مزداي فيروزه‌اي رنگ كثيف از دو راهي گذشتم و در تهيگاه دشتي فراخ وارد شل و گل جاده‌ي خاكي پردست‌‌انداز شدم انگار به سمت بهشت مي رفتم. مي‌رفتم تا در دامنه‌ي كوهستاني دور افتاده در جوار روستايي كوچك، در سكوت يك اتاق انحصاري با پنجره‌اي بسوي دشتي فراخ، براي يكسالي (كه ده سال بطول انجاميد) اندكي بياسايم، تجديد قوا كنم و با پولي كه به جيب مي‌زنم يكبار ديگر ازاعمال شاقه‌ي آن زندان انفرادي تنگ بي دروپيكر بگريزم.
اتفاقي كه باعث شد من به وصال هدف يكساله‌ام پس از گذشت ده‌ سال هم نرسم اتفاقي بود كه توانست تولدي ديگر باشد براي من، مني كه نيستي خود را تا آن زمان در آينه‌ي زندگي، هستي وهم‌آلودي خيال مي‌كردم وپس‌ ازآن اتفاق هستي‌خود را جور ديگري يافتم...
اين اولين دروغي بود كه در نگاه خود كشف كردم و همين كشف بود كه مرا دربياباني وسيع‌تر و تفتيده‌تر، ‌ دربدرتر از پيش كرد...بياباني كه آنقدر بر عطشم افزود تا آب را با همه ذرات وجودم ناله كنم و ضجه كشم...

هر از گاه به تناسب حال و روز مي‌خواهم داستان اين گم شدن و سرگشته‌گي و عطش را در گذر از سرابها تا بوي آب و آب **مرور كنم.

--------------------------------------------------
* برخي از جانورها مثل من معكوس مي‌زيند، يعني با حسرتي جانگداز و نگاهی کم سو پير زاده مي‌ِشوند، سپس ميانسالي را طي مي‌كنند تا به دوران جواني برسند‏، بعد كم كم بچه ‌ميِ‌شوند و بالاخره با چهچه قناريها‏‏، خنده‌كنان در يك صبح بهاري مي‌ميرند. اينها را گفتم تا جوانها خيال نكنند با پدربزگشان طرفند! من دارم روز به روز جوان‌تر ميِ شوم و همين باعث سوء تفاهم شده‌است.

**بوي آبي بي‌مكان و بي‌زمان ، بوي آبي كه مرا به هزار چشمه‌ي زميني مي‌رساند واز هزار چشمه‌ي زميني سيراب‌تر مي‌كرد. و من اكنون باز آن بوي‌آب را گم كرده‌ام و هزار چشمه هم مرا سيراب نمي‌كند، باز دارم بجاي نوشتن خويش در واقعیت هستي، در تاريكي توهم برانگیزی از خويش مي‌نويسم.
چرا؟
چون سفر ادامه‌دارد، و من گذارم به اين بيابان افتاده، و من هنوز مسافرم، و مسافر كوير مدام تشنه مي‌شود، و براي زنده‌ بودن باز در پي جرعه‌اي آب مي‌گردم ... باز بايد خود را ببينم، باز بايد خويش را بشناسم، باز بايد بفهمم كي‌ام و دارم به كجا مي‌روم و چرا مي روم؟! ره چیست و کدام است؟ براي چه مي‌خورم؟ براي چه مي پوشم؟ براي چه مي‌خوابم و براي چه مي‌كوشم؟
چشمه را يافته بودم اما با چشم‌هاي زميني؛ و چشمه‌هاي زميني در بي‌زماني با تو همسفر نميشوند، بلكه اين تويي كه بايد كنارشان ساكن شوي‌... و ماندن همان و مانداب شدن همان...
اينك دست و پا مي‌زنم تا در اين سفر بي‌پايان، در اين حركت مدام، در اين زنده‌گي جاري در مرداب رخوت باز مردار نشوم.
چگونه؟
با جستجو، با جستجوي زمان از دست رفته...
تا به یاد آورم مرز بین خیال آب و سراب و بوی آب و آب را...
تا بفهمم بوي آب كجا گم شد؟
بوی آبی که روزگاری به صدای پای آب و باران رهنمونم شد.

اعتراض به تمامیتخواهی

2006-07-16T18:16:00.000+03:30

. تحصن منيژه حكمت در برابر وزارت ارشاد

سلامي دوباره

2006-07-13T18:12:00.000+03:30

وقتي مدتها گرد خويش مي چرخي و نمي رسي، وقتي در ميان جمع از تنهايي دلت مي گيرد، وقتي درون آينه اي مستمر مسخ مي شوي و ديگر حتي خويشتن خويش را هم گم مي كني و به جا نمي اوري و تنهايي ات در تنهايي ات ضرب مي شود و از نفس مي افتي، بايد لختي بايستي، دور شوي از اين دايره ي سرگرداني، بروي آنجا كه خود قلب شده ات را درون هيچ آينه اي نبيني!

ايراد از آينه ها نيست!

اين نگاه توست كه غبار دروغهاي خوشمزه، وتوهم قله هاي رويايي رويش ماسيده و حالا با عينكي دودي نمي تواني آبي آسمان را حس كني، نمي تواني شادابي گل را ببيني، به دلت كه گوش مي كني ديگر سمفوني آبشار را نمي شنوي، چشمانت كمتر تر مي شود و از بي اشكي ميخشكد، دستانت ديگر رمق گرفتن دستي را ندارد و اگر به خاطر شعارهاي قبلي با اكراه دستي را مي گيرد چيزي نمي گذرد كه خود بار مي شود...

وقتي ديگر نمي تواني حتي امان دهي به گنجشكي زخم خورده وبي پناه كه قلبش از ترس به اندازه ي تمام نبض هاي عالم ميزند،

آن وقت از خود شرم مي كني، و مي روي تا گم شوي، و سايه اي شوي ميان سايه ها...

مي روي تا كمي بخوابي، بياسايي، بشويي چركها را تا شايد فروتن شوي، تا شايد خود را بيابي، تا شايد باز برخيزي و وقتي برخاستي ديگر دروغ نگويي به خويش...

مي خواهم توبه كنم از تمام دروغها...

اين جا آينه اي است، شايد با اين چشمهاي تازه با نگاه كردن در آن بشود توبه كرد و بازگشت به پاكي دوران كودكي...

راستي چگونه مي توان توبه كرد؟

آيا جز قصد و نيت و عزم، جز شستشوي نگاه بايد آثار گذشته را هم جبران كرد؟ بايد حقوق پايمال شده را هم ادا كرد؟

راستي چگونه مي شود توبه كرد؟

***********************

يك توضيح:

روزي كه خود را در آدرسي ديگرگم كردم آدرسم اين بود: http://sina-hoda.blogspot.com

نفهميدم چه كسي آن آدرس را مال خود كرد كه تاهم اكنون در آن متن انگليسي مي گذارد( يعني حواسش جمع است و هنوز حضور دارد!) خيلي دوست دارم بفهمم هدف پرداختن به يك گمشده چه بوده!؟ اگر كسي ميداند لطفا كمكم كند. هر چند زياد مهم نيست.

حالا كه آمدم خط فاصله بين سينا و هدا برداشتم و به لطف آن حادثه آدرس جديدم يكپارچه شده:

http://sinahoda.blogspot.com/

اگر دوستي مايل به ديدن اين آينه بود لطفا آدرس را اصلاح كند. ممنونم.

نقش دروغ در زندگي زناشويي انسان سنتي و مدرن.

2005-09-02T22:17:00.000+04:30

بي‌هويتي و انعطاف ناپذيري ومقاومت در مقابل تغييرواصلاحات سازنده، دو شاخصه‌ي مهم انسانها در دوران گذر از جامعه‌ي سنتي به مدرن هستند.
و دروغ واكنش منفي، ويرانگر و ضداخلاق جوامعي است كه سازوكار و نرم‌افزارهاي مناسب نوين را براي همخواني با ساختارهاي در حال استحاله و سخت‌افزارهاي كهن تدارك نديده‌اند.
نتيجه‌ي كتمان واقعيت مدرنيسم كه خود نوعي كفر عصر جديد محسوب ميشود در كنار مقاومت كور عناصرسنتي جامعه باعث ورود بيش از پيش ميكروب دروغ در بين انسانها و سامانه‌هاي حكومتي مي‌گردد، با تكثير ميكروب دروغ بافتهاي منسجم هر سامانه به سمت گسست پيوندها و تجزيه و اضمحلال اجزاء مربوطه مي‌روند كه اين پروسه همواره همراه با علائم هشدار دهنده‌ي درد بروز خواهد نمود؛ و عدم توجه به علائم هشدار دهنده ي درد در ادامه خود موجبات بروز انواع بيماريهاي ضداخلاق و شيوع اپيدمي ريا و توطئه و رفتارهاي خشونت‌بار از جمله پديده‌ي تروريسم شده را فراهم آورده كه نتيجه‌ي كار نهايتا به ازهم پاشيدگي هر چه بيشتر حرمت و حريم نهادهاي اساسي جامعه از جمله خانواده و نهايتا حكومت منجر خواهد شد.

1)درد.
اين روزها درد امانم را بريده.
درد، زنگ خطري است، وتداوم آن هشداري است جدي به ناهنجاري و عدم تعادل، توجهي است به يورش ميكروبهاي غريبه‌ي ويرانگر، درد به من ميگويد بايد برخاست به جستجوي ريشه‌هاي ويرانگري تا پيش از گسترش فساد وگسسته‌شدن بافتهاي آسيب ديده به نابودي ميكروبهاي متجاوز اقدام كرد. ومن برخاسته‌ام كه ريشه‌هاي اين درد را بشناسم و جان را از رنجش برهانم.
درد هشداري است بما تا براي از هم نپاشيدن تاروپود بافتهاي در هم تنيده‌ي اين جان منسجم بپاخيزيم، بايد دوباره اين جان پريشان متمركز شود و به وحدت برسد، بايد اين خون كثيف كه مدام با تپشهاي قلب به اجزاء و رگ و ريشه ي اين جان تزريق ميشود تصفيه شود، بايد اين جان بيمار براي سلامت تسليم تپشهاي يك قلب سالم، يك قلب سليم كه ميكروبي در شريانهايش نيست شود.
و امان از وقتيكه قلبت درد بگيرد و تو به روي خود نياوري.
هر چند كه ريشه ي خيلي از دردها در زمين غفلت ماوا دارد، اما آبشخور همه‌ي دردها از دروغ سرچشمه مي‌گيرند.
اصرار بر تداوم يك دروغ ميتواند منجر به سرطاني بدخيم شود.
براي نجات بايد به‌پاخاست و روزنه‌ها و دريچه‌هاي نفوذ ميكروب را كور كرد، پيش از آنكه سرطان همه‌ي هستي ما را در پريشاني و دردي فراگير از هم بپاشد.

2) دروغ مدرن: من‌مسخ هيچكاره‌ام.
ديروز با دوستم قرار گذاشتم ناهار را با هم در جنب زمين‌گلف‌چمن مجموعه‌ي ورزشي انقلاب واقع در ضلع غربي پارك ملت صرف كنيم؛ بوستان مجموعه‌ي انقلاب فضايي وسيع و بسيار مفرح و سرسبزي‌ است كه تازه‌به‌دوران‌رسيده‌هاي مفتخور هنوز چوب حراج به زمينهاي پر دار ودرختش نزده‌اند.
طي ماه گذشته بارها زنگ زده بود اما من درگيريهاي زيادي داشتم و البته دوز انرژي مثبت خونم هم بسيار ناچيز بود. او هنوز خيال مي‌كند و اميدوار است كه اگر قرار است گشايشي در كارش شود آن معجزه‌ حتما بايد از سوي من باشد! منهم هرازگاهي وظيفه‌ي خود ميدانم كه او را از معجزات دنيوي نااميد كنم. و اين داستان بيش از پنج سال است كه همچنان ادامه دارد.
دوست من بسيار غمگين، متوقع، خيالپرداز و واقعيت‌گريز است و مدام لحاف را روي سرش مي‌كشد تا واقعيت تلخ نور چشمانش را نيازارد؛ و البته برخلاف ابلوموف ظاهري بي خيال و شاد و شوخ دارد و زياد مي‌خندد. خوش بر و رو و بلند بالا، شيك پوش و بلندپرواز. خودش مي‌گويد وقتي به مسافركشي مي‌افتد مسافرها هم مثل خودش گول ظاهرش را مي‌خورند و سوار نمي‌شوند. او ضمنا بسيار متوقع و خيال پرداز است، يك سر واقعي دارد و هزار سوداي مجازي. از آنجاكه مدام در خيال آسمانهاي دست‌نيافتني سير ميكند از واقعيات زمين مقدر مهجور مانده‌است. مهندس است و مثل خيلي از مهندسان بيكار. سالها پيش بدنبال يك بلندپروازي افسانه‌اي دختري را كه شيفته‌اش بود تحقير و رها كرد و چهار سال آزگار موي دماغ قلمي دختري شد رعنا و مايه‌دار و بدخلق و البته مثل خودش مهندس اما مهندسي از نوعي ديگر و البته پركار كه بخوبي ميداند چگونه بايد از قدرتهاي زنانه‌اش براي توفيق دركارهاي اجتماعي بهره ببرد، اما درامور زناشويي و خانوادگي گويا تبحر چنداني براي موفقيت ندارد!
دوست جاه‌طلب من از همان لحظه‌ي نفوذ ميكروب طمع تصرف به جانش، تا روز ازدواج و در ماه عسلي دو روزه و زندگي مشتركي سه روزه بدون داشتن هيچ قدرت واقعي، متكبرانه با محبوبش برخورد ميكرد. با جيب خالي و با پز عالي ميخواست با فرمانروايي روح سركش محبوبش او را مغلوب و مملوك خويشتن بي‌چيز خويش سازد. البته به خيال او درائيهايش دانش و ذهني طراح و ايدئولوگ بود كه ميتوانست با قدرت انديشه جهان را آباد كند.
باري، پس از سه روز زندگي مشترك محبوب طاقت زندان نياورد و با بهانه‌ي حقير بودن خانه‌ي استيجاري و بيكاري، شاه‌دامادي را كه ميخواست در عين حكومت با ثروت همسر، مستقل باشد و ضمنا غرور مردانه ي خويش را حفظ كرده و دامادسرخانه نباشد ناگزير به جدايي كرد. محبوب خانه را به مقصد خانه‌ي مادر ترك كرد. دوست من همچنان منتظر معجزه‌‌ي ميلياردر شدن روزها و شبها را با آه و خيال سر كرد تا اينكه چند ماه بعد زن حكم پرداخت مهريه‌ي نجومي را به اجراء گذاشت؛ دوست من از سر تفاهم(؟!) وكالتنامه و شناسنامه‌اش را به محبوب داد تا با واگذاري حق شر طلاق از خير مهريه بگذرد. آن روزها دوستم هنوز معتقد بود(؟)كه او را دوست دارد! و بايد به محبوب فرصت داد تا به زندگي بازگردد.
ماهها از اين واقعه گذشت تا اينكه يك روز كه دوستم شناسنامه‌اش را از محبوب مي گيرد و به خانه باز مي‌گردد شناسنامه دست خواهر مي‌افتد و مي بيند برادرش يكماه صاحب فرزندي است كه به آنها نگفته. دلخور ميشود و دوستم حيران از اينكه پدر شده‌است و خودش خبر ندارد اظهار بي اطلاعي و احساس شرمندگي مي‌كند. و مادر دوستم باز هم بر غصه‌هايش افزوده ميشود و علي رغم اينكه پدر دوستم گويا چند نخ سيگار پشت سرهم مي‌‌‌گيراند و دود مي‌كند، اما گره از كلاف سردرگم دوستم همچنان تا كنون باز نشده است.
امروز دوست خيالپرداز من داراي فرزندي 4ساله‌است، هفته‌اي يك روز به خانه‌ي مادري محبوب‌مطلقه مي‌رود و براي ايفاي نقش پدري با ماشيني كه مادرمحبوبش در اختيارش گذاشته فرزند را به گشت و گذار مي‌برد. دوست من حدود 4سال و نه ماه است كه همسر مطلقه را نديده اما هنوز اميدوار است معجزه‌اي رخ دهد تا جاييكه حتي به نمازخواندن و دعاكردن و دعا‌خواندن تن داده.
مشكل دوست من اينست كه خيال ميكند دارد صبوري مي‌كند و مي‌تواند گر صبركند ز غوره حلوا سازد.
ديروز در بوستان مجموعه‌ي ورزشي انقلاب حين خوردن پيتزا به او عرض كردم كه بنظر من نام عمل او صبر نيست، فرار است و انفعال كه منتهي به فساد و ويراني و درد و رنج مضاعف و اتلاف هستي منحصر بفردش و نهايتا آسيب به فرزند و خانواده‌اش ميشود.

3) دروغ سنتي: من‌زورمند همه كاره‌ام.
در مقابل دوست بي‌دست وپاي مدرن وبي آزار و هيچ‌كاره‌ي من، افرادي هستند بدوي كه هنوز در دوران پارينه سنگي مي‌زيند، زبان و منطقشان زور است و چماق، در عين جمود عقلانيت حق بجانبند و تماميتخواه.
مشكل انفعال مفرط دوست من بر خلاف مشكل آنهايي‌است كه خيال مي‌كنند به ضرب و زور سيبيل‌كلفت و دروغ و كلك و توطئه و تهديد و آزار و اذيت و تنگ‌كردن اوضاع مي‌توانند به باجگيري در سرگردنه و به جبران غيرت و مردانگي ايزوله شده و مسخ شده در دوران گذار از سنت به مدرنيته بپردازند.
در واقع دوست مدرن من با رفتاري سلبي و با پرهيز از هر گونه خشونت شبيه پروانه‌اي است كه كار كبك ميكند و يادش رفته انسان است، و هي دارد به خودش اين دروغ را تكرار مي‌كند كه او هيچكاره‌است.
در مقابل خشونت‌طلبان سيبيل‌كلفت بدوي با رفتاري ايجابي و با سوءاستفاده از هر وسيله به كثيف‌ترين حربه‌ها براي تحميل سلطه و مالكيت خود اقدام مي‌كنند ودر اين مسير از قرباني كردن هيچ ارزشي ابا ندارند و مدام اين دروغ را با خودشان تكرار مي‌كنند كه همه‌كاره‌اند.
بدويت، تحجر، لمپنيسم و غرايزحيواني تمام حجم فسفر مغز اين قشر را فراگرفته، خونشان به نسيمي به جوش مي‌آيد و به توهين و تهديد و خيانت متوسل مي‌شوند.
و البته از سويي بظاهر قربانيان اين جدال سنت و مدرنيته هريك به نوعي عقوبت خويشند و تا انسان بودن خويش را رعايت نكنند و به سمت آدم شدن قدم برندارند مدام در جنگ و گريز و رنج و عذاب خواهند بود.
محصول اين سازوكار در دوران گذار بي‌هويتي و هرزه‌گي است.

4) راستي، مرام جاودانه‌ي پست‌مدرنيسم.

تا به‌ياد داريم گذشته‌اي بوده و آينده‌اي، و البته حالي؛ و روز به روزابزارهاي توليد و تكثيرثروت پيشرفته‌ترو مدرن‌تر شده اند و نقش تكنولوژي بعنوان كاتاليزور فرآيندهاي بهينه، كامل‌تر و مؤثرتر شده است. عصر رنسانس و ماحصل آن يعني جوامع صنعتي شايد نقطه‌ي اوج و عطف اين حركت هميشگي( هر چند كند) تكامل بوده و دموكراسي غربي محصول طبيعي و اقتضاي اين جهش تاريخي؛ اما بنظر من داستان مدرنيته داستاني دفعتي نبوده و موضوعات آن نيز منحصر به دوران اخير نيست هر چند نمود غالب و برترآن در عصر حاضر قابل رؤيت است.مثلا در تحولات تمدن بشري مثلا كشف آتش، فلزات، و ساخت ابزارهاي فلزي، شكل گرفتن شهرها در كنار رودها و آداب مدنيت و اختراعات سرنوشت ساز همگي مسلما در سازوكار دوران خويش موجب تغيير ساختار اقتصادي و اجتماعي شده اند و بشر زمان خويش را با تحولاتي كه ريشه در سرعت و نظم و تكنولوژي جديد دارد درگير نموده‌اند. بنابراين شايد داستان ومسائل واقعي مدرنيسم و پست‌مدرنيسم بصورت طبيعي ونه البته تئوريزه شده در طول تاريخ مطرح بوده‌است.

در طول تاريخ و در گذار زمان نقش قالبهاي سنتي گذشته در افق‌هاي آينده را نميتوان كتمان كرد؛ اما هميشه زمان حال واقعي‌ترين قسمت هستي ما بوده و خواهد بود. براي تسلط بر زمان حال ما ناگزير از شناخت گذشته‌‌ي خويشيم تا مگر چراغ آينده‌ي ما شود. آينده‌اي كه افق اصلي حركت ما و حيات و زنده‌‌بودن ماست. براي حركت در مسير رشد بهينه و زيستن سالم خويش ما ناگزير از داشتن چشم و گوش و حواسي زلال و بي زنگاريم. و چنين امري مقدور نخواهد بود مگر اينكه بتوانيم بدور از پيش‌فرضهاي مخدوش و انحرافي به موضوعات زيستگاه خويش بنگريم. ما نبايد بناي اين شناخت را بر دروغ و شائبه بگذاريم؛ و جز راستي راهي نداريم. بنابراين راستي مرام جاودانه‌ي پست مدرنيسم است.اقرار باطني به دروغ، و قيام براي توبه‌ي عملي و صدق، راه نجات دروغگويان سنتي و مدرن از شر شعله‌هاي سوزان جهنم نابود كننده و ويرانگر غفلت است.
مراجعه به گذشته و قرائت و ترجمان نسبتا درست واقعيات غير‌قابل‌انكار و موروثي هستي با زبان حال بما اين امكان را ميدهد كه خود و دنياي محيط خويش را كه ريشه در گذشته و برگ و باري در حال داريم بهتر بشناسيم تا با شناخت و ادراك موقعيت خويش در هستي بتوانيم سير تكويني و تكميلي شخصيت خويش را بهتر و آگاهانه تر طي‌كنيم.
بنابراين توبه مي‌تواند نمود و مصداقي نسبي از قالب پست‌مدرنيسم باشد كه ريشه در گذشته دارد اما برگ و بارش در حال است. و براي ترجمان بهتر و صحيح‌تر وقايع پيشين ما جز اقامه‌ اجراكردن درستي و راستي راهي نزديكتر نداريم.
با اين حساب براي بهتر و درست تر زيستن بايد ميكروبهاي ويرانگر و بيماري زا‌ي سلامت روابط اجتماعي( از جمله زناشويي) را شناخت. ميكروبها بسيارند و چنانچه آگاهانه و يا از روي غفلت استعمال گردند به هر حال بايد آنها را از جان خويش زدود.

دروغ مادر ميكروبهاي گندزاست، دروغ ناشي از غفلت با عث اشتباه در هدف‌گذاري مسير زندگي و نيز گم كردن راه مستقيم ميگردد.
غفلت يعني نابودي فرصت بهره‌وري از قدرت.
نابودي با گسستن و از هم پاشيدن و درد آغاز مي‌شود، نابودي نتيجه‌ي پروسه ي سوختن است. نتيجه‌ي غفلت سوختن است و تعافل يعني سوزاندن.
هر چند كسي را كه خود را به خواب ميزند نميتوان بيدار كرد چرا كه او به دروغ خفته است، خواب او ريشه در مكر و دروغ دارد و اگر رفتار او در دفاع از سلامت جان نباشد مسلما عمل دروغين او باعث بيماري‌اش خواهد شد وگرنه نمايش مرگ در ميدان رزم ميتواند جان او را نجات دهد، هر چند كه نجات جان خويش در موقعيتي عادي چنانچه به ضرر غير منتهي گردد كاري ناشايست و نادرست است.با اين حساب گرا ندادن و يا گراي اشتباه دادن به دشمن هر چند دروغ است اما در جهت حفظ جان مردمي است كه جانشان در تيررس هجوم دشمن قرار دارند. با اين حساب هر بازي كلامي غير واقعي دروغ مخرب و ويرانگر محسوب نمي‌شود، در اينجا مخاطب دروغگو خود ميكروبي است كه بايد نابود گردد. شايد تنها در چنين شرايطي باشد كه دروغ مصلحت آميز موجه قلمداد شده‌است وگرنه دروغگويان سوداگر و فرصت‌طلب با سوء‌استفاده از مضمون مصلحت قصدي جز فريب و ريا و توجيه رفتار خرابكارانه ندارند.

قصد ما از عنوان دروغ در اين مقال، دروغهاي حقيقي و ويرانگر در نقش ميكروب، و مكر و فريب به نيت تغافل و يا سوء‌استفاده عليه خويش وديگران است نه دروغهاي زندگي‌بخش در ناهنجاريها و در شرايط بحراني جنگ و كشتار و نابودي.
اقرار باطني به دروغ، و قيام براي توبه‌ي عملي و صدق، راه نجات دروغگويان سنتي و مدرن از شر آتش‌هاي جهنم سوزان و ويرانگر غفلت است.

براي سلامت خويش راهي نيست جز اينكه افسار نفس هوسباز و هيجانزده‌ وبي‌منطق خويش را به دست گرفت.
بايد به اسب نفس خويش به اندازه يونجه دهيم( نه بيش و نه كم) تا رام و مطيع شود و ما را به آنجا كه ميخواهيم ببرد نه آنجا كه خود مي‌خواهد.
بايد به حقايق اعتراف كنيم.
آينه چون نقش تو بنمود راست،
خود شكن آينه شكستن خطاست.
مي‌گويد: چه دروغ بزرگي به خويش گفته‌ام عمري.
همچون علف‌هرزي زير سايه‌ي درختي پر شاخ و برگ، عمري نقش خود را در آينه‌ي جوي روان، درختي تنومند ديده‌ام!
و حالا مانده‌ام بااين دروغ بزرگ چه كنم.
تكيه گاه علفهاي هرزه باد است.
هرزه‌گان نمي توانند به هيچ درختي تكيه كنند، چون ريشه در باد دارند نه در خاك.
كسي هم نميتواند به آنها تكيه كند چرا كه چون باد لرزان و بي‌ثباتند.
علفهاي هرز ميوه نمي‌دهند بلكه از شيره‌ي ريشه‌هايي كه قرار است ميوه دهند مي‌نوشند، تا آنها نتوانند ميوه دهند.
علفهاي هرز ويرانگرند و يك مزرعه، و يك كانون خانواده را ويران ميكنند و درون‌تهي.
علفهاي هرز بي قرارند چرا كه به هر نسيمي مي‌لرزند.
علفهاي هرز از خاك مي‌نوشند و تن به باد مي سپرند و براي باد مي خندند و مي‌رقصند، سبكبار و بي‌ثمر.
علفهاي هرز خيانتكارند.
علفهاي هرز هرزه پرورند؛ از كوزه همان برون تراود كه دراوست.
دروغگويان سنتي و مدرن هر دو حق بجانبند، اما پست مدرنهاي حقيقي و طبيعي( نه پست مدرنهاي جعلي و ساختگي) لاادري‌اند و صديق، بيشتر اقرار به ناداني مي‌كنند تا دانش. نسبي گرا هستند و در امور اجتماعي به عدم قطعيت پايبندند.
فعالند و متعادل، از افراط و تفريط به دورند، از سكون و هجوم، از سستي و حمله، از سياه و سپيد ديدن اوضاع به دورند و در طيف رنگ غرقند.
اگر به حقيقتي دست يافتند آنرا ثروتي شخصي ميدانند و به ديگران تحميل نمي‌كنند.
اگر به همزبان و همراه و همسفري بر خوردند قدرش را مي‌دانند.
صديقين بسيار كمند و انگشت‌شمار، اگر زيارتشان كرديد دامنشان را رها نكنيد.
بياييم سعي كنيم از دام جمود سنت و بي قيدي مدرنيسم رها كنيم خويش را و براي نجات خويش از دروغ بپرهيزيم و صدق را تجربه و تمرين كنيم تا بتدريج به هستي آرام بهشت صديقين وارد شويم.
بياييم شهروند ديار حقيقت خويش باشيم؛
نه آواره‌‌ي ويرانه‌ها‌ي دروغين اغيار.
اگر هر چه مي‌رويم نمي‌رسيم و راه را گم كرده‌ايم و در كوره‌راهها پريشانيم ودردمند، بياييم زبان اشاره‌هاي حقيقي را دريابيم و دروغهاي موروثي را تكرار نكنيم تا به راه اصلي بازگرديم.
براي گم نشدن بايد زبان نشانه‌ها و اشاره‌هاي طبيعت را بفهميم.
دريچه‌هاي نفوذ ميكروبها را ببنديم و براي سفر زندگي نقشه ي راه تدارك ببينيم و علائم اصلي را از فرعي بازشناسيم وبا داشتن يك برنامه‌ي از پيش طراحي شده با حركت خود بسوي مقصدي مشخص و براي انسجام و تمركز و از هم نگسيختن تنها به يك قله بنگريم و با همراهي انسانهاي همسنخ حركت خويش را به سمت آدم شدن آغاز كنيم.
هرزه‌گردي، هرزه‌بيني، هرزه‌خواني، مولود شخصيتي هرزه خواهد بود كه در مصاف حوادث روزگار هيچگاه به ثبات و آرامش نخواهد رسيد و همراهان خويش را نيز به بي‌ثباتي و هرزه‌گي خواهد كشاند.
بادها مولود تغيير‌ جبهه‌هاي سرد و گرم هوا هستند، در گذار از سنت به مدرنيته بايد در زمين هستي خويش ريشه دواند وكلاه خود را سفت چسبيد تا طوفانهاي سهمگين ما را به‌سمت ويراني نبرند.
در چهار راه فصول بادهاي بيماري‌زا، و طوفانهاي ويرانگر مي‌وزد،
پس بياييم براي سلامتي جاودانه، دريچه‌هاي هرز را ببنديم و رهسپار قله‌اي واحد شويم تا هزارپاره نگرديم؛ و به قله‌ي هستي خويش بنگريم تا دريچه‌هاي تازه‌ي وحدت‌بخشي در افق هستي‌مان گشوده‌شود.
ديروز در تمام مدتي كه در پارك لاله منتظر دوستم بودم اين خطورات بر ذهنم مي‌باريد:
دريچه‌هاي دروغ و هرزه‌گي ببند و به قله نگاه كن.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پي نوشت:

.با تشكر از هاله‌ي گرامي براي توجه و لينك به اين مطلب دربخش موزائيك يكشنبه13شهريور1384.

زلفهاي پريشان بيد مجنون، در آينه

2005-08-29T04:06:00.000+04:30

غروب بود و او ناگهان با گفتن بايد بروم، بي خداحافظي برخاست و رفت.

جز اين چاره ‌اي نداشت، از مسير اصلي منحرف شده بود و آدرس را اشتباهي آمده بود، حالا بايد تمام راه را باز‌مي‌گشت؛ وقت تنگ بود و پيش ازپايان مهلت، پيش اززمستان، بايد به مقصد مي رسيد، براي اينكه به جاده‌ي اصلي برسد، بايد شيب تند و سنگلاخي كوه را بدون وقفه پايين مي‌رفت،لابد بعد از تهوع در برزخ‌آباد عليا، به فكر فرار از جهنم‌آباد سفلي مي‌افتاد! بايد به جاده‌ي اصلي مي‌رسيد، آنوقت باز بايد از دامنه‌ي كوهي ديگر بالا مي رفت. راه سختي در پيش داشت.

بدجوري درهم بود، توان زيادي از دست داده بود، بدون نتيجه‌اي مطلوب، قدرت تعيين مسير را نداشت و اين يعني بي‌هويتي كه اصلا تاب اين يكي را نداشت، عمري براي هويت مدتها گام از گام برنداشته بود، گاه دويده بود و حالا با اين اخته‌گي اراده، خيال مي‌كرد همه چيز را تلف كرده‌است، از روزگار بازي خورده‌است، خيال مي‌كرد براي بدست آوردن از دست رفته‌ها ديگر تواني ندارد، بدجوري ويران بود، اگر به دادش نمي رسيدم حتما كاري دست خودش داده بود، تصادفي ديدمش، نگاه گمم توي آينه‌ي جلوي تاكسي هم بود وهم نبود، كه يكهو متوجه قيافه‌اش شدم؛ اول نشناختمش، بعد كه كمي دقت كردم ديدم خودش است. رنگش از غضب به بنفش مي‌زد. وقتي با صداي بلند به موتور سواري فحش داد فهميدم وضعش خيلي خراب است، جنون را توي چهره‌اش ديدم، خون خونش را ميخورد، گويا آمادگي يك جنايت را داشت. از تاكسي كه پياده شد، دستش را گرفتم، بجا نمي‌آورد ، شايد هم خودش را به آن راه زده بود. اما از رو نرفتم. بعدا اقرا كرد ميخواست خودش را خلاص كند. حوصله نداشت. با هم رفتيم پارك. زير يك درخت بيد مجنون نشستيم؛ و او از جنون گفت و گفت و گفت…
بعد از كلي بد وبيراه به زمين و آسمان،
پك عميقي به سيگارش زد و ادامه داد:

چو بيد بر سر ايمان خويش مي‌لرزم!
اين روزها وقتي خودم را توي آينه نگاه ميكنم، مطمئن مي‌شوم، بايد فرار كنم.
توي بد هچلي گير كرده ام، از قيافه‌ام معلوم است، قيافه‌ام با ده سال پيش كلي فرق كرده‌است، آرام نيست، مضطرب است، قيافه‌ام شده است مثل دوازده سال پيش، هيزمي درون آتش. تلخ، و پر از نفرت از بوي گند اطرافم. دلم مثل آن سالها عرق‌سگي مي‌خواهد و سيگار، تا براي چند لحظه گم كنم خودم را در فراموشي. مدتهاست كه دوباره دلم با هوسهاي مردني، با شكستهاي كوچك و پيروزيهاي كوچكتر هي مي‌گيرد و هي شاد ميشود الكي؛ چقدر دلم حقير شده است، حسابي چرك و سياه شده‌است، مدتهاست كه ديدگانم ديگر نشانه‌هاي طبيعت را نمي‌بيند و نمي‌خواند، گوشهايم ترنم چشمه‌هاي زلال را نمي‌شنود و مناجات كلاغها را در سحر و غروب نمي فهمد؛ دلم ديري است كه براي مادر، پدر، خواهر وبرادر تنگ نمي‌شود، چشمانم ديگر براي قرباني شدن خوبيها، براي مرگ ايثار و پاكيها ديگر تر نمي‌شود، دلم كه نه، بقول بزرگي اين هواي هوس ماتحت است و نميشود نامش را دل گذاشت؛ اما دنيا دارد با همين جيغهاي ماتحت، از چپ و راست شاعرهاي بيماري را توليد مي كند كه تاكنون دل يك بيمار را شفا نداده‌اند! حالم خراب است، مثل آنوقتها كه فقط كثافتها، شارلاتانها و دروغگوها را مي‌ديدم؛ مثل آن موقع كه از درو ديوار ريا و تظاهر، پليدي و نامردي و نامرادي و دروغ و دروغ ودروغ مي‌باريد و من از بي‌هوايي مفرط هميشه حالت خفقان داشتم، اين روزها حالم بدتر از آن سالها شده است؛ بين يك مشت كلاهبردار گير كرده‌ام كه بويي از انسانيت نبرده‌اند، خودشان آدم نشده‌اند آنوقت ادعاي خدايي دارند، ادعاي تربيت و ولايت دارند، و دارند با جان شريف مردم صغير و كبير، از كودكي بي اراده گرفته تا غولي بياباني، مثل يك مشت تيله، مثل تعدادي عروسك بيجان بازي مي‌كنند تا هوسهاي خودشان را روي سر آدمها ناگزير تخليه كنند. از آن بالا گرفته تا همين پايين، بغل دست خودمان، اغلب دارند ضعيف‌كشي مي‌كنند تا خودشان را ارضاء كنند.
يكي هوسهايش را با حشيش و ترياك و زنان فاحشه آبياري ميكند، ديگري باهوسهايي از جنس ديگر، و باز با نفله كردن هستي خودش و اين وآن.نقطه اشتراك همان هوس است كه موقتي است و دگم و كور است و بي فايده كه همه‌ي داراييها را بدون تفكر، بدون معنا وهدفي مشخص و ارزشمند، بدون ارتقاء بار انسانيت، بدون پرورش ورشد خويشتن داري و مقام انساني، بدون پرورش احساس مسئوليت و تعهد فنا مي كند، هوسهايي كه آدم را تبديل به علفهاي هرزي مي‌كند كه هيچ چيزش اعتبار و امنيت ندارد.

همه دارند بدون اينكه به روي مبارك بياورند، يكجوري ضعيف كشي را تمرين مي‌كنند. بزرگ كوچك را، مرد زن را ، و زن كودك را، و كودكان بي آنكه خود بخواهند خويش را، و حكومت همه‌ي مردم را.
موضوع اينست كه اين آدمها درهميشه‌ي تاريخ وجود داشته‌اند، حتي ده سال پيش كه حال من خوب بود، و من در اينهمه كثافت غوطه‌ور بودم اما با آنها نمي‌زيستم، در ميانشان بودم، مراوده داشتم اما در روزمرگيهايشان شريك نبودم، در بازيهاي حقيرشان شريك نبودم؛ كثافتها ذره‌اي عاطفه، ذره‌اي درايت و عقل سليم در وجودشان نيست، هر چه هست هيجان كور هوس است و نفرت و بدويت و توحش؛ ذره‌اي حاضر نيستند از هوسهايشان كوتاه بيايند، افتاده‌اند بجان هم براي تحقير و لت وپار كردن هم، براي نابود كردن هم، آنهم با شعارهاي انساني و فيگورهاي اديبانه، با سيبيلهاي كلفت و كتابهاب كلفت‌تر، هي سيبيل و كتاب به رخ هم مي‌كشند و گلبرگها را زير پا له مي‌كنند براي هم شعرهاي قفقازي ميخوانند.
يكي از عشق و عاشقي با آه و ادا و قر كمر، خزعبلات و دروغهاي صد من يك غاز بهم مي بافد و براي تخدير احساسش نامش را مي‌گذارد شعر و بازيهاي رنگارنگش را زندگي مي‌نامد، آن يكي هم از سر بي سوادي براي اينكه كم نياورد و بگويد عاشق است تا زندگي را نباخته باشد مي‌لاود:
عشق من! اشكم را ببين كه براي تو مي ريزد!
ديدي؟ پس يا تو هم بايد عاشقم باشي، يا يه جور مي‌رينم به قيافت كه نتوني پاشي!
ببين گل من! من تصميم خودم رو گرفتم. بيچاره‌ت مي‌كنم! عليه‌ت توطئه مي‌كنم! آبروت رو مي‌برم. فكر نكن ميتوني قسر در بري.
آخه من عاشقتم، چرا نمي فهمي، حوصله‌م سررفت! خب حالا چيكار مي‌كني؟ تا فردا بهت فرصت مي‌دم. تكليفم رو روشن كن! هر چه زودتر بهم بگو: برينم به قيافه‌ت يا عاشقم مي‌شي؟
خب حالم بهم ميخوره ديگه از اينهمه ابتذال. من نميدونم آدما چه استعدادي دارن براي تن دادن به اينهمه حماقت و ابتذال. يه عاشق بدوي و حيوون مثل اون و يه عاشق هم مثل اين بابا كه ميگه:

ترك كام خود نمودم تا برآيد كام دوست!

دنبال چي بودم؟ چي گيرم اومد!

ميان ماه من تا ماه گردون …تفاوت از زمين تا آسمان است.

حالا توي قحطي معرفت، وقتي مي‌بيني تو اين بازي ناگزير و فضاي مسخ‌‌كننده، انسان بجاي آدم شدن داره حيوون ميشه، داره تبديل به حشره‌ي كافكا ميشه، كجا بايد در رفت؟ اصلا حالم خوب نيست، چشام داره سياهي ميره، من فقط دارم بديها را ميبينم. زندگي برام تو اينهمه كثافت كه نمونه‌هاش از همين تبارند غير قابل تحمله. هر كس رو ميبينم داره ادا در مي‌آره. يعني يه آدم تو اين دنيا پيدا نميشه كه اهل معرفت باشه؟ حتما عيب از چشماي منه. و اسه همينه كه بايد فرار كنم به سمتي كه باران هست، رود هست، بجاي علفهاي هرز درخت هست، چشمه هست، بايد چشمانم را باز هم بشويم.
نه ديگر طاقت ندارم. بايد فرار كنم. دروغگوهاي رذل ضعيف النفس! اراده ندارند آب دماغشان را بالا بكشند اما سر روكم‌كني و كينه ورزي و جنگ حاضرند همه چيز را به نابودي بكشند، حتي حرمت انسانهاي بي گناه را. نمي خواهند باور كنند همه از يك پخند. از همان گل بد بو كه شيطان از آن گريخت. هي بهم دروغ مي‌گويند و چاه نمايي مي‌كنند. درست مثل شيطان.
اين از همراهيها، آنهم از دوستيها. يك مشت عقده‌اي بي‌فرهنگ عصبي و ديوانه، يك مشت اتيكت و لغات بي معنا بار خودشان كرده‌اند تا باورشان بشود آدمند، شخصيت دارند، همه‌ي زندگيشان شده است هرزه گردي، هرزه بيني، هرزه‌ خواني، و در يك كلام هرزه‌گي. اصلا نميدانند از كجا آمده آند و قرار است به كجا بروند، همينطور دارند دور خودشان گيج مي زنند و با هوسهايشان به هستي خويش و ديگران آتش ميزنند، نگاه كه هرز بپرد چيزهايي را مي‌بيند كه به دردش نمي‌خورد، به چيزهايي توجه مي‌كند كه مخل تعادلش مي شوند، قدر زندگيش را نمي‌فهمد و نمي‌داند و راه مي‌افتد بازيهاي ادبي، ‌براي عقده‌گشايي كه بگويد من از تخم فلان السلطنه هستم،‌ و از فضل پدر و مادرم اين گهي شده‌ام كه مي‌بينيد، تمام توالتهاي فرنگي را رفته‌ام، اما كسي قدرم را نمي‌داند، آنوقت وقتي سر اين هرزه‌گرديها از راه اصلي واماندند و همه چيز را از دست دادند مي‌افتند به حسرت خوري و حسادت به زندگي اين و آن، آنوقت شرف انساني را فراموش مي‌كنند و مي‌شوند شبيه هيتلر در انتقام‌كشي و لت‌وپاركردن زندگي ديگران، ميشوند جاسوس و توطئه‌گر عليه دوستان، شرافت، بزرگي، زيبايي خود را زشت مي بينند و از فرط احساس كاذب حقارت شروع مي‌كنند با تعارضات عصبي به ساختن كاريكاتور از عيبهاي خود، خود را كوچك مي بينند و بعد براي جبران مافات با گنده‌گويي خيال ميكنند بزرگ شده‌اند، و گندابي ميشوند از خود بزرگ بيني آنهم از فرط حقارت. بجاي اينكه يكبار براي هميشه بنشينند از بازيهاي مسخره‌ي متكبرانه‌ي پوشالي توبه كنند و به اوول بودن و اسپرماتوزوئيد بودن خوشان اعتراف كنند، با شاخ غول در مي افتند تا بگويند كسي هستند، بدبختهاي بي چيز، قدر خودشان را نمي‌دانند تا بخت يارشان شود و آن اوول و اسپرماتوزوئيد را تبديل به آدم كنند، حتما بايد تبديل به شيطانش كنند تا خيالشان راحت شود، حقشان است تا روزي كه بفهمند و گنجهاي دم دستشان را كه روزي نديده‌گرفته‌اندشان ويا چالشان كرده‌اند وپسشان زده‌اند دوباره بيابند و احياءش كنند و زنده شوند! راه افتاده‌اند دور دنيا دنبال گنج مي‌گردند، تا مي‌گردند سركارند، بگذار بگردند تا جان شيطانيشان از ماتحتشان در بيايد، شايد آنوقت چيزي ازخاك انسان ته وجودشان جوانه زد و سبز شد.
مدتي با اين اراذل و اوباش گشتم، خب حالا حقم است. حقم است كه به اين روز بيفتم. همه چيزم پاي هوسهاي بي‌حساب و كتاب دارد فنا مي شود. براي هيچ، براي هوسي كه هيچ از آن نمي‌ماند، حتي ذره‌اي معرفت و يا سرسوزن محبتي.
ما عادت مي كنيم! بله ما عادت مي‌كنيم، ميان بازيچه ها و بازيهاي هوس آلود غافل كننده‌ي بي‌محتوا كه به هيچ كارمان نمي‌آيد جز كشتن عمر و سليقه و استعداد و سرمايه‌هاي وجودي، ما عادت مي‌كنيم به ابتذال، به بدويت، به خشونت، به عصبيت، به بي حوصلگي، بجاي صبوري، آرامش، محبت، تدبير، هدف، راه راست، ما عادت مي كنيم به مزاجهاي دمدمي و بي ثبات، به بي حوصلگي، به عروسك بازي، با بازيچه‌ها، به تلف كردن، به كهنه ديدن و بي ارزش ديدن چيزهاي با ارزش، و با ارزش ديدن چيزهاي بي ارزش. به خاطر يك هوس حاضريم همه چيز را نابود كنيم. دوستي‌ها را، علائق را، انسانيت را…نان شب نداريم اما بايد هر طور شده ابزار بازيهاي بدرد نخور ر ا جوركنيم. نمي توانيم خودمان را كنترل كنيم، درست مثل يك كودك، انگار بزرگ نشده‌ايم، انگار هنوز يكي بايد مراقبمان باشد، انگار نه انگار كه دور برگشته است و حالا ما مراقب ديگرانيم، را ه مي‌افتيم از نان شب ميزنيم براي بيهودگي و هرزگي و هوسهاي مردني؛ مي گوييم اهل مسئولتيم اما فكر فرداي مسئوليتمان را نمي كنيم، هوس‌هاي تازه ميخريم بجاي هوسانه‌هايي قبلي كه كهنه نشده اند، بلكه از چشممان افتاده‌اند. نان شب نداريم اما چوب حراج مي‌زنيم به اسباب بازيهاي دمده. چرا در گير اين بازي تكراري شدم كه هر چه ميكنم راه فراري از آن نيست؟
دنبال چه بودم؟ و به كجا رسيدم! حالا حسابي آغشته به گه شده‌ام، چوب دو سر خلا، از هر طرفش بگيري دستت آلوده ميشود.
مي بيني كه چه روحي پيدا كرده‌ام؟ فقط كثافات را ميبينم. فقط بديها را ميبينم. حالا ديگر قيافه‌ام را زشت و كريه ميبينم. از خودم بدم مي‌آيد. از خودم هم متنفرم كه چرا اينقدر شان انساني خود را در بازي با آدمهاي كوچك، فرومايه كرده‌ام. چرا اينقدر به تحقيرهاي آدمهاي حقير تن دادم. همه‌ي هستي‌شان شده است تحقير، جرا كه براستي خود حقيرند و نمي خواهند بزرگ شوند، نمي‌خواهند باور كنند كه مي شود بزرگ شد، مدام با كوتوله‌ها خوشند چرا كه كنار آنها قدشان بلند بنظر مي آيد- باز هم دروغ-؛ چرا همه چيز را فروختم به يك دروغ. چرا باورهايي را كه جانم را بر سر آنها نهاده‌بودم به دروغي باختم. و چرا همه چيز را بسمت نابودي بردم. و چه اصراري دارم كه در منجلابي كه يك همراه كه راه را جدي بگيرد پيدا نمي‌شود به دست‌وپا زدن ادامه دهم. اينها كه خود نمي‌خواهند به آرامش برسند پس چرا من آرامش خود را فدايشان كنم؟ اينها كه دركي از انسانيت ندارند و معناي مسئوليت و تعهد را نمي‌فهمند و فقط شعارهاي دهان پركن و گول‌زننده‌ مي‌دهند فقط براي خريدن شخصيت و دروغي ديگر، اينها كه كيفشان فقط از شنيدن تمجيد و دروغ كوك ميشود، اينها كه رفيق راه نيستند و در كمترين سختي تو را قال ميگذارند و به كمترين بها و بهانه تو را مي‌فروشند، اينها كه معرفت ندارند و با كمترين دلخوري آبرويت را مي‌ريزند، بي چاك و دهن مي‌شوند وفحاش، و پرده‌دري ميكندد، اينها كه گويا معرفت را جز براي رهگذران و هرزه ها خرج نمي‌كنند.

در منجلابي كه همه تكرو‌ اند، و به هم دروغ مي‌گويند، ديگر چه اصراري دارم بيشتر بمانم.
اين روزها وقتي خودم را توي آينه نگاه ميكنم، مطمئن مي‌شوم، بايد فرار كنم.
پرسيدم: حالا كجا ميخواهي بروي؟
مي گويد: ففرو الي الله…
مي‌پرسم: يعني چه؟
مي‌گويد: معنايش در دو كلمه نمي‌گنجد، اما شايد اين بشود: پس فرار كنيد به‌ آن سمت بي‌سو، كه خطورات از آنسو بر قلبتان مي‌بارد، گوش فرادهيد خواهيدشنيد پيام‌ها را، گنج همانجاست، لازم نيست زمين افكارتان را بشكافيد، لازم نيست سالها غور كنيد، با آرامش گوش كنيد مي‌شنويد، اولين اشاره از خطورات خوب را عملي كنيد، دومي را، سومي را،… پس،شما بسوي رستگاري و آرامش رهنمون خواهيد شد.
به طنز مي پرسم: تو كه لالايي بلدي پس چرا خودت خوابت نمي‌برد؟
مي‌گويد: شايد بايد از اين جهنم مي‌گذشتم تا معناي آتش را بفهمم. اما همه چيز از غفلت آغاز شد؛ البته با نيت خير. اين تخصص شيطان است كه بديها را زينت كند؛ مثلا كتاب ميخواني تا در غم انساني شريك شوي كه وجود خارجي ندارد!! اما از حال نزديكترين كس خود، از حال همراه خود غافل ميشوي؛ خنده‌دار نيست؟!
حماقت نيست؟ دروغ نيست؟ بازي نيست؟ آنهم يك بازي كودكانه، مسخره و وقت تلف كن.
بيهوده نيست كه در كتاب آمده: انما الحيواة الدنيا لهو و لعب= همانا زندگاني دون(ناچيز و موقتي) بازيهاي هوس‌آلود و بازيچه است.(بازيچه‌اي كه تمام ميشود و ارزشي بجز تلف كردن سرمايه‌ات ندارد).
اما آنچه ماندني است محبت است. و محبت چيزي نيست بجز مهر بدون توقع، ايثار، مثل محبتي كه به سعادت كسي داري كه از او دوري اما حاضري از خدمت و نعمت او محروم شوي تا او آرام و سعادتمند باشد. محبت اساس كار دنيا و ميوه‌ي انسان براي آدم شدن است، راهش هم با بندگي حق و تسليم شدن به خطورات فطرت پاك كه همانا دين حنيف است ميگذرد.

روحي كه در فرصت محدود دنيا اهل محبت شد فارغ التحصيل است.
مثل محبت كسي كه مي‌گويد:
ترك كام خود نمودم تا برآيد كام دوست.
دلم خون است! چرا كه مدتهاست محبت در دلم كمرنگ شده است و اين زنگ خطر است. بايد برخيزم. و فرار كنم از اين جهنم. ايكاش همراهي بود براي اين سفرجدي، ايكاش همسفره‌اي بود براي كشف و شهود آگاهي. ايكاش...

بايد بروم!
اين را گفت و برخاست و در گرگ و ميش غروب گم شد.
و من ماندم و يك آينه و زلفهاي پريشان بيد مجنون.

مادر رضايي‌ها پركشيد.

2005-08-26T20:19:00.000+04:30

(درسالروز قتل عام زندانيان آزاديخواه تابستان1367)

غصه‌ي مادر و قصه‌‌ي حكومت

بالاخره مادر رضايي‌ها، مادر چهار اعدامي ويك پناهنده‌ سياسي، مادر رنج‌كشيده‌ي خوزستاني، مادر يازده فرزند آباداني، جانش را براي زمينيها و براي صاحبان چاه‌هاي نفت گذاشت و به آسمان پركشيد و خيال همه راحت شد!

سه شنبه‌‌‌اي كه گذشت، آبادانيها و نزديكان و آشنايان در مسجد الجواد تهران واقع در ميدان 7تير(25شهريورسابق) جمع شده بودند تا در مراسم درگذشت مادري شركت كنند كه خلاصه‌ي داستان زندگي‌اش بشرح زير بود:

1-مثل اغلب خوزستانيها در نوجواني ازدواج كرده بود، و از اينكه همسرش از كاركنان شركت نفت بود خوشبخت بنظر مي‌رسيد، اما هنوز خود را نشناخته صاحب يازده فرزند شده بود، رنج بزرگ كردن يازده فرزند هرگز به او فرصت لوس‌بازيهاي رايج اين زمانه را نداده بود، شايد تمام زندگي او خلاصه شده بود در زاييدن و تروخشك كردن بچه و دربدري براي آرام گرفتن زير يك سقف- حتي مقوايي-، و از اين زندان به آن زندان دويدن وبوي فرزندانش را بوييدن، و از اين گورستان به آن گورستان موييدن و موييدن.

2-با آغاز جنگ دربدر شده بود و خانه بدوش، و لابد مثل اغلب جنگ زده‌هاي خط مقدمي يك روز زير اجاق آشپزخانه را خاموش نكرده چادرش را به كمر گره‌زد بود و بچه بغل شناسنامه‌ها را برداشته و برنداشته، سيصد تومان پس انداز زير فرش را نيافته پا به‌فرار گذاشته بود، و شايد در ساعت يازده شب ده روز پيش، در آخرين لحظات رنج زميني خود، پس از سالها دربدري و خانه بدوشي هنوز بخار ظرف غذاي روي آتش و حسرت پولي كه معلوم نبود چه بلايي سرش آمده بود و ياد 4فرزندي كه سالها زير خاك خاوران وبهشت زهراي تهران خفته بودند و دختركي كه معلوم نبود دور از آغوش مادر در كدام ديار پناهنده ي كدام گرگ بيابان شده است را با خودش زير چرخهاي اتوبوسي كه از بهشت زهرا مي‌آمد همراه داشت و مزمزه ميكرد.(هر چند او زير چرخهاي اتوبوس جان نداد بلكه در بيمارستان و بعلت دير رسيدن و تمام شدن خون بدنش از دنياي دون به زور بيرون رانده شد).

3- حالا مدتها بود كه پس از فوت همسر ميهمان دخترش در شهرك فرهنگيان خيابان شمشيري واقع در سه راه آذري ضلع جنوبي فرودگاه مهرآباد تهران بود، هنوز بعد از سالها، هر جمعه كارش رفتن به بهشت زهرايي بود كه سه فرزندش را در آغوش داشت، و البته گورستان خاوراني كه يك فرزندش را در دل خود ماوا داده بود؛ از معدود مادراني بود كه با سماجت هر چه تمامتر و علي رغم توهينها، نيشها و خشونتهاي كلامي و رفتارهاي زننده‌ي حاجيهاي زندان بويژه لاجوردي مومن(؟) توانسته بود محل دفن فرزندش را در گورستان خاوران بيابد. (همه‌ي پدر و مادرهاي زندانيان خوب بياد دارند كه زندانبانها بويژه لاجوردي چگونه بارها و بارها به پدر و مادرهاي نگران زندانيان سياسي كه گاه از دوردست ترين شهرها و روستاهاي مرزي، براي ملاقات و يا در جستجوي كشف مكان حبس و يا دفن فرزندانشان به پشت دربهاي بزرگ اوين وقزلحصار آمده بودند توهين ميكردند ونيش ميزدند). اما مادر رضايي‌ها در تابستان هفده سال پيش(1367) با سماجت مادرانه‌اش اشك مسئولين زندان را درآورده‌بود تا بالاخره پاسخ گرفته بود، شبانه رفته بود و خاك را كنده بود و دلبندش را ديده بود و خيالش آرام گرفته بود.

4- و البته ناگفته نماند كه بين گورستان بهشت زهرا و خاوران ماهها روزه گرفته بود و البته در روز مرگ لاجوردي روسري سرخ برسركرده بود و بالاخره جانش را در يكي از روزهايي كه روزه بود، در بازگشت از بهشت زهرا زير چرخهاي اتوبوسي گذاشت و از اين ديار وحشتناك پر كشيد و رفت.
واما هنوز اين سوال ذهنم رها نمي‌كند:
عزيز مادر! آخر تك و تنها، آنهم در تاريكي ساعت يازده‌شب، آنهم در بهشت زهرا چه ميكردي؟! دنبال چه مي‌گشتي؟
يادش گرامي باد!
ياد همه‌ي آزاديخواهاني كه صادقانه جانشان را براي آرمانهاي پاك و مقدسشان فدا كردند( از بسيجي گرفته تا اعدامي) گرامي باد!

جرزني نتيجه‌ي فقر اخلاقي

2005-08-25T13:23:00.000+04:30

چو مي‌بيني كه نابينا و چاه است…اگر هلش ندي تو چاه گناه‌است!

مدتي است شخصي ناشناس وبلاگم را مدام پينك ميكند.
قبلا طي يك پست جداگانه من از آن انسان ناشناس محترم(داراي حريم خصوصي و اجتماعي) درخواست كردم: ما از طلاگشتن پشيمان گشته‌ايم، مرحمت فرموده ما را مس كنند! وبه اين ترتيب به ايشان اعلام نمودم: من از كار او راضي نيستم، چرا كه نتيجه‌ي رفتار او تجاوز به اراده و حريم خصوصي من‌است.
من متاسف نيستم كه چرا بايد بين اينهمه موضوع جدي امشب به اين نكته بپردازم، چرا كه بنظر من هر موضوعي از آنجا‌كه مرتبط با حقوق انسانهاست مي‌تواند مهم باشد.

در مواجهه با اين عمل تروريستي من چند راه پيش رو دارم:

از يكسو مي‌توانم دست پيش بگيرم تا پس نخورم، يعني هر روز مقاله و پست جديدي صادر نمايم، كه البته در اينصورت ممكنست به عاقبت ناهنجار حاكمان زورگو دچار شوم كه يك روزي يك گلابي خراب خورده‌اند و حالا بايد با دل‌پيچه و شكم‌روش تاوانش را پس دهند و بدخلق شوند و در مواجهه با حقوق ديگران هي خود را خون‌آشام تر و سفاك‌تر و فرعون‌تر كنند و راه نجات را علي‌رغم سبقه‌ي خيرخواهي بر خود كاملا ببندند.
ازسويي مي‌توانم از بلاگ‌رولينگ بخواهم آدرس تمام كامپيوترهايي كه طي دو هفته‌ي اخير مرا پينك كرده‌اند را بمن اعلام كند؛ اما فعلا اين كار را نخواهم كرد، چرا كه قلبا مايلم حرمت و حريم انسانها جداي از آشفتگيها و پريشانيهاي مقطعي كه باعث چنين رفتار تروريستي خشني مي‌شود همچنان محترم باقي بماند، و نمي‌خواهم با مچ‌گيري، آبروريزي و تخريب پلهاي پشت سر، فرصت آدم شدن را از انساني ديگر دريغ كنم. مي‌خواهم اين خطا پوشيده باقي بماند تا مكانيسم نرم‌افزاري توليد انصاف در سيستم سخت‌افزاري پينكر محترم دچار اخلال نگردد، با اين حساب من با يك تير دو نشان زده‌ام، هم محيط اطراف خود را امن و آباد كرده‌ام و هم با تبديل يك جرزن به يك شهروند مبادي آداب در بازيهاي اجتماعي خود را از داشتن يك دوست محروم نكرده‌ام.
هر چند ممكنست اين شخصيت محترم پس از مدتي برود و از يك آدرس ناشناس به اين كار مبادرت ورزد، در اينصورت من به نظر قابل اعتناي يكي از بزرگان توجه خواهم كرد كه با لحني ملس( جدي آميخته به شوخي) و با طنز ميگفت، نبايد جلوي ميوه شدن دانه را گرفت، و خيرخواهي ما در اينست كه به هر كس در پروسه‌ي رشدش كه ناگزير بايد آنرا كاملا طي كند كمك نماييم بدون استفاده از كاتاليزور بصورت طبيعي به مقصد برسد؛

بنابراين:
چو مي‌بيني كه نابينا و چاه است…اگر هلش ندي تو چاه گناه‌است!

آيين درست نگاه كردن

2005-08-23T23:26:00.000+04:30

درست نگاه كنيم!

(پيرو نوشته‌هايي از احمد شاملو، ابوالحسن نجفي، سيدرضا شكراللهي(خوابگرد)، عباس معروفي و خيلي‌هاي ديگر در باب آداب درست نوشتن، اينك جسارت من ديدني است؛ لطفا توجه كنيد!)

يكي از بياد‌ماندني‌ترين مقالات شاملو در حافظه‌ي من، بيست وششمين و آخرين مقاله‌ي كتاب «از مهتابي به كوچه»* است با عنوان: «در باب نقطه‌گذاري»، كه از زمان اولين سال چاپ كتاب يعني سال 1357 –كه من در سال آخر دبيرستان خوارزمي تهران بجاي درس‌خواندن انقلاب مي‌كردم!- همواره در ياد من زنده مانده‌است.
اشاره به دو نكته‌ي جالب از اين مقاله **كه لابد دوستان آنرا بارها شنيده‌اند خالي از لطف نيست:

1-در حكايتي روسي، دبير دربار نيكلاي اول در نوشتار حكم تبعيد افسري خطاكار، با تغيير جاي يك ويرگول ، باعث نجات افسر از عقوبتي سخت مي‌شود.
حكم شاه اين بود: بخشش لازم نيست، به سيبري تبعيد شود.
و دبير آنرا اينگونه قلمي كرد: بخشش، لازم نيست به سيبري تبعيد شود.

2-لحن و آهنگ بيان، و تاكيد[استرس] بر كلماتي خاص در جمله مي‌تواند مفاهيمي متعدد و گاه كاملا مخالف با هم پديد آورد، و البته نقطه‌گذاري درست به نويسنده ياري مي‌دهد كه خواننده را به نيت اصلي خود رهنمون باشد.
نمونه:
پسر حسن پشت ديوار كتاب مي‌خواند.
حالت1) با تكيه بر كلمه‌ي اول(پسر)، از جمله چنين استنباط مي‌شود كه: اين پسر حسن است كه كتاب مي‌خواند، نه خود حسن، نه دخترش، و نه مامور اعدامش.
حالت2) با تاكيد روي كلمه‌ي دوم(حسن)، جمله گوياي اين معني خواهد شد كه: اين پسر حسن است كه كتاب مي‌خواند، نه پسر جعفر، ونه پسر مامور اعدامش.
حالت3) پسر حسن پشت ديوار كتاب مي‌خواند( نه مثلا پاي ديوار).
حالت4) پسر حسن پشت ديوار كتاب مي‌خواند( نه پشت وزير كشور).
حالت5) پسر حسن پشت ديوار كتاب مي‌خواند( شبنامه نمي‌خواند).
حالت6) پسر حسن پشت ديوار كتاب مي‌خواند( كتاب سانسور نمي‌كند).
…
3- اينك من مي‌خواهم دريچه‌اي ديگر را بگشايم كه تاكنون در جايي از آن اشاره‌اي نيافته‌ام؛ و آن تغيير معناي جمله با تغيير سمت‌وسوي نگاه يار است.
نمونه:
تا تو نگاه مي‌كني، كار من آه كردن است…كور شود آن دو نگاه، اين چه نگاه كردن است؟
حالت1) اگر يار به رقيب نگاه كند، معناي شعر حسادت و اعتراض و كينه‌ي شاعر را مي‌رساند.
حالت2) اگر يار به شاعر نگاه كند، معناي شعر حسرت وصال و غم دوري و شوريدگي عاشقانه‌ و محبت شاعر را مي‌رساند.
نتيجه‌ي اخلاقي: حالا با كشف جديد اين كمينه، بايد خيلي مراقب باشيم كه بعد از درست نوشتن و درست خواندن، حسابي تمرين كنيم از اين پس لااقل براي رضاي دل عاشق بي‌چاره هم كه شده، درست نگاه كنيم.
ـــــــــــــــــــــــ
پي نوشت:
*از مهتابي به كوچه(گزيده مقالات)/احمد شاملو/تير57/انتشارات توس/اول خيابان دانشگاه،تهران.
** بريده‌هايي از مقاله با جرح و تعديل و نقل به مضمون روزامد شده‌است(با پوزش از روح شاملو و دوستداران ادبيات).